Cassation appeal dismissed as inadmissible for coal allowance disputes under Polish Civil Procedure Code provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by an employee seeking compensation for the loss of free coal benefits. The lower courts had dismissed the claim because the employer was a foreign company, not a Polish state-owned mining enterprise. The Supreme Court ruled the appeal inadmissible because the dispute concerned a coal allowance, which falls under specific procedural bars prohibiting cassation reviews.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible in cases concerning coal allowances or their monetary equivalents, regardless of the claim's value.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I PSK 48/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa A. S.przeciwko Spółce R. Spółce Akcyjnej w B.o rekompensatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 kwietnia 2021 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt IX Pa (...), 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Okręgowego w K.) na rzecz adwokata M. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 24 października 2019 r., oddalił apelację od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 5 listopada 2018 r., oddalającego powództwo o wypłatę rekompensaty w kwocie 10.000,00 zł z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla.W sprawie ustalono, że A. S. jest emerytem od 2005 r. Ostatnim miejscem pracy powoda, przed nabyciem praw emerytalnych, była kopalnia C. w R. Istota sporu sprowadzała się zatem do stwierdzenia czy powód, będąc zatrudnionym ostatnio w kopalni C. w R., jest osobą uprawnioną do świadczenia rekompensacyjnego z tytułu utraty do bezpłatnego węgla.Sąd drugiej instancji stwierdził, że Kopalnia C., w której ostatnio pracował powód jest czeską spółką i nie spełnia definicji przedsiębiorstwa górniczego w rozumieniu ustawy z dnia 12 października 2017 r. o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu prawa do bezpłatnego węgla (Dz.U. z 2017 r., poz. 1971), ponieważ taki status w rozumieniu ustawy posiadają jedynie jednoosobowe spółki Skarbu Państwa oraz spółki w którym Skarb Państwa posiada akcje lub udziały.
Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia roszczeń powoda o wypłatę świadczenie rekompensacyjnego.Skargę kasacyjną w imieniu powoda, wywiódł pełnomocnik z urzędu, zaskarżając wyrok w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na jej oczywistą zasadność.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.Zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach dotyczących kar porządkowych, świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych oraz o deputaty lub ich ekwiwalent. Przedmiotem sporu (a następnie zaskarżenia) w niniejszej sprawie była zasadność roszczenia powoda o zapłatę kwoty 10.000 zł tytułem ekwiwalentu pieniężnego za przysługujący mu deputat węglowy, do którego, w jego ocenie, nabył prawo na podstawie ustawy z dnia 12 października 2017 r. o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu prawa do bezpłatnego węgla (Dz.U. z 2017 r., poz. 1971).
Tak też przedmiot sporu określiły Sądy obu instancji w komparycji swoich orzeczeń.Zdaniem Sądu Najwyższego, określony w takich sposób przedmiot sporu bez wątpienia mieści się w pojęciu „sprawy o deputaty lub ich ekwiwalent”, użytym w art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c., a określającym przedmiotowo rodzaje spraw, w których skarga kasacyjna jest niedopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 lutego 2007 r., I PK 280/06 oraz z dnia 6 lutego 2020 r., II UK 273/18, Legalis nr 2370767).Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.c. jako niedopuszczalną.O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej odwołującemu się w postępowaniu kasacyjnym, orzeczono w myśl art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.
Prawo o adwokaturze (jednolity tekst: Dz.U. z 2020 r., poz. 1621) w związku z § 15 ust. 1 pkt 2 i § 16 ust. 4 pkt 2 w związku z § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 18).