Supreme Court dismisses appeal on labor law grounds, rejecting argument that arriving late for medical tests constitutes valid work attendance.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court decision that rejected a claim for reinstatement or damages. The appellant argued that arriving at work late solely to collect a medical referral did not constitute valid attendance under the Labor Code, despite being unable to perform duties. The court held that the lower court correctly found the employee had demonstrated readiness to work and failed to meet the statutory requirement of being present at the workplace, thus upholding the dismissal of the employment contract.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 41 k.p.; Art. 385 k.p.c.: The Supreme Court, acting as a court of law, cannot re-examine factual findings or evidence assessment made by the court of second instance in a full appeal system; therefore, an employee's late arrival solely to obtain a medical referral does not constitute valid work attendance justifying termination.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I PK 68/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa P. S.przeciwko E. Spółce z o.o. z siedzibą w Ł.o przywrócenie do pracy ewentualnie odszkodowanie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2016 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 czerwca 2014 r., mocą którego oddalono powództwo P. S. przeciwko E. Sp. z o.o. w Ł. o przywrócenie do pracy (odszkodowanie).W sprawie ustalono, że powód wykonywał pracę na rzecz pozwanego na podstawie umowy o pracę od dnia 3 marca 2004 r. Pracodawca powierzył mu obowiązki starszego specjalisty ds. dokumentacji technicznej w pełnym wymiarze czasu pracy. Powód przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 4 października 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.
W dniu 2 stycznia 2013 r. powód nie stawił się w pracy. W związku z tym pracodawca skontaktował się z pracownikiem telefonicznie około godziny 11.00 i wydał polecenie stawienia się w pracy, skoro pracownik zaprzeczył by nadal korzystał ze zwolnienia, czy też wybierał się tego dnia do lekarza. Powód stawił się w pracy około godziny 13.00. Otrzymał skierowanie na badania kontrolne. Nadto pracodawca wręczył pracownikowi oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, wskazując kilka przyczyn uzasadniających podjęte działania (liczne nieobecności w pracy, utrata zaufania, brak dbałości o dobro pracodawcy, niewłaściwy stosunek do przełożonych).Sąd drugiej instancji zaaprobował ocenę prawną badanego zdarzenia, w szczególności wykluczył naruszenie przez pracodawcę art. 41 k.p., skoro powód stawił się w pracy i wyraził gotowość jej wykonywania.
Dalej stwierdził, że wręczone wypowiedzenie umowy o pracę jest prawidłowe, a tym samym apelacja powoda podlega oddaleniu z mocy art. 385 k.p.c.Skargę kasacyjną wywiódł powód. Zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego i zarzucił naruszenie:- prawa materialnego, tj. art. 41 k.p. przez błędną wykładnię, że stawienie się w pracy w dniu 2 stycznia 2013 r. jedynie w celu odebrania skierowania na badania kontrolne nie stanowiło nieobecności w pracy w rozumieniu powołanego wyżej przepisu prawa i upoważniało pracodawcę do wręczenia wypowiedzenia umowy o pracę.Mając na uwadze powyższe skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy przez przywrócenie powoda do pracy albo zasądzenia od pozwanej Spółki na rzecz powoda odszkodowania w wysokości 20.500,95 zł wraz z kosztami procesu za obie instancje oraz postępowanie kasacyjne.Okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały umotywowane:(-) istotnym zagadnieniem prawnym, a mianowicie czy pracownik, który będąc niezdolnym do pracy stawia się w miejscu pracy jedynie celem odebrania skierowania na badania kontrolne, nie wykonując w tym dniu żadnych innych obowiązków pracowniczych, jest objęty ochroną wynikającą z art. 41 k.p.;(-) potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł o odmowę jej przyjęcia do rozpoznania i zasądzenie kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie może być przyjęta do merytorycznego rozpoznania. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o szczególnym charakterze. Przede wszystkim zmierza do ochrony interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Natomiast jej zadanie nie polega na ponownej ocenie sprawy z perspektywy niezadowolonej z rozstrzygnięcia strony. Przytoczone spostrzeżenie obliguje do wstępnej oceny sprawy w ramach tzw.
„przedsądu”. Jego zakres jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Obowiązkiem wnoszącego skargę jest wyartykułowanie podstawy uzasadniającej jej przyjęcie. Skarżący ów obowiązek zrealizował i powołał się na podstawy z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Kumulacja wskazanych podstaw nie prowadzi do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Po pierwsze, w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, które wymaga interwencji Sądu Najwyższego.
Powołanie się na taką podstawę (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oznacza, że chodzi o zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym skarżący, powołując się na wystąpienie w sprawie zagadnienia prawnego, powinien je sformułować, wskazać przepisy prawne, na tle stosowania których ono się wyłoniło, podać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen, a nadto wykazać, że jego rozwiązane jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).
Tymczasem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania podkreśla się istnienie jednolitej linii orzeczniczej odnośnie art. 41 k.p. Chodzi o fakt, że wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi, który świadczył pracę, a następnie wykazał, że w dniu wypowiedzenia był niezdolny do pracy z powodu choroby, nie narusza art. 41 k.p. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 6 października 2004 r., I PK 614/03; z dnia 5 lutego 2002 r., I PKN 848/10; z dnia 2 lutego 2001 r., I PKN 793/00). W uzupełnieniu prezentowanych wyżej judykatów należy przede wszystkim odwołać się do uchwały całej Izby Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1993 r., I PZP 68/92, OSNC 1993 r., nr 9, poz.140.
Przedstawione powyżej rozstrzygnięcia eliminują możliwość uznania, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, gdyż treść art. 41 k.p. nie była nowelizowana, a podnoszony problem nie jest nowy.Po wtóre, istnienie ugruntowanej linii orzeczniczej – co zauważa skarżący – eliminuje a priori przesłankę związaną z rozbieżnością w orzecznictwie.Po trzecie, nie występuje konieczność dokonana wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości. W tym aspekcie autor skargi podkreśla konieczność dookreślenia znaczenia zwrotu „obecność w pracy”.
Ten argument – jego zdaniem – uwzględnia indywidualne okoliczności przedmiotowego przypadku, związane z celem stawienia się w pracy w dniu 2 stycznia 2013 r. Przyjęta jednak teza tego wnioskowania jest błędna. Skarżący stoi na stanowisku, że krytycznego dnia pracownik stawił się w pracy jedynie na prośbę pozwanej i tylko po to, by odebrać skierowanie na badania kontrolne, a nadto był niezdolny do pracy. Tak zbudowane rozumowanie pozostaje w opozycji do ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego w K.. W celach porządkowych należy zasygnalizować, że Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, dokonanych przez sąd drugiej instancji.
O ile bowiem ten ostatni również jest „sądem faktu” i w myśl ogólnie niekwestionowanych zapatrywań orzecznictwa oraz doktryny kontynuuje postępowanie merytoryczne w ramach systemu apelacji pełnej (por. wyrok Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz. 193; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CZP 62/02, Biul. SN 2003 nr 3, s. 14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
W takim układzie zależności wiąże ustalenie faktyczne, że powód w dniu 2 stycznia 2013 r. stawił się w pracy i był gotów do jej świadczenia. Uzewnętrznieniem tego zamiaru było odebranie skierowania na badania lekarskie. Nie można też pominąć, że powód stawił się w pracy po okresie długotrwałego zwolnienia lekarskiego. Z tego względu procedura faktycznego dopuszczenia do pracy wymaga czynności wstępnych związanych z wizytą u lekarza.Założenie kasatora, że powód zgłosił się do pracy będąc niezdolnym do jej świadczenia pomija okoliczności faktyczne sprawy.
Z rozmowy telefonicznej z pracownikiem kadr ustalono w sprawie, iż powód nie korzysta ze zwolnienia lekarskiego, jak też że nie wybiera się tego dnia do lekarza. W takim razie pracownik nie czekając na wezwanie pracodawcy powinien stawić się w pracy. Jest to przecież jego podstawowy obowiązek. W innym wypadku powinien niezwłocznie powiadomić o przyczynie swej nieobecności. Stąd okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, a tym samym nie mogą prowadzić do poważnych wątpliwości z oceną prawną zdarzenia, w szczególności wątpliwości interpretacyjnych na gruncie terminu „obecność w pracy”.
Dlatego rysuje się obowiązek stwierdzenia, że skarżący nie przedstawił abstrakcyjnego problemu prawnego, ani też nie wykazał występujących w związku z nim rozbieżności w orzecznictwie, na które powołuje się we wniosku.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. oraz orzekł o kosztach postępowania w oparciu o przepisy art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (tekst jedn.:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).