Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I UK 410/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension claim appeal, rejecting evidence evaluation errors as non-justiciable cassation grounds.

Numero d'incarto I UK 410/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the pension authority's cassation appeal against a lower court ruling granting early retirement. The authority argued that witness testimony should be outweighed by employment records showing the claimant worked as an electrician rather than in special conditions. The court rejected the appeal because the lower court's factual findings and evidence assessment do not constitute grounds for cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal based on factual findings or the evaluation of evidence, as these issues fall outside the scope of cassation control.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal evidence evaluation review factual findings scope pension special conditions witness testimony weight

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Ustalenia te nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Art. 184 in conjunction with Art. 32 of the Act on Pensions and Allowances from the Social Insurance Fund
Została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 184 w związku z art.
§ 2 and § 4 of the Ministerial Regulation on the retirement age of employees working in special conditions
art. 382 k.p.c
Skarżący zarzucił także obrazę przepisów postępowania – art. 382 k.p.c., art.
art. 328 § 2 k.p.c
382 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
oraz art. 233 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 76/01
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl.
II PZP 3/09
i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl.; z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz.
II PZP 5/08
Supreme Court refused to answer theoretical procedural questions unrelated to the specific case facts.
III CZP 82/02
203; z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl.
III UK 98/12
oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I UK 410/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania P. M.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.‎o prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 lutego 2014 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. od wyroku Sądu Okręgowego w G., Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia 1 sierpnia 2012 r., którym zmieniono decyzję organu rentowego z dnia 21 lutego 2012 r., przyznając ubezpieczonemu P. M. prawo do emerytury od dnia złożenia wniosku. Ustalenia Sądów meriti opierały się na ocenie zeznań świadków i wyjaśnień ubezpieczonego, pozwalających na przyjęcie wykazania przez ubezpieczonego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach w charakterze lakiernika, mimo, że w dokumentacji zatrudnienia potwierdzono wykonywanie przez niego pracy na stanowisku elektryka-elektromontera.

Skarga kasacyjna organu rentowego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, zawierała wniosek o jego uchylenie i zmianę przez zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie odwołania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz § 2 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r.

Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez uznanie spełnienia wszystkich przesłanek nabycia prawa do emerytury. Skarżący zarzucił także obrazę przepisów postępowania – art. 382 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez wydanie orzeczenia z pominięciem części zgromadzonego materiału dowodowego, niewyjaśnienie przyczyn odmowy dania wiary dowodowi z dokumentów oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i „zastosowanie legalnej teorii dowodów sprowadzającej się do że dowody z dokumentów na okoliczność rodzaju i charakteru pracy wykonywanej przez ubezpieczonego, których rzetelności spójności nie podważono, mogą być obalone zeznaniami świadków, a tym samym nadanie im większej mocy dowodowej w stosunku do dowodu z dokumentów”.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność wynikającą z naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego i procesowego. W ocenie skarżącego, ze spójnej i logicznej w swej treści dokumentacji wynika, że ubezpieczony legitymuje się jedynie 5-letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Zeznania świadków – ze względu na szczególny i wyjątkowy charakter emerytury w obniżonym wieku – nie mogą przesądzać o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach, gdy nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji zebranej w aktach osobowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W judykaturze przyjęto niedopuszczalność powiązania przyczyn wniesienia skargi kasacyjnej z nieustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl.; z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203; z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).

Ustalenia te nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).Wniosek skarżącego organu rentowego nawiązuje do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń i oceny dowodów, w związku z czym towarzyszą mu niedopuszczalne argumenty.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.).[aw]