Supreme Court dismisses cassation appeal on preliminary review due to lack of obvious merit and factual findings. The court rejected the claim that the social security appeal was obviously justified. The court held that the appeal did not meet the threshold for obvious merit. The court dismissed the appeal on preliminary grounds. The court found the appeal lacked obvious merit. The court rejected the claim based on procedural rules. The court dismissed the appeal on preliminary grounds. The court found the appeal lacked obvious merit. The court rejected the claim based on procedural rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal on preliminary grounds, refusing to examine the merits of the case. The appellant argued that the concept of an employee and employment must be interpreted strictly according to the Labor Code, while the Social Insurance Institution contended that the employment contract was a sham to avoid social security contributions. The court ruled that the appellant failed to demonstrate the appeal was obviously justified, as the lower court's findings on the absence of a real employment relationship were binding and not challenged by the specific grounds required for a preliminary admissibility ruling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible on preliminary grounds if the applicant fails to demonstrate that the appeal is obviously justified, as the grounds must specifically challenge the factual and legal findings of the lower court rather than merely citing general legal principles.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I UK 410/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania E.R.K. i O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.o podleganie pracowniczemu ubezpieczeniu społecznemu,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 listopada 2019 r.,skargi kasacyjnej E.R.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 21 czerwca 2018 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w G. z 27 września 2017 r. i oddalił odwołanie E.R.K. od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z 21 września 2015 r., stwierdzającej, że nie podlegała od 1 do 31 maja 2015 r. obowiązkowym pracowniczym ubezpieczeniom społecznym u płatnika składek – spółka z o.o. O. w Ś. z uwagi na pozorność stosunku pracy. Sąd Apelacyjny uznał, że skarżąca nie świadczyła pracy w warunkach reżimu pracowniczego (art. 22 k.p.).
Zasadny był zarzut pozorności umowy o pracę (art. 83 § 1 k.c.).W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podano, że pojęcie pracownik i zatrudnienie nie mogą być intepretowane inaczej niż w Kodeksie pracy. Zawierając umowę o pracę strony kierują się różnymi motywami indywidulanymi, które należy odróżnić od typowego celu tej czynności. Trudno zatem uznać, że dążenie do uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego jest sprzeczne z prawem.
Przeciwnie, jest to zachowanie rozsądne i uzasadnione zarówno z osobistego, jak i społecznego punktu widzenia. Tym samym uzyskanie ochrony gwarantowanej pracowniczym ubezpieczeniem społecznym, jest legalnym celem zawierania umów o pracę. Ustawodawca nie przewidział możliwości ingerowania w sposób prowadzenia i wykonywania działalności gospodarczej. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest przy tym uprawniony do kwestionowania deklarowanej przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, jeśli mieści się ona w granicach określonych ustawą z 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zawarcie umowy o pracę i zgłoszenie wynikającego z niej zatrudnienia organowi ubezpieczeń społecznych powodują powstanie obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, jeżeli z okoliczności wynika, że praca była świadczona oraz że ustalone warunki wynagradzania za pracę odpowiadały zatrudnieniu. Utworzenie konkretnego stanowiska celem realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska leży w sferze samodzielnej decyzji pracodawcy. Stronom umowy o pracę, gdy rzeczywiście były wykonywane praca i obowiązki płynące z tej umowy, nie można przypisać działania w celu obejścia prawa.
Wobec powyższego, jeżeli umowa o pracę została realizowana w warunkach, o których mowa w art. 22 § 1 k.p. nie może być uznana za pozorną, lecz za prawnie doniosłą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej nie ma treści istotnej, właściwej dla podstawy przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.).Nie przedstawia istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).Nie wyróżnia też drugiej podstawy przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), czyli istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.Nie stwierdza się nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Pozostaje ostatnia podstawa przedsądu, jednak skarżąca nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skargę kasacyjną wnosi się od prawomocnego wyroku i dlatego Sąd Najwyższy nie rozpoznaje sprawy tak jak Sąd powszechny.
Na etapie przedsądu nie ocenia podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), a tylko sam wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania. Podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oznacza to, że skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi powinna wskazać i wykazać naruszenia przepisów, które bez wątpliwości prowadzą do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skoro punktem odniesienia dla podstaw kasacyjnych są przepisy prawa (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), to jest on tym bardziej wymagany dla szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Znaczenie ma wszak dopiero aż oczywista zasadność skargi kasacyjnej.
Wydaje się, iż skarżąca przyjęła błędne założenie, że podstawy kasacyjne składają się na podstawę przedsądu (W związku z powyższymi zarzutami wnoszę o przyjęcie sprawy do rozpoznania). Podstawy kasacyjne stanowią odrębną część skargi i dlatego nie zastępują podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia.Nie oznacza to, że należało wezwać pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Jeśli w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oraz przedstawiono "jakiekolwiek" uzasadnienie takiego wniosku, to skargi nie można traktować jako niespełniającej wymagań formalnych – art. 3984 § 2 k.p.c. oraz art. 3986 § 3 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2016 r., III UZ 6/16 i z 21 lutego 2019 r., I PK 154/18).Treść wniosku opiera na ogólnych stwierdzeniach, które nie muszą być kwestionowane.
Nie są niezgodne z wykładnią prawa, przykładowo teza, że dążenie do uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego nie jest sprzeczne z prawem. Z drugiej strony nie zawsze zasługują na aprobatę, gdyż organ rentowy jest uprawniony do kwestionowania tytułu ubezpieczenia i deklarowanej podstawy wymiaru składek (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 listopada 2017 r., P 9/15 i choćby tylko wyroki Sądu Najwyższego z 13 listopada 2018 r., II UK 350/17 i z 30 października 2018 r., I UK 277/17). Wykracza to jednak ponad potrzebę argumentacji, gdyż dotyczy zwykłej wykładni regulacji powszechnych, natomiast przedmiotem zainteresowania podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. jest ocena zastosowania prawa w konkretnej sprawie skarżącej, a więc, czy zarzuty wniosku pozwalają stwierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
Odpowiedź jest negatywna, gdyż Sąd Apelacyjny ustalił brak stosunku pracy wobec zawarcia umowy dla pozoru i niewykonywania pracy. Ustalenia na których oparto zaskarżony wyrok wiążą na etapie przedsądu (art. 39813 § 2 k.p.c. ma zastosowanie w odniesieniu do podstawy przedsądu). Skoro zarzuty wniosku nie podważają ustalenia faktycznego i w konsekwencji prawnej podstawy rozstrzygnięcia, to nie można stwierdzić, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).as