Supreme Court suspends execution of combined sentence portion due to calculation error causing heavier penalty.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court suspended the execution of the second part of the appealed judgment regarding the combined sentence. The defendant argued that the appellate court incorrectly combined two one-year sentences into one year and three months, violating the statutory cap and worsening their situation compared to the first-instance ruling. The court agreed that this specific calculation error caused a real and irreparable hardship, justifying the suspension, but rejected the request to suspend the entire judgment due to the first part's dismissal of the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 434 § 1 k.p.k.; Art. 532 § 1 k.p.k.: Suspension of execution is warranted when the appeal is likely to succeed and enforcing the final judgment would cause the convicted person serious and irreversible harm, even if only part of the judgment is flawed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
I KK 346/24 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie A.K. w przedmiocie wyroku łącznego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 października 2024 r., wniosków skazanego i jego obrońcy o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wstrzymać - w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 - wykonanie wobec A.K. wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt II AKa 108/24, zmieniającego wyrok łączny Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt II K 11/24.
UZASADNIENIEKasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt II AKa 108/24, zmieniającego wyrok łączny Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt II K 11/24, wniosła obrońca z urzędu skazanego A.K. Zaskarżyła wyrok w całości i zarzuciła m.in. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego – art. 434 § 1 k.p.k., poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach I i II w części dotyczącej objęcia karą łączną kary łącznej 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanego wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 29 października 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K 33/20 i umorzenie w tym zakresie postępowania oraz zmienienie wyroku w pkt 2 (powinno być: w pkt I, jeżeli konsekwentnie posługiwać się numeracją rozstrzygnięć przyjętą przez Sąd Okręgowy w wyroku łącznym) poprzez orzeczenie kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności – co spowodowało, że sytuacja skazanego okazała się mniej korzystna aniżeli ta, którą ukształtował wyrok Sądu I instancji, choć apelacje złożył obrońca skazanego.
Kasację poparł prokurator Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze, wnioskując o jej uwzględnienie jako zasadnej. Pismem adresowanym do Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, przekazanym Sądowi Najwyższemu, skazany A.K. zwrócił się o wstrzymanie wykonania wyroku „do czasu wyjaśnienia sytuacji prawnej odnośnie kasacji wyroku”. Obrońca zaś pismem datowanym 12 września 2024 r. zwróciła się o uwzględnienie kasacji w całości na posiedzeniu z powodu jej oczywistej zasadności, nadto, zastrzegając, że czyni to na „wyraźną prośbę skazanego”, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wnioski o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wydanego w sprawie skazanego A.K. zasługiwały na uwzględnienie, jednak tylko w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 tego wyroku. W tym punkcie Sąd ad quem połączył dwie jednostkowe kary jednego roku pozbawienia wolności i wymierzył A.K. karę łączną jednego roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. To właśnie orzeczenie było wadliwe i skutkowało pogorszeniem sytuacji skazanego wobec tej ukształtowanej wyrokiem Sądu I instancji, co przyznał w uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny.
Wskazał, że „mógł w realiach procesowych tej sprawy orzec wyłącznie karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, by nie naruszyć zakazu określonego w tym przepisie” (chodzi o art. 434 § 1 k.p.k.) oraz że orzeczenie kary w wyższym wymiarze nastąpiło „z przyczyn, które należy tłumaczyć omyłką”. Sąd Najwyższy niejednokrotnie wyrażał pogląd, że wstrzymanie wykonania orzeczenia zaskarżonego kasacją powinno nastąpić w przypadku, gdy wstępny ogląd sprawy prowadzi do wniosku, że uwzględnienie skargi jest w znacznym stopniu prawdopodobne, a wykonywanie prawomocnego orzeczenia może prowadzić do pokrzywdzenia skazanego, powodując dla niego poważną i nieodwracalną dolegliwość (zob. np. postanowienia: z dnia 31 lipca 2019 r., IV KK 259/19; z dnia 19 października 2020 r., III KK 328/20; z dnia 16 lutego 2021 r., III KK 424/20).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że praktycznie pewne jest uwzględnienie kasacji w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 zaskarżonego wyroku. Orzeka ono karę pozbawienia wolności w wymiarze niedopuszczalnym, którą w niemałej części skazany odbył, zatem celowe jest wstrzymanie wykonania wyroku w zakresie tego rozstrzygnięcia, które skutkuje realną dolegliwością dla skazanego, czego nie można powiedzieć o rozstrzygnięciu zawartym w pkt 1 zaskarżonego wyroku, umarzającym w określonym zakresie postępowanie o wydanie wyroku łącznego.
W odniesieniu do postulowanego przez obrońcę uwzględnienia kasacji w całości na posiedzeniu należy wskazać, że dyskusyjna jest teza o oczywistej zasadności całej kasacji, która - najwyraźniej wadliwie interpretując art. 523 § 1 k.p.k. - podnosi również zarzut rażącej niewspółmierności kary, nadto postuluje uchylenie wyroku w całości, tj. również jego części umarzającej postępowanie, chociaż skarżąca przyznała, że „co do zasady zgodzić należy się również z Sądem II Instancji, iż w świetle orzecznictwa w sprawach dotyczących wydania wyroku łącznego sąd odwoławczy jest zobowiązany do badania z urzędu, czy w czasie po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji nie doszło do zmiany stanu faktycznego na skutek wykonania w całości choćby jednej z kar podlegających łączeniu, a jeżeli taką zmianę stwierdzi, ma obowiązek ją uwzględnić”.
Takie postąpienie Sądu odwoławczego samoistnie nie prowadziło do naruszenia w tej sprawie art. 434 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. WB[ms]