Supreme Court quashes conviction for accounting offense due to statute of limitations expiration and orders dismissal of that charge.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's conviction for an accounting offense, ruling that the prosecution was barred by the statute of limitations. The defendant was originally sentenced for two distinct offenses, but the court found the second charge expired as no formal accusation was filed within the required five-year period. Consequently, the court annulled the combined sentence and dismissed the proceedings regarding the time-barred offense.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 101 § 1 pkt 4 k.k.; Art. 102 k.k.: The statute of limitations for criminal offenses expires five years after the act unless a formal accusation is filed; failure to file such an accusation within this period renders the prosecution inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I KK 380/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kapiński (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Dariusz KalaSSN Paweł Kołodziejski w sprawie A. W., skazanego z art. 79 pkt 4 i z art. 77 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k., na posiedzeniu w dniu 9 lutego 2023 r., kasacji wniesionej na korzyść przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia, z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt V K 371/21, 1. uchyla zaskarżony wyrok w zakresie pkt III o orzeczeniu kary łącznej i umarza postępowanie przeciwko A. W. w zakresie czynu z pkt II wyroku kwalifikowanego z art. 77 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości wobec przedawnienia jego karalności, 2. obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 roku, sygn. akt V K 371/21 w pkt I skazał A. W. za czyn z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości popełniony w dniu 16 lipca 2009 roku na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, w pkt II skazał A. W. za czyn z art. 77 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości popełniony w dniu 1 kwietnia 2009 roku na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, w pkt III na podstawie art. 85§1 k.k. i art. 86§1 k.k. orzeczone kary połączył i wymierzył skazanemu karę łączną 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.Od powyższego wyroku nie została wniesiona apelacja.Kasację na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego wniósł Prokurator Generalny, który zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., polegające na niezasadnym uznaniu A.
W. za winnego popełnienia występku z art. 77 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości i wymierzeniu, przy zast. art. 37a § 1 k.k., kary 4 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym w sytuacji, gdy w świetle uregulowań przewidzianych w art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw. z art. 102 k.k. z dniem 31 marca 2014 roku doszło do przedawnienia karalności tego czynu, co stanowiło - przy braku podstaw do uniewinnienia oskarżonego - negatywną przesłankę procesową określoną w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., uniemożliwiającą wydanie wyroku skazującego, a w konsekwencji skutkowało zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części, uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej ograniczenia wolności i umorzenie postępowania przeciwko oskarżonemu A.
W. o czyn z art. 77 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości wobec przedawnienia karalności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście zasadna, dlatego podlegała rozpoznaniu i uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron, zgodnie z art. 535 § 5 k.p.k. Należy w pełni podzielić zarzut zawarty w kasacji Prokuratora Generalnego o rażącym naruszeniu przez Sąd Rejonowy przepisu prawa materialnego, tj. art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. Zasadnie wskazał prokurator we wniesionej kasacji, że w chwili orzekania przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia - ściganie czynu z art. 77 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości było niedozwolone.
Termin przedawnienia karalności tego czynu upłynął bowiem w dniu 31 marca 2014 roku i nie nastąpiło również przedłużenie przedawnienia jego karalności zgodnie z treścią art. 102 k.k. Należy bowiem wskazać, że w okresie wskazanym w art. 101 § 1 pkt 4 k.k., tj. w okresie 5 lat od popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu występku, nie nastąpiło przedstawienie A. W. zarzutu popełnienia czynu z art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości, co stanowi warunek konieczny do przedłużenia okresu przedawnienia karalności, na podstawie art. 102 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu).
Z treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 20 lipca 2011 roku wynika, że postanowienie to dotyczyło jedynie trzech czynów z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości, a zatem nie dotyczyło jednocześnie czynu z art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości. W tym miejscu wskazać również należy, że samo wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów i jego ogłoszenie sprawcy, nie oznacza, że automatycznie dotyczy wszystkich innych popełnionych przez niego czynów oraz, że powoduje to przedłużenie karalności także tych czynów, które nie zostały objęte treścią postanowienia o przedstawieniu zarzutów.
Ponadto wskazać należy, że skoro w sprawie przedmiotowej termin przedawnienia czynu z art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości nastąpił w dniu 31 marca 2014 roku, a zatem przed dniem wejścia w życie znowelizowanego przepisu art. 102 k.k., to nie mogło nastąpić jego przedłużenie w świetle nowych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2019 roku, sygn. III KK 273/18, Lex nr 2695214: „Wobec zmiany brzmienia art. 102 k.k., którą dokonała ustawa nowelizacyjna z 15 stycznia 2016 r. w jej art. 2 przyjęto, że stosowanie nowego rozwiązania uzależniającego przedłużenie przedawnienia karalności od wszczęcia postępowania, a więc już od fazy in rem w okresie, o którym mowa w art. 101 k.k., dopuszczalne jest jedynie do czynów, których termin przedawnienia jeszcze nie upłynął”).Uwzględniając powyższe rozważania, koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do A.
W. w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej (pkt III wyroku) i umorzenie postępowania w zakresie czynu z pkt II wyroku wobec przedawnienia jego karalności. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.[as]