Supreme Court dismisses appeal on evidence evaluation, upholding lower court's finding of employee intoxication at work.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court judgment awarding compensation to the deceased employee's heirs. The lower courts found that the employee arrived at work intoxicated, leading to the employer's lawful termination without notice, despite the employer's claim that blood alcohol tests were unavailable. The Supreme Court ruled that the appeal lacked justified grounds because it challenged the free evaluation of evidence rather than a procedural violation, which is excluded from cassation review under Polish law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: The Supreme Court cannot review disputes regarding the free evaluation of evidence or the factual findings established by lower courts, as such matters fall exclusively within the jurisdiction of the appellate instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I PK 85/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)SSA Marek Procek w sprawie z powództwa I. Ż., G. Ż., M. Ż.i M. Ż.przeciwko B. Spółce z o.o. w B.o odszkodowanie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 marca 2017 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Pa …/14, oddala skargę kasacyjną i zasądza solidarnie od strony pozwanej na rzecz powodów kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 października 2014 r. Sąd Rejonowy w C. zasądził od strony pozwanej B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. solidarnie na rzecz powodów […] kwotę 12.115,35 zł z ustawowymi odsetkami od 29 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty (pkt I), w pozostałym zakresie powództwa oddalił (pkt II).Sąd Rejonowy ustalił, że B. Ż. był zatrudniony u strony pozwanej od 5 stycznia 1988 r. Na podstawie aneksu do umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2008 r. wykonywał pracę na stanowisku ślusarz-spawacz. Dnia 27 listopada 2012 r.
B. Ż. uległ wypadkowi, w wyniku którego doznał urazu: złamania miednicy, ran tłuczonych dartych uda i podudzia. Poszkodowany został przewieziony do szpitala, gdzie został przebadany alkomatem na zawartość alkoholu. Pierwszy pomiar został zrobiony o godzinie 10:01 i wykazał zawartość alkoholu 0,26 mg/dm3, drugi pomiar z godziny 10:16 wykazał 0,27 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu. O godzinie 10:50 zostało przeprowadzone badanie krwi, które wykazało 0,0%. Oświadczeniem z dnia 17 grudnia 2012 r. pozwana rozwiązała z B. Ż. umowę o pracę, bez zachowania okresu wypowiedzenia.
Pozwana wskazała, że przyczyną rozwiązania umowy było stawienie się powoda w dniu 27 listopada 2012 r. do pracy i podjęcie pracy na stanowisku ślusarza-spawacza w stanie nietrzeźwości. Jako podstawę rozwiązania umowny o pracę pozwana wskazała art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Powód B. Ż. zmarł 24 listopada 2013 r. W charakterze następców prawnych wstąpili żona i dzieci zmarłego.Sąd pierwszej instancji wskazał, że sporna w przedmiotowej sprawie była okoliczność stawienia się B. Ż. do pracy w dniu 27 listopada 2012 r. w stanie nietrzeźwości oraz że miarodajne dla oceny zawartości alkoholu w organizmie powinno być badanie krwi, które zostało przeprowadzone w dniu zdarzenia.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że dnia 27 listopada 2012 r. B. Ż. był trzeźwy, co oznacza, że rozwiązanie umowy o pracę z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych nastąpiło z naruszeniem prawa.Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r. oddalił apelację strony pozwanej od powyższego wyroku, podzielając ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji oraz jego ocenę, że nie było podstaw do rozwiązania z B. Ż. umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.Strona pozwana zaskarżyła ten wyrok skargą kasacyjną w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 k.p.c., przez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na: przyjęciu, iż przeprowadzone dnia 27 listopada 2012 r. badanie alkotestem B.
Ż. na obecność alkoholu zostało obarczone błędem, jednocześnie jako jedyny wiarygodny dowód uznając opinię biegłego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że badanie tzw. alkotestem zostało wykonane zgodnie z przepisami prawa przez funkcjonariuszy policji posługujących się atestowanym urządzeniem, przyjęciu, że pracodawca w chwili rozwiązania z powodem umowy o pracę posiadał wiedzę na temat wyników badania krwi, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż pracodawca nie wiedział o wynikach badania krwi ani też o fakcie pobrania od powoda krwi w celu dokonania takiej analizy.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wyłączenie w art. 3983 § 3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. Przepis art. 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c., bowiem właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06, LEX nr 238975; z dnia 5 września 2008 r., I UK 370/07, LEX nr 785533; z dnia 23 listopada 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76; z dnia 19 października 2010 r., II PK 96/10, LEX nr 687025; z dnia 24 listopada 2010 r., I UK 128/10, LEX nr 707405 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr 737366).
Oznacza to, że spór o ocenę poszczególnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego nie może być przenoszony do postępowania przed Sądem Najwyższym, który jest związany - zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. - ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, LEX nr 475287). Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 11 ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). kc