Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CZ 42/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because it mislabels a cassation appeal as a leave-to-appeal request.

Numero d'incarto I CZ 42/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's leave-to-appeal request against the appellate court's dismissal of a retrial motion. The appellant's counsel consistently filed the document as a leave-to-appeal, lacking the specific elements required for a cassation appeal under the Code of Civil Procedure. The court determined that because the appellant knowingly chose the incorrect procedural remedy, the protective clause allowing for correction of clerical errors did not apply.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1, 11 k.p.c.; Art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c. in zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.: A leave-to-appeal request is inadmissible if the party knowingly files it instead of a cassation appeal, as the protective provision for clerical errors applies only to mistakes of fact or law, not to the deliberate selection of an inapplicable procedural remedy.

Parole chiave

Generato dall'IA
leave-to-appeal cassation appeal inadmissible appeal procedural remedy clerical error clause code of civil procedure intentional mislabeling minaccia non comprovata

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1, 11 k.p.c.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł zażalenie na to postanowienie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.Zgodnie z art. 3941 § 1 i 11 k.p.c.
Art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c.
Wobec dokonania wyboru przez profesjonalnego pełnomocnika niedopuszczalnego środka zaskarżenia, w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2007 r., IV CZ 107/07).
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 3984 § 2, 3 zd. 2 k.p.c.
Taki wniosek wynika zarówno z tytułu pisma, jak i sposobu jego skonstruowania, w tym braku charakterystycznych dla skargi kasacyjnej elementów, o których mowa w art. 3984 § 2 i 3 zd.
art. 3986 § 3 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.ke

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 30 września 2020 r., I CZ 37/20
postanowienie Sądu Najwyższy z 6 grudnia 2007 r., IV CZ 107/07
wyrok Sądu Najwyższy z 10 września 1997 r., I PKN 245/97
postanowienie Sądu Najwyższy z 21 września 2006 r., I CZ 40/06
postanowienie Sądu Najwyższy z 27 maja 2020 r., III CZ 9/20
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CZ 42/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marcin Krajewski‎SSN Ewa Stefańska w sprawie ze skargi M. C. o wznowienie postępowania‎w sprawie z wniosku Dyrektora Zakładu Karnego w R.‎przy udziale M. C. i Prokuratora Prokuratury Regionalnej w R.‎o uznanie za osobę stwarzającą zagrożenie, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 7 czerwca 2018 r., ‎sygn. akt I ACa (…),‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2021 r.,‎zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I ACa (…), odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 listopada 2020 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił skargę uczestnika M. C. o wznowienie postępowania w sprawie o uznanie uczestnika za osobę stwarzającą zagrożenie, toczącego się na podstawie ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1346 z późn. zm.), a zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z 7 czerwca 2018 r., I ACa (…). Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł zażalenie na to postanowienie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.Zgodnie z art. 3941 § 1 i 11 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną, postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia bądź w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Opisany katalog orzeczeń zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego ma charakter zamknięty (postanowienie Sądu Najwyższego z 30 września 2020 r., I CZ 37/20). Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego sądu nie należy do żadnej z tych kategorii, co oznacza, że na takie postanowienie w obecnym stanie prawnym nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.Wypada przypomnieć, że sąd, który orzekał w pierwotnej sprawie jako sąd drugiej instancji, rozpatrując skargę o wznowienie postępowania, nie działa jako sąd pierwszej instancji, lecz zachowuje pozycję z postępowania w sprawie pierwotnej.

Wydane przez ten sąd orzeczenie jest więc orzeczeniem sądu drugiej instancji, co wyznacza krąg dopuszczalnych środków, jakie mogą być wniesione od tego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2007 r., IV CZ 107/07). Za utrwalony należy uznać pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym od takiego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna (wyrok Sądu Najwyższego z 10 września 1997 r., I PKN 245/97, postanowienie Sądu Najwyższego z 21 września 2006 r., I CZ 40/06). Analiza złożonego przez uczestnika środka zaskarżenia nie pozostawia wątpliwości, że sporządzający ten środek pełnomocnik konsekwentnie traktował złożone pismo jako zażalenie.

Taki wniosek wynika zarówno z tytułu pisma, jak i sposobu jego skonstruowania, w tym braku charakterystycznych dla skargi kasacyjnej elementów, o których mowa w art. 3984 § 2 i 3 zd. 2 k.p.c. Wobec dokonania wyboru przez profesjonalnego pełnomocnika niedopuszczalnego środka zaskarżenia, w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2007 r., IV CZ 107/07). Hipoteza wywodzonej z tego przepisu normy obejmuje bowiem wyłącznie mylne oznaczenie pisma oraz inne oczywiste niedokładności.

Stosowanie art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. ma więc na celu urzeczywistnienie intencji autora pisma procesowego (postanowienie Sądu Najwyższego z 27 maja 2020 r., III CZ 9/20), a nie przypadki jednoznacznego skorzystania z odmiennego, nieprzysługującego stronie środka zaskarżenia. Tymczasem w sprawie nie ulega wątpliwości, że intencją pełnomocnika uczestnika było wniesienie zażalenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.ke