Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I KK 28/24 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for obviously groundless violation of impartial tribunal due to repeated panel composition.

Numero d'incarto I KK 28/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the appellate court lacked impartiality because two judges had previously sat on the same panel in a prior appeal. The court rejected this, noting the appellant merely repeated a factual error argument under the guise of a procedural violation and failed to identify specific procedural defects in the second-instance judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.; A criminal appeal based on a claim of an impartial tribunal is inadmissible if the appellant fails to point to specific procedural violations in the second-instance judgment and merely repeats factual arguments from the first instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
impartial tribunal requirement repeated panel composition obviously groundless appeal procedural violation argument factual error repetition rinvio del dibattimento procedura di rivendicazione nel pignoramento ritiro della querela penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.
Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniósł obrońca skazanego, który zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:1.art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw.
Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.
z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 2 k.p.k.
S., w rezultacie czego Sąd odwoławczy, który wydał wyrok zaskarżony niniejszą kasacją nie spełniał kryterium sądu niezwisłego i bezstronnego;2.art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie wszechstronnego skontrolowania trafności oraz prawidłowości całego skarżonego orzeczenia, jak również nierzetelną i powierzchowną ocenę podniesionych w apelacji zarzutów obrazy prawa procesowego, tj.:1.art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Tymczasem analiza treści wniesionej kasacji nie pozostawia wątpliwości, iż obrońca pod pozorem naruszenia prawa procesowego (dla obejścia regulacji z art. 523 § 1 k.p.k.), podnosi ponownie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, którego konsekwencją jest w jego ocenie wadliwe przyjęcie sprawstwa skazanego.
Art. 636 § 1 k.p.k.
Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, należało obciążyć skazanego – na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
skazanego z art. 207 § 1 k.k.
art. 197 § 1 k.k
art. 535 § 3 k.p.k
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

I KK 28/24 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie N. M. skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 18 marca 2024 r. kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 474/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt III K 127/22, postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego N. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, w tym jego wydatkami w kwocie 20,00 zł.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt III K 127/22, oskarżony N. M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który to czyn na podstawie art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 14 § 1 k.k. wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności. W ramach wskazanego rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy na podstawie art. 41a § 1 i 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego także środek karny w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzonymi B.

K. i A. K. oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych B. K. i A. K. na odległość mniejszą niż 100 metrów przez okres 10 lat. Jednocześnie we wskazanym wyroku, na podstawie art. 46 § 2 k.k., zasądzono od oskarżonego N. M. na rzecz B. K. nawiązkę w kwocie 2.000 złotych i A. K. nawiązkę w kwocie 10.000 złotych, jak również zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. IV Ka 474/23, po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji.

Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniósł obrońca skazanego, który zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:1.art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą, albowiem Sąd odwoławczy - Sąd Okręgowy w Poznaniu w niniejszej sprawie dwukrotnie rozpoznawał sprawę w postępowaniu apelacyjnym w składzie orzekającym, w którym zasiadali dwaj ci sami sędziowie:

SSO M. W. – G. i SSO M. S., w rezultacie czego Sąd odwoławczy, który wydał wyrok zaskarżony niniejszą kasacją nie spełniał kryterium sądu niezwisłego i bezstronnego;2.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie wszechstronnego skontrolowania trafności oraz prawidłowości całego skarżonego orzeczenia, jak również nierzetelną i powierzchowną ocenę podniesionych w apelacji zarzutów obrazy prawa procesowego, tj.:1.art. 7 k.p.k., w szczególności poprzez przyjęcie przez Sąd odwoławczy, iż brak podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań pokrzywdzonej A.

K., wobec ich spójności z zeznaniami świadków A. D., K. M., częściowo E. K., G. Ł. czy małoletniego B. K.;2.art. 5 § 2 k.p.k. (zasady domniemania niewinności), który wprawdzie, jak stwierdzono w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego, w istocie ma charakter rozłączny wobec zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k., to jednak odniesienie się do niego przez Sąd drugiej instancji poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego tylko tego stwierdzenia, nie sposób uznać za prawidłowe rozpoznanie zarzutu apelacyjnego,oraz nie odniesienie się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych;3.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 458 k.p.k. poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli odwoławczej i w konsekwencji zaaprobowanie sprawstwa i winy skazanego N. M. podczas gdy w świetle całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy oraz okoliczności ujawnionych na rozprawie i przywołanych w zaskarżonym kasacyjnie wyroku, a także mając na względzie dane z Krajowego Rejestru Karnego o skazanym N. M., który nigdy wcześniej nie był skazany za czyny przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, jak również za znęcanie się, powołanie i przeprowadzenie dowodu z opinii zespołu biegłych z zakresu uzależnień, psychiatrii i psychologii na okoliczność czy odnotowane w dokumentacji Niebieskiej Karty (tom II, k. 204v), jak również ujawnione w zeznaniach pokrzywdzonej domniemane nadużywanie marihuany przez skazanego miało wpływ na zaburzenia procesów poznawczych, co wymagało wiadomości specjalnych, a to uchybienie dwukrotnie przeniknęło do postępowania przed Sądem odwoławczym i do orzeczeń tego Sądu, albowiem w dwukrotnym postępowaniu przed Sądem odwoławczym nie dostrzeżono tej potrzeby i żadnej opinii biegłych o N. M. nie wywołano.

Dodatkowo obrońca skazanego N. M. sformułowała w kasacji wniosek o zadanie przez Sąd Najwyższy jako Sąd, od orzeczenia którego nie przysługują środki zaskarżenia, tj. brak środków zaskarżenia w rozumieniu art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) następującej treści:1.czy art. 267 TFUE akapit 3 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (KPP) należy interpretować w ten sposób, że ponowne zasiadanie w składzie orzekającym Sądu odwoławczego - orzekającego po raz drugi w danej sprawie tj. po uprzednim uchyleniu wyroku Sądu I instancji - dwóch tych samych sędziów jest sądem niezawisłym i niezależnym w rozumieniu prawa Unii Europejskiej;2.czy art. 267 TFUE akapit 3 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (KPP) należy interpretować w ten sposób, że ponowne zasiadanie w składzie orzekającym Sądu odwoławczego - orzekającego po raz drugi w danej sprawie tj. po uprzednim uchyleniu wyroku Sądu pierwszej instancji - dwóch tych samych sędziów jest zgodne ze standardami rzetelnego procesu sądowego, a sąd tak obsadzony spełnia kryteria sądu należycie obsadzonego;3.czy art. 19 ust. 1 akapit 2 w związku z art. 2 TUE wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1 - 2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, tak jak postępowanie karne przeciwko oskarżonemu o popełnienie przestępstwa ukształtowane jest w ten sposób, że w składzie orzekającym sądu odwoławczego po raz drugi w tej samej sprawie, tj. po uprzednim uchyleniu wyroku Sądu pierwszej instancji, orzeka ponownie dwóch tych samych sędziów.Jednocześnie w treści tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia Autorka kasacji wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.W odpowiedzi na kasację Prokurator wniósł o jej oddalanie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Zgodnie z przepisem art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. z mocy prawa sędzia jest wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. Trafnie zauważa prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, że z utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego wynika, iż udział sędziego w wydaniu każdego orzeczenia, które zostało następnie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, powoduje wyłączenie go od udziału w sprawie w razie jej ponownego rozpoznania, i to niezależnie od przyczyn, jakie legły u podstaw wydanego orzeczenia.

Istotą tej instytucji jest odsunięcie od ponownego orzekania w sprawie sędziego, który dał już wyraz swoim ocenom prawnym i faktycznym w tej sprawie w postaci rozstrzygnięcia, a w wyniku kontroli odwoławczej lub nadzwyczajnej to orzeczenie zostało uchylone (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2021 r., II KK 285/21). Bezspornym jest także, jak dalej słusznie zauważył oskarżyciel publiczny, że wyłączeniu na podstawie art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. może ulec sędzia zarówno w sądzie pierwszej instancji, jak i w sądzie drugiej instancji, a także sędzia, który orzekał w sprawie, w której orzeczenie – w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania – uchylono i przekazano do ponownego rozpoznania.

Nie ma przy tym znaczenia, na skutek jakich środków prawnych zapadła decyzja o uchyleniu orzeczenia, np. zażalenia, apelacji, kasacji czy wznowienia postępowania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2022 r., V KK 271/22).Sytuacja określona w art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w realiach analizowanej sprawy nie zachodzi, ponieważ przepis jednoznacznie wskazuje, że chodzi jedynie o sędziego, który brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. W toku kwestionowanego postępowania, orzeczenie Sądu Okręgowego o uchyleniu wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania nie zostało uchylone w trybie art. 539a k.p.k., jak również w żadnym innym.

Co prawda w wydaniu wyroku uchylającego w instancji odwoławczej wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2021, r., sygn. akt VIII K 22/20, brali udział dwaj sędziowie, którzy następnie utrzymali w mocy wyrok z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt III K 127/22, Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, to poza sporem pozostaje, iż nie brali oni udziału w wydaniu wyroku, który został uchylony, a brali udział w wydaniu wyroku mocą którego uchylono zaskarżone orzeczenie. Opisana sytuacja, co oczywiste, nie jest objęta uregulowaniem art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. (analogiczna sytuacja była rozpatrywana przez Sąd Najwyższy na gruncie sprawy IV KK 619/18 – postanowienie z dnia 28 listopada 2018 r.).Mając na względzie powyższe nie można odniesieniu do niniejszej sprawy wywieść, że doszło do obrazy przepisu art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., a tym samym do zaistnienia bezwzględnego powodu odwoławczego, o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. i naruszenia powołanych w kasacji aktów prawnych międzynarodowych.Wobec przedstawionej wyżej argumentacji nie mógł zostać także uwzględniony wniosek skarżącej w przedmiocie skierowania, szczegółowo zredagowanych w treści kasacji, pytań prejudycjalnych do TSUE.

W realiach tej sprawy nie występują bowiem wątpliwościami dotyczące stosowania prawa wspólnotowego, których interpretacja jest kluczowa dla wydania wyroku. Kwestie dotyczące przedstawionej przez obrońcę – w zaproponowanych pytaniach prawnych – problematyki znalazły bowiem wyraz w utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, w tym przede wszystkim instytucji wyłączenia sędziego.I tak, w układzie procesowym takim jak w tym wypadku (ponowne orzekanie przez sędziów, którzy już raz wydawali na tym etapie postępowania odwoławczego wyrok w tej samej sprawie) wyłączenie sędziego orzekającego w instancji ad quem, byłoby możliwe, a nawet w pewnych wypadkach konieczne, wyłącznie w oparciu o przepis art. 41 § 1 k.p.k.Jak to trafnie wywodzi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, fakt, że określony sędzia brał uprzednio udział w wydaniu orzeczenia kasatoryjnego przez sąd odwoławczy, nie jest sam w sobie przeszkodą do uczestniczenia przez niego w składzie sądzącym przy rozpatrywaniu ponownego środka odwoławczego od wyroku sądu meriti, jaki zapadł po uchyleniu pierwszego z wydanych wyroków.

Uprzedni udział w orzekaniu kasatoryjnym nie świadczy bowiem o braku bezstronności tego sędziego przy rozpoznawaniu obecnego środka zaskarżenia. W wypadku, gdy sędzia orzekać ma ponownie w instancji odwoławczej w sprawie, w której uprzednio wziął udział w wydaniu orzeczenia uchylającego wcześniejszy wyrok zapadły w danym postępowaniu, o zaistnieniu w aspekcie zewnętrznym wątpliwości co do jego bezstronności można mówić wówczas, gdy przy poprzednim orzekaniu, sąd z jego udziałem, uchylając wydany przez sąd a quo wyrok, wypowiedział kategoryczne poglądy co do możliwości przypisania oskarżonemu zarzucanego mu przestępstwa w świetle istniejących w sprawie ustaleń faktycznych i przy prawidłowej ich ocenie, a więc gdy w zdecydowany sposób wypowiedział się odnośnie do owych ustaleń i winy oskarżonego, bez względu na to, w jakim fragmencie uzasadnienia wyroku wyrażono takie stanowisko (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2016 r., II KK 294/15.

OSNKW 2016, z. 7, poz. 49).O tym, że w tej sprawie tak nie było przekonują pisemne motywy wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2021 r., IV Ka 992/21, którym to wyrokiem uchylono – w następstwie uwzględnienia apelacji wniesionej przez obrońcę – pierwszy zapadły w tym postępowaniu wyrok Sądu Rejonowego, którym N. M. skazany został za zarzucony mu w akcie oskarżenia czyn. Sąd ad quem podzielił w tym orzeczeniu zarzuty obrony stwierdzając naruszenie przez sąd meriti prawa do rzetelnego procesu, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób sprzeczny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co obligowało do przeprowadzenia na nowo przewodu w całości (art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k.).

Nie wyrażał przy tym Sąd drugiej instancji jakichkolwiek poglądów co do oceny dowodów oraz możliwości przypisania oskarżonemu sprawstwa, a więc o ewentualnym naruszeniu art. 41 § 1 k.p.k. (nota bene wniosku w oparciu o tę regulację ani oskarżony, ani jego obrońca w postępowaniu drugoinstancyjnym nie składali) nie może być mowy. W tym stanie rzeczy, nie ma podstaw od przeprowadzania wykładni przepisów regulujących funkcjonowanie Unii Europejskiej, skoro stosowne unormowania zawarte są w prawie krajowym, a skazany i reprezentujący go profesjonalny przedstawiciel procesowy, z możliwości istniejących w tym zakresie nie próbowali nawet skorzystać.Na marginesie, nawet poprawne, a oparte na argumentacji autorki kasacji, zredagowanie zarzutu poprzez wskazanie na naruszenie nie art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., a art. 41 § 1 k.p.k., nie stanowiłoby uchybienia o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 marca 2006 r., WK 1/16; z dnia 12 lutego 2014 r., V KO 4/14).

Odnosząc się z kolei do drugiego z podnoszonych w kasacji zarzutów dotyczących dokonania nierzetelnej kontroli instancyjnej, poprzez powierzchowne rozpoznanie sformułowanych w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać, co następuje. Zasadnie i w odniesieniu do tej problematyki zauważa prokurator w odpowiedzi na twierdzenia zawarte w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, że autorka kasacji powinna sformułować zarzuty wskazujące uchybienia, jakie w toku rozpoznania zwykłego środka odwoławczego popełnił Sąd drugiej instancji.

Tymczasem analiza treści wniesionej kasacji nie pozostawia wątpliwości, iż obrońca pod pozorem naruszenia prawa procesowego (dla obejścia regulacji z art. 523 § 1 k.p.k.), podnosi ponownie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, którego konsekwencją jest w jego ocenie wadliwe przyjęcie sprawstwa skazanego. Sąd odwoławczy rzetelne przeprowadził kontrolę instancyjną, której rezultatem było utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, zaś motywy tego rozstrzygnięcia zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu. Odnosząc się do istotnych w sprawie dowodów sąd ad quem wskazał, dlaczego uznał, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie – po jego ponowieniu – z poszanowaniem naczelnych zasad procesowych, w szczególności zaś art. 7 k.p.k.

Dokładnie opisał, dlaczego w jego ocenie postępowanie dowodowe i poszczególne dowody przeprowadzane i ocenione zostały prawidłowo. Autorka kasacji natomiast polemizując z tak dokonaną kontrolą Sądu drugiej instancji wybiórczo odnosi się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, chcąc zdyskredytować jego wiarygodność poprzez przywołanie jedynie fragmentów zeznań świadków i odniesienie się do innych dowodów tylko na korzyść skazanego. Nieprawdą jest także, że Sąd Okręgowy jednym w zasadzie twierdzeniem odniósł się do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k.

Przeczy temu analiza treści uzasadnienia do wyroku Sądu drugiej instancji, a w szczególności fragmenty w tym zakresie na stronach 7 i 8.Trzeci ze sformułowanych w kasacji zarzutów także nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem tak Sąd pierwszej, jak i drugiej instancji były uprawnione do przyjęcia, że postępowanie sądowe nie wymaga uzupełnienia. Oceny, że w sprawie nie zachodziła potrzeba zasięgnięcia opinii biegłych psychiatry, psychologa, czy też seksuologa, co do osoby skazanego N. M., nie podważa ujawniony w postępowaniu dowodowym fakt nadużywania marihuany, ani też wcześniejsza niekaralność za czyny przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, czy też znęcania się.

Przypomnieć należy skarżącej, że to Sąd podejmuje decyzje, czy w okolicznościach danej sprawy taka opinia winna zostać zasięgnięta, a z orzecznictwa jednoznacznie wynika, że nawet stwierdzone uzależniania od środków psychotropowych, odurzających, czy też alkoholu, nie obligują Sądu do skorzystania z opinii biegłych, jeżeli w tym względzie organ procesowy nie nabrał uzasadnionych wątpliwości, a tak w tej sprawi – co Sąd Najwyższy w pełni akceptuje – bez wątpienia nie było. Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, należało obciążyć skazanego – na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.

– kosztami postępowania kasacyjnego, w tym wydatkami w kwocie 20,00 złotych.Uwzględniając powyższe orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia. SSN (Tomasz Artymiuk)[PGW] [ms] ‎