Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I PK 145/17 Generato dall'IA

Supreme Court voids award denying driver's hotel allowance when sleeping in vehicle cabin without proper regulation.

Numero d'incarto I PK 145/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland voided the lower court's decision denying a driver a flat-rate hotel allowance for business trips. The court found that the employer's regulation explicitly excluded the allowance only when the driver slept in the vehicle cabin, which the lower court incorrectly interpreted as a negative regulation. The court ruled that such an exclusion constitutes a lack of positive regulation, thereby triggering the mandatory application of general statutory rules allowing the allowance. Consequently, the case was remanded for a new decision based on these corrected legal principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 775 k.p.; Art. 775 § 3 k.p.: A negative regulation in an employment contract or pay regulation excluding a flat-rate hotel allowance for a driver sleeping in the vehicle cabin constitutes a lack of positive regulation, necessitating the application of general statutory rules which grant the allowance.

Parole chiave

Generato dall'IA
business travel expenses driver hotel allowance negative regulation lack of positive regulation statutory default rules employment contract interpretation remand for retrial diritto dei trasporti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 775 k.p.
Sąd podkreślił, że przepis ten oprócz bezpośredniego odesłania do art. 775 k.p. pośrednio odsyła także do wydanych na podstawie tego przepisu przepisów wykonawczych, bez żadnych ograniczeń.
Art. 775 § 3 k.p.
rozstrzygnięto, że ryczałt za nocleg w podróży służbowej kierowcy zatrudnionego w transporcie międzynarodowym może zostać określony w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę (art. 775 § 3 k.p.) poniżej 25% limitu, o którym mowa w § 9 ust.
Art. 398 § 1 k.p.c.
uzasadnienie uchwały w sprawie III PZP 2/17 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2018 r., II PK 3/17, LEX nr 2530649).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c.
Art. 108 § 2 k.p.c.
i art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
uzasadnienie uchwały w sprawie III PZP 2/17 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2018 r., II PK 3/17, LEX nr 2530649).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 775 § 3 k.p
Sąd Rejonowy stwierdził, że istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy art. 775 § 3 k.p.
art. 775 k.p
Sąd podkreślił, że przepis ten oprócz bezpośredniego odesłania do art. 775 k.p.
art. 9 § 2 k.p
Sąd podkreślił, że ustawa o czasie pracy kierowców gwarantuje pracownikowi (niezależnie u jakiego pracodawcy jest on zatrudniony) określony przepisami wykonawczymi minimalny standard w zakresie należności z tytułu podróży służbowych, natomiast z art. 9 § 2 k.p.
art. 2 Konstytucji
220), w którym za niezgodne z art. 2 Konstytucji uznano przepisy art.
art. 190 ust. 2 Konstytucji
499), w której Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego, kierując się koniecznością zapewnienia jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i sądów wojskowych, stwierdziło, że zgodnie z art. 190 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I PK 145/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski (przewodniczący)‎SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa P. S.‎przeciwko D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś.‎o ryczałt za noclegi,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6 listopada 2018 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.‎z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt IX Pa […], uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 26 września 2016 r., V P […], zasądził od pozwanej D. Sp. z o.o. w Ś. na rzecz powoda P. S. kwotę 17.595,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami (pkt I), umorzył postępowanie w zakresie kwoty 4.348,93 zł (pkt II), w pozostałym zakresie oddalił powództwo (pkt III); rozstrzygając o kosztach procesu (pkt IV i V); nadając wyrokowi w pkt. I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 500 zł (pkt V). Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony u pozwanej od 29 lipca 2010 r. do 19 lipca 2013 r. na stanowisku kierowcy.

W okresie zatrudnienia odbywał podróże służbowe do krajów Europy. W trakcie podróży służbowych nocował w kabinie samochodu na różnych parkingach. Powód decydował o tym, na jakim parkingu się zatrzymać, przy czym jechał zgodnie z czasem pracy kierowcy, który wyznaczał mu czas noclegu wraz z miejscem rozładunku. Pracodawca w regulaminie wynagradzania określił zasady między innymi przyznawania ryczałtu noclegowego. Zgodnie z § 14 pkt 5 obowiązującego u pozwanej Regulaminu wynagradzania z 14 września 2009 r., kierowcy wykonujący transporty międzynarodowe/krajowe otrzymują ryczałty noclegowe z tytułu podróży służbowych z wyjątkiem sytuacji, gdy wykonują transport pojazdem wyposażonym w możliwość spania w kabinie (kabiny wyposażone w webasto), a miejsce postoju jest wyposażone w zaplecze socjalne (sanitariaty).

Z kolei w Regulaminie wynagradzania obowiązującym od 1 marca 2013 r. pracodawca w § 15 pkt 3. ustalił, że pracownikom, którzy nie przedłożą rachunku za nocleg zgodnie z rozporządzeniem przysługuje ryczałt noclegowy z tytułu podróży służbowych zagranicznych w wysokości: (-) w przypadku podróży trwającej do 10 dni - 20 EURO, licząc od pierwszego dnia podróży; (-) w przypadku podróży trwającej od 10 dni - 18 EURO, licząc od pierwszego dnia podróży. Powód z tytułu odbytych w okresie od 1 lipca 2012 r. do 19 lipca 2013 r. podróży służbowych otrzymał, zgodnie z zasadami wynikającymi z Regulaminów wynagradzania, kwotę 6.151,49 zł.

W myśl zasad wyrażonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) i w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 167), powód winien był otrzymać z tytułu ryczałtu noclegowego kwotę 23.746,80 zł.

Sąd Rejonowy stwierdził, że istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy art. 775 § 3 k.p. daje pracodawcy niebędącemu państwową lub samorządową jednostką sfery budżetowej możliwość samodzielnego ustalenia w przepisach wewnątrzzakładowych odmiennych niż w przepisach wykonawczych zasad przyznawania i odmiennego, niższego ukształtowania wysokości należności z tytułu podróży służbowych w zakresie ryczałtów noclegowych. Sąd powołał się na art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (jednolity tekst:

Dz.U. z 2012 r., poz. 1155), zgodnie z którym kierowcy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonaniem zadania służbowego ustalane na zasadach określonych w przepisach art. 775 § 3-5 k.p. Sąd podkreślił, że przepis ten oprócz bezpośredniego odesłania do art. 775 k.p. pośrednio odsyła także do wydanych na podstawie tego przepisu przepisów wykonawczych, bez żadnych ograniczeń. Sąd wskazał na § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju i wyjaśnił, że z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że ryczałt za nocleg przysługuje niezależnie od tego, czy i w jakiej wysokości pracownik poniósł koszty noclegu; ryczałt ten przysługuje nawet wtedy, gdy pracownik nie poniósł faktycznie tych kosztów.

Jedynym przypadkiem, gdy ryczałt nie przysługuje to sytuacja, w której pracodawca zapewnił pracownikowi bezpłatny nocleg. W tym zakresie Sąd Rejonowy odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z 7 października 2014 r., I PZP 3/14 (OSNP 2015 nr 4, poz.

47) oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 r., II PZP 1/14 (OSNP 2014 nr 12, poz. 164). Sąd przyjął, że w razie nieprzedstawienia rachunku za hotel, motel itp. kierowcy przysługuje co najmniej ryczałt w wysokości 25% limitu określonego w przepisach wykonawczych. Sąd podkreślił, że ustawa o czasie pracy kierowców gwarantuje pracownikowi (niezależnie u jakiego pracodawcy jest on zatrudniony) określony przepisami wykonawczymi minimalny standard w zakresie należności z tytułu podróży służbowych, natomiast z art. 9 § 2 k.p. wynika, że postanowienia regulaminów nie mogą być mniej korzystne niż przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw i aktów wykonawczych.

W związku z tym, w ocenie Sądu, wyłączenie w § 14 pkt 5 Regulaminu wynagradzania z 14 września 2009 r. prawa do ryczałtu za nocleg, gdy kierowca wykonywał transport pojazdem wyposażonym w możliwość spania w kabinie (kabiny wyposażone w webasto), a miejsce postoju wyposażone było w zaplecze socjalne (sanitariaty), uznać należy za nieuprawnione. Podobnie też, zdaniem Sądu, postanowienia Regulaminu wynagradzania z 13 lutego 2013 r. nie mogły ukształtować należności z tytułu ryczałtu noclegowego na niższym poziomie niż wynikający z rozporządzeń wykonawczych.

Sąd podkreślił, że pracodawca mógłby wyłączyć powyższe prawo tylko w sytuacji, gdyby zapewnił kierowcy bezpłatny nocleg. W świetle powyższego Sąd Rejonowy uznał roszczenie powoda za uzasadnione co do zasady. W zakresie wysokości roszczenia Sąd oparł się na opinii biegłego z zakresu wynagrodzeń, zasądzając na rzecz powoda kwotę 17.595,31 zł tytułem różnicy pomiędzy należnym ryczałtem (23.746,80 zł), a wypłaconym przez pozwaną (6.151,49 zł). W wyniku apelacji strony pozwanej Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z 14 lutego 2017 r., sygn. akt IX Pa […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w C. w zakresie pkt I, IV, V i VI w ten sposób, że powództwo oddalił.Sąd drugiej instancji wskazał, że kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. akt K 11/15 (Dz.U. z 2016 r., poz. 220), w którym za niezgodne z art. 2 Konstytucji uznano przepisy art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców w związku z art. 775 § 2, 3 i 5 k.p. w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jak i art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie racy kierowców w związku z art. 775 § 2, 3 i 5 k.p. w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym.

Sąd wskazał, że przepisy uznane za niezgodne z Konstytucją niewątpliwie stanowią podstawę prawną roszczenia powoda w tej sprawie. Sąd podkreślił, że skutki stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny, że dany przepis jest niezgodny z przepisem wyższej rangi, polegają na całkowitym wyłączeniu możliwości stosowania tego przepisu nawet do stanów faktycznych powstałych w okresie przed ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, czyli w okresie, gdy przysługiwała mu moc obowiązująca. Z tego z kolei, zdaniem Sądu, wynika, że skoro uznane za niezgodne z Konstytucją przepisy prawa naruszały ustawę zasadniczą już od dnia ich wejścia w życie, to nie mogą być legalną podstawą orzekania przez sądy powszechne.

Sąd wskazał również na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2016 r. wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst:. Dz.U. z 2013 r., poz. 499), w której Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego, kierując się koniecznością zapewnienia jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i sądów wojskowych, stwierdziło, że zgodnie z art. 190 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego podlegają niezwłocznemu opublikowaniu.

Odpowiednio, nieopublikowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzający niezgodność z Konstytucją określonego przepisu uchyla domniemanie jego zgodności z Konstytucją z chwila ogłoszenia wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w toku postępowania. W rezultacie pomimo ogłoszenia wyroku w dniu 22 grudnia 2016 r., już w dacie wyrokowania, to jest 6 grudnia 2016 r. istniały podstawy dla usunięcia stanu niekonstytucyjnego. Z tego powodu, w ocenie Sądu, odpadły podstawy roszczenia powoda. Wyrok Sądu Okręgowego powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył w całości.

Zarzucono naruszenie przepisu postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. polegające na jego niezastosowaniu: (1) w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy nie zawarł w uzasadnieniu toku rozumowania, który - jak się wydaje - doprowadził ten Sąd do wniosku, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., K 11/15, stanowi wystarczającą podstawę zmiany wyroku poprzez oddalenie powództwa; jak również (2) w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy w ogóle nie odniósł się do wywodu zawartego w piśmie pełnomocnika powoda z dnia 6 lutego 2017 r.Ponadto zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest § 14 pkt 5 obowiązującego u pozwanej Regulaminu wynagradzania z dnia 14 września 2009 r. w związku z § 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju w związku z art. 775 § 1, 2 i 3 k.p. i art. 2 ust. 7 ustawy o czasie pracy kierowców w związku z art. 4 ustawy o czasie pracy kierowców i art. 5 k.p, przez błędną wykładnię (a w konsekwencji niezastosowanie) polegające na przyjęciu: (1) że umożliwienie pracownikowi spania w kabinie jest zapewnieniem mu noclegu, a więc automatycznie zwalnia pracodawcę od obowiązku zapłaty ryczałtu za nocleg, jak również; (2) że przedmiotowe przepisy nie mogą mieć zastosowania do kierowców w transporcie międzynarodowym; podczas gdy powołany przepis Regulaminu wynagradzania jasno wskazuje warunki, jakie musiały być łącznie spełnione, aby ryczałt noclegowy nie był powodowi należny.Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, a w razie gdyby ze sformułowanych podstaw kasacyjnych zasadna okazała się jedynie podstawa naruszenia prawa materialnego, a przy tym zasadność ta nosiłaby cechę oczywistości - o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy.

Ponadto, skarżący wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.Strona pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, bowiem oczywiście błędny jest pogląd Sądu drugiej instancji, że z chwilą ogłoszenia wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie K 11/15 odpadły podstawy roszczenia powoda. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2017 r., I PK 300/15 (LEX nr 2242158) wyjaśniono, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., K 11/15, nie stosuje się art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców, ale stosuje się art. 775 § 5 k.p., gdy pracodawca nie uregulował zasad zwrotu należności z tytułu podróży służbowej w układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania lub umowie o pracę.

Pogląd ten zaaprobował Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 8 marca 2017 r., II PK 409/15 (LEX nr 2306366) i I PK 410/15 (LEX nr 2306367). Także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2017 r., I PK 122/16 (LEX nr 2312474) wskazano, że art. 775 k.p. nadal ma odpowiednie zastosowanie do czasu uregulowania sprawy przez ustawodawcę, z tą różnicą, że chodzi o inne, bo „autonomiczne” rozumienie podróży służbowej. W dniu 30 maja 2017 r. zapadły również rozstrzygnięcia w sprawach I PK 154/16 (LEX nr 2353606) oraz I PK 148/16 (LEX nr 2319690), które dotyczą sytuacji uregulowania prawa do ryczałtu w postanowieniach dotyczących diet.

Sąd Najwyższy rozważał, czy przyznane w regulaminie wynagradzania świadczenie nazwane dietą i przekraczające wielokrotnie jej wysokość według powszechnie obowiązujących przepisów, może zaspokajać należności pracownika także w strefie ryczałtu za noclegi. Wspólnym mianownikiem cytowanych orzeczeń jest pogląd, że sam nocleg w kabinie pojazdu, nawet o podwyższonym standardzie, nie niweczy automatycznie zasadności żądania zasądzenia ryczałtów w związku z podróżą służbową, a może co najwyżej wpłynąć na jego wysokość.Innymi słowy, art. 775 k.p. nadal stanowi podstawę dla regulacji zakładowej lub umownej.

Jeżeli nie ma jej w prawie zakładowym bądź nie wprowadza jej pracodawca w inny sposób albo nie uzgadnia z pracownikiem w umowie o pracę, to sporną kwestię może rozstrzygnąć sąd. Tam, gdzie nie ma regulacji przewidzianej przez ustawę (art. 775 k.p.), orzeczenie sądu wypełnia to, czego strony nie uzgodniły. Orzeczenie może zastąpić więc umowę stron w tym zakresie. Regulacja wewnątrzzakładowa nie powinna pomijać zasad kompensaty kosztów noclegu w podróży służbowej, jednocześnie nie może z niej wynikać, że kierowcy nie przysługuje zwrot jakichkolwiek kosztów (w każdym przypadku), tylko dlatego, że ma zapewniony nocleg w kabinie samochodu.

To samo dotyczy umowy o pracę. Jeżeli w regulaminie wynagradzania (albo w umowie o pracę) wyraźnie stwierdzono, że pracownikowi (kierowcy) nie przysługuje ryczałt za nocleg, gdy miał możliwość odbycia go w przystosowanej do tego kabinie pojazdu, to należy to traktować jako brak uregulowania kwestii rozliczania kosztów noclegu, a to prowadzi wprost do stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym przypadku rozporządzeń wykonawczych do art. 775 k.p. Stwierdzenie, że pracownikowi nie przysługuje ryczałt za nocleg, oznacza bowiem negatywną regulację kwestii kosztów noclegu pracownika w podróży służbowej, czyli brak koniecznej regulacji pozytywnej, a to prowadzi pośrednio do stosowania zasad wynikających z prawa powszechnie obowiązującego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2017 r., I PK 249/16, LEX nr 2440465; oraz przywołany wyżej wyrok z dnia 30 maja 2017 r., II PK 122/16).

Z kolei w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 października 2017 r., III PZP 2/17 (OSNP 2018 nr 3, poz.

28) rozstrzygnięto, że ryczałt za nocleg w podróży służbowej kierowcy zatrudnionego w transporcie międzynarodowym może zostać określony w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę (art. 775 § 3 k.p.) poniżej 25% limitu, o którym mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (oraz w § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.Zatem orzecznictwo Sądu Najwyższego prezentuje ustabilizowane poglądy w pięciu kwestiach:

1) po wydaniu przez Trybunał wskazanego wyżej wyroku, art. 775 k.p. nadal ma odpowiednie zastosowanie do czasu pracy kierowców, 2) brak uregulowania kwestii rozliczania kosztów noclegu w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę powoduje konieczność sięgnięcia do tego przepisu, a za jego pośrednictwem do rozporządzeń wykonawczych wydanych na podstawie art. 775 § 3 k.p., 3) postanowienie w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, że pracownikowi (kierowcy) nie przysługuje ryczałt za nocleg, gdy miał możliwość odbycia go w przystosowanej do tego kabinie pojazdu, oznacza brak regulacji kwestii kosztów noclegu pracownika w podróży służbowej, 4) sam nocleg w kabinie pojazdu, nawet o podwyższonym standardzie, nie niweczy zasadności żądania zasądzenia ryczałtów w związku z podróżą służbową, 5) ryczałt określony w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę może być niższy od ustalonego w przepisach wykonawczych, ale tak ukształtowany, aby dawał rzeczywistą, a nie iluzoryczną możliwość zrealizowania tej potrzeby (zob. uzasadnienie uchwały w sprawie III PZP 2/17 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2018 r., II PK 3/17, LEX nr 2530649).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. i art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 orzekł jak w sentencji.