Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 708/16 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; civil copyright infringement case partially allowed regarding public apology and damages.

Numero d'incarto I CSK 708/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially revoked the lower court's judgment dismissing the plaintiff's copyright infringement claims. The plaintiff, a photographer, sued the magazine publisher for unauthorized use of her images and breach of confidentiality, seeking damages and a public apology. The court found that while the lower court erred in dismissing the public apology claim, the request for specific monetary damages required further factual assessment on the scope of the license breach.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 16 ust. 1 pr. aut.; Art. 41 ust. 2 pr. aut.: The court clarified that unauthorized use of images constitutes a breach of personal rights and that contractual interpretation favors the creator, requiring a new evaluation of liability for both personal and property rights.

Parole chiave

Generato dall'IA
copyright infringement personal rights unauthorized use public apology contract interpretation confidentiality agreement damages assessment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 16 ust. 1 pr. aut.
przez jego niezastosowanie – że w razie naruszenia autorskich praw majątkowych dochodzi do naruszenia – stosownie do okoliczności sprawy – któregoś z autorskich praw osobistych wymienionych w art. 16 pr.
Art. 41 ust. 2 pr. aut.
W odniesieniu do wykładni wspomnianych umów, z art. 41 ust.
Art. 65 k.c.
Warto też przypomnieć, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż do wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych stosuje się reguły interpretacyjne przewidziane w art. 65 k.c. W odniesieniu do wykładni wspomnianych umów, z art.
Art. 49 ust. pr. aut.
W literaturze przyjmuje się, że art. 49 ust. pr. aut. jest przepisem – choć można też spotkać odmienny pogląd – regulującym wykładnię umowy prawnoautorskiej, uzupełniającym ogólne dyrektywy wykładni oświadczeń woli stron wynikające z art.
Art. 100 k.p.c.
roszczenia o publikację oświadczeń i zasądzenie zadośćuczynienia.O kosztach postępowania za obie instancje Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., przyjmując, że pozwana uległa tylko co do nieznacznej części swojego żądania.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku (art. 39815 § 1 k.p.c. i art.
Art. 108 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c.
i art. 108 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c.) kc aj
art. 429 k.c
Nie ma także podstaw do przypisania jej odpowiedzialności deliktowej na podstawie art. 429 k.c.
art. 100 k.p.c
roszczenia o publikację oświadczeń i zasądzenie zadośćuczynienia.O kosztach postępowania za obie instancje Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., przyjmując, że pozwana uległa tylko co do nieznacznej części swojego żądania.
art. 391 § 1 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., 45 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CR 129/76
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 1976 r., IV CR 129/76, OSNC 1977, nr 2, poz.
CK 588/04
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2005 r., CK 588/04, OSNC 2006, nr 5, poz.
III CK 124/05
Supreme Court dismissed appeal on copyright remuneration, ruling contract terms valid without statutory conversion.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CSK 708/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)‎SSN Wojciech Katner‎SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)Protokolant Beata Rogalska w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko M.spółce z o.o. w W.‎o ochronę praw autorskich,‎po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2017 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 17 marca 2016 r., uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo dotyczące złożenia publicznych oświadczeń, roszczenia ‎o zadośćuczynienie w kwocie 50000 zł, o zapłatę wynagrodzenia w kwocie 16520 zł, o wydanie uzyskanych korzyści w kwocie 50000 zł (pkt I.

2) i oddalającej apelację w tym zakresie (pkt II) oraz rozstrzygającej o kosztach procesu za obie instancje (pkt I.3 i III) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu ‎ do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powódka domagała się nakazania pozwanej, aby w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku opublikowała w oznaczony sposób w sześciu kolejnych papierowych bądź – w wypadku wskazanym w pozwie – elektronicznych wydaniach czasopisma „M.” oświadczenia zawierającego przeproszenie jej za naruszenie dóbr osobistych, w tym autorskich praw osobistych do określonego zdjęcia, w szczególności za naruszenie praw do nienaruszalności treści i formy zdjęcia, do jego rzetelnego wykorzystania i do nadzoru nad sposobem jego wykorzystania, polegające na publikacji zdjęcia w wydaniach „M.” nr 20. i nr 21. z 2007 r. i nr 22.

– 25. z 2008 r. oraz opatrzeniu go tekstem i grafikami, w tym reklamami sponsorów, bez wiedzy i wbrew woli oraz zamiarom artystycznym powódki, zasądzenia od pozwanej na rzecz powódki 60 000 zł zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną naruszeniem autorskich praw osobistych z ustawowymi odsetkami, 30 000 zł tytułem trzykrotności stosownego wynagrodzenia z ustawowymi odsetkami, 110 770 zł tytułem zwrotu korzyści uzyskanych w związku z naruszeniem praw autorskich z ustawowymi odsetkami i kosztów procesu.Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanej 7 217 zł kosztów procesu.

Sąd ustalił, że powódka jest dziennikarką radiową i fotografem, a pozwana była wydawcą miesięcznika „M”. W dniu 6 marca 2007 r. powódka i P. J. zawarli porozumienie o zachowaniu poufności i zakazie konkurencji. Powódka zobowiązała się – zgodnie z § 1 pkt 6 porozumienia – nie wykonywać pracy na podstawie umowy o pracę i nie świadczyć usług na podstawie innych umów na rzecz określonych podmiotów, z którymi P. J. współpracował do chwili zawarcia umowy z powódką, w tym m.in. z pozwaną, i z ich następcami prawnymi oraz z wydawcami oznaczonych tytułów prasowych m.in.

„M”. Zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 wymienionego porozumienia powódka za każdą zleconą jej sesję zdjęciową miała otrzymać wynagrodzenie w wysokości 500 zł netto. Postanowienia omawianego porozumienia miały zastosowanie do realizowanych przez P. J. projektów, m.in. na rzecz pozwanej.W listopadzie 2007 r. P. J. zlecił powódce wykonanie sesji zdjęciowej z udziałem K. C. celem wykorzystania zdjęć w prowadzonym przez „M.” cyklu […]. Powódka za wykonanie tej sesji zdjęciowej otrzymała na podstawie wystawionej faktury 500 zł wynagrodzenia netto.Pierwszy raz zdjęcie przedstawiające K.

C. w stroju […] zostało opublikowane na okładce wydania „M.” nr […]. Na zdjęcie zostały nałożone inne elementy wizualne i tekstowe, w szczególności logotyp czasopisma, tematy przewodnie numeru oraz biała apla z informacjami wydawniczymi, w tym numerem wydania i datą, numerem indeksu, ceną, numerem ISSN, kodem kreskowym i logo wydawcy. Na stronie 6 została wydrukowana miniatura zdjęcia piosenkarza zamieszczonego na okładce z adnotacją: „Zdjęcie na okładce: A. K”. Na stronie 39 została zamieszczona zapowiedź autopromocyjna „M.”.

Tłem zapowiedzi jest zdjęcie przedstawiające odbicie w podłodze postaci K. C. przebranego za […]. Na zdjęciu zostały umieszczone miniatury pięciu okładek płyt M., oznaczone numerami 1/5, 2/5, 3/5, 4/5 i 5/5, które zawierają charakterystyczne logo zespołu […] w różnych kolorach. Zapowiedź autopromocyjna zawierała adnotację „[…]” i logo P. oraz T. Na stronie 40 zostało zamieszczone pełnokolumnowe zdjęcie K. C., a na nim adnotacja: „Zdjęcia: O.K. Model: K. C.” i pagina, na stronie 41 – zdjęcie postaci przeglądającego się w szklanej podłodze ‎o wymiarach 31x45 mm między szpaltami tekstu na białym tle.

W prawym dolnym rogu tej kolumny jest napis „prezentuje” i logotypy P. oraz T. Na stronie 42 znajduje się całokolumnowe zdjęcie koszuli, pasa, butów ‎i okularów pochodzących z sesji zdjęciowej i pagina na zdjęciu. Na stronie 43 ‎w prawej szpalcie tekstu na białym tle zostały zamieszczone dwa zdjęcia: lewe K. C. w stroju […] o wymiarach 41x60 mm ‎i prawdopodobnie zdjęcie eksponatów z wystawy F. W. ‎W prawym dolnym rogu tej kolumny jest napis „prezentuje” i logotypy P. ‎i T. Na stronie 44 znajduje się całokolumnowe zdjęcie piosenkarza w stroju […] z umieszczoną na nim poginą.

Na stronie 45 zamieszczono tekst „[…]” ze zdjęciami muzyków tego zespołu. Elementy layautu tej strony stanowią barwne plamy w kolorze żółto - oliwkowym; na tej stronie umieszczono również miniaturę okładki płyty oznaczonej nr 1/5 ‎z tekstem redakcyjnym. W prawym dolnym rogu tej kolumny jest napis „prezentuje” i logotyp P. i T. Na tej stronie znajduje się także nota: „Model: K. C., zdjęcia: O. K., stylizacja: A. S., fryzury i makijaż: S. K., produkcja: S. P[…]. W wydaniach M. nr […]. z grudnia 2007 r. na stronie 87, nr 22. ze stycznia 2008 r. na stronie 99, nr 23. z lutego 2008 r. na stronie 97, nr 24. z marca 2008 r. na stronie 101 i nr 25. z kwietnia 2008 r. na stronie 107 zostały zamieszczone zapowiedzi autopromocyjne „M.” Tłem tych zapowiedzi były zdjęcia przedstawiające odbicie w podłodze K.

C. w stroju […]. Layout zapowiedzi jest identyczny jak na stronie 39 wydania „M.” ‎, z wyjątkiem kolejnego numeru odcinka, a w wypadku dalszych wydań M. także ze zmianą polegającą na dodaniu logotypu […] i innej aranżacji logotypów.Dnia 28 marca 2008 r. pełnomocnik powódki wysłał do pozwanej pismo, w którym zażądał zaniechania dalszego wykorzystywania fotografii i usunięcia jej z kolejnych wydań „M.”, zapłaty 30 000 zł tytułem naprawienia wyrządzonej powódce szkody i 125 000 zł z tytułu zwrotu uzyskanych korzyści.

Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniom powódki, że zgodnie z umową, którą zawarła z pozwaną, zdjęcie miało być wykorzystane jednorazowo i zeznaniom świadka P. J., że w umowie ustnej, którą on zawarł z pozwaną, zastrzegł prawo do wykorzystania zdjęcia tylko w jednym wydaniu „M.”; wymienione zeznania nie znajdowały bowiem potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale, a ponadto świadek P. J. jest zainteresowany wynikiem sprawy, gdyż przez niego doszło do nieporozumienia między stronami, on bowiem zawierał ustną umowę z pozwaną i także ustną umowę z powódką przewidującą wykorzystanie zdjęcia w jednym numerze „M.” na okładce jako edytorialu, a nie jako nośnika reklamy (advertorialu) w kolejnych wydaniach miesięcznika.

Zdaniem Sądu twierdzenia, że zdjęcie miało być wykorzystane tylko w jednym wydaniu „M.” kłóci się z zasadami logiki.Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo przede wszystkim dlatego, że pozwanej nie można przypisać odpowiedzialności kontraktowej, gdyż nie łączy ją z pozwaną żadna umowa. Nie ma także podstaw do przypisania jej odpowiedzialności deliktowej na podstawie art. 429 k.c. Pozwana zamówiła bowiem zdjęcie u P. J., który powinien w umowie z nią – jeśli z powódką zawarła umowę pozwalającą jedynie na jednorazowe wykorzystanie zdjęcia – zrobić odpowiednie zastrzeżenie.

Powódka powinna zatem wytoczyć odpowiednie powództwo P.J.Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki 3 480 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3 kwietnia 2008 r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie i zasądził od powódki na rzecz pozwanej 7 200 zł kosztów procesu oraz oddalił apelację w pozostałej części i zasądził od powódki na rzecz pozwanej 5 670 zł kosztów postępowania apelacyjnego.Podzielając zarzut apelacyjny, Sąd odwoławczy uznał, że wadliwy jest pogląd Sądu pierwszej instancji, iż odpowiedzialność za naruszenie praw autorskich ponosi jedynie podmiot związany z twórcą umową regulującą wykorzystanie utworu.

Podkreślił, że odpowiedzialność za naruszenie autorskich praw osobistych ma charakter obiektywny. Wskazał, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 666 ze zm. – dalej: „pr. aut.”) twórcy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzenia nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Do naruszenia bezwzględnych praw autorskich majątkowych dochodzi w wypadku korzystania z nich bez zgody uprawnionego lub zezwolenia wynikającego z licencji ustawowej.

Biernie legitymowanym w sprawach o naruszenie autorskich praw majątkowych jest osoba fizyczna lub prawna, która dokonała naruszenia. Nie można zatem podzielić stanowiska Sądu Okręgowego, że odpowiedzialność z tytułu naruszenia autorskich praw powódki ponosi wyłącznie P. J. Sąd Apelacyjny ustalił – opierając się na uznanych za wiarygodne zeznaniach P. J. i powódki oraz na treści faktury nr 31/2007 z 26 września 2007 r. – że pozwana miała zgodę powódki na wykorzystanie jej zdjęć tylko w jednym wydaniu „M.” (z października 2007 r.).

Nie podzielił także wątpliwości Sądu pierwszej instancji dotyczących uznanej za niejednoznaczną treści stosunku prawnego łączącego powódkę z P.J.. Uznał, że z treści łączącego powódkę i P.J. stosunku prawnego wynika, iż powódka udzieliła licencji niewyłącznej z możliwością udzielania sublicencji osobom trzecim. Opierając się na zeznaniach P.J. i powódki, uznał, iż sublicencja na rzecz pozwanej dotyczyła tylko publikacji w jednym wydaniu „M.”. W tej sytuacji należało zasądzić od pozwanej na rzecz powódki – na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 pr. aut.

– 3 480 zł tytułem sumy pieniężnej odpowiadającej dwukrotności wynagrodzenia, które byłoby należne w wypadku udzielenia przez nią zgody na korzystanie z utworu.Sąd odwoławczy uznał – mając na względzie art. 49 pr. aut. – że udzielone przez powódkę upoważnienie do korzystania z utworu obejmowało wszystkie możliwości wykorzystania zdjęć wykonanych dla „M.” w celu ilustracji autorskiego cyklu muzycznego; mieszczą się w nim także naniesione na zdjęcia logotypy i inne kwestionowane przez powódkę elementy informacyjno – promocyjne.

Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia opartego na art. 78 ust. 1 pr. aut. roszczenia o publikację oświadczeń i zasądzenie zadośćuczynienia.O kosztach postępowania za obie instancje Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., przyjmując, że pozwana uległa tylko co do nieznacznej części swojego żądania. Wyrok zaskarżył powódka w zakresie oddalenia powództwa o publikację oświadczeń (pkt 1 i 2 petitum pozwu), roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia w kwocie 50 000 zł (pkt 3 petitum pozwu), roszczenia o zapłatę wynagrodzenia w kwocie 16 520 zł (w pkt 4 petitum pozwu) i roszczenia o zwrot bezpodstawnie uzyskanych korzyści w kwocie 50 000 zł (pkt 5 petitum pozwu).

W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach, pełnomocnik pozwanej zarzucił naruszenie art. 49 ust. 1, art. 78 ust. 1, art. 79 ust. 1 pkt 4, art. 79 ust. 1 pkt 3b pr. aut., art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 100 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności skargi kasacyjnej ma zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 49 ust. 1 pr. aut. przez jego niewłaściwe zastosowanie.

Zmierza on w istocie do zakwestionowania prawidłowości zastosowania tego przepisu i ustalenia przez Sąd odwoławczy na podstawie wskazanych w nim dyrektyw, zwłaszcza przyjętych zwyczajów, szerszego zakresu udzielonej ustnie przez powódkę licencji niż wynika to bezpośrednio z jej treści.Sąd odwoławczy ustalił – inaczej niż Sąd pierwszej instancji – że udzielona przez powódkę licencja zawierała upoważnienie do wykorzystania zdjęć powódki tylko w jednym wydaniu magazynu „M.”. Zdjęcia miały stanowić ilustrację materiału prasowego – wywiadu, który zgodnie z założeniami redakcji magazynu miał rozpoczynać cykl o historii muzyki rokowej zatytułowany „[…]”.

Zdaniem Sądu ustalenie – jak stwierdził – tak ograniczonego zakresu wykorzystania zdjęć z sesji zdjęciowej zrobionej dla magazyny „M.” nie budzi wątpliwości w świetle zebranego w sprawie materiału, przede wszystkim wystawionej przez powódkę faktury nr 31/2007 z dnia 26 września 2007 r., w której stwierdzono: „sesja – zdjęcia C.-E. do publikacji w mag. M. X 2007”, oraz dowodów osobowych w postaci zeznań powódki i świadka P.J.. Ustaliwszy tak zakres udzielonej przez powódkę licencji na wykorzystanie wykonanych przez nią zdjęć, Sąd drugiej instancji zastosował art. 49 ust. 1 pr. aut., bez wskazania przyczyn tej decyzji z punktu wiedzenia ustalonej treści licencji i przyjął na podstawie przewidzianych w tym przepisie kryteriów interpretacyjnych, zwłaszcza przyjętych zwyczajów, że upoważnienie udzielone przez powódkę obejmowało wszystkie możliwości wykorzystania zdjęć z sesji zdjęciowej zrobionej na potrzeby magazynu „M.”, w celu ilustracji autorskiego redakcyjnego cyklu muzycznego, i w tym wykorzystaniu mieszczą się również naniesione na zdjęcia, ilustrujące konkretny cykl redakcyjny, logotypy i inne kwestionowane przez powódkę elementy informacyjno - promocyjne.Rację ma skarżąca, że art. 49 ust. 1 pr. aut. znajduje zastosowanie, jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, dopiero po spełnieniu się tej przesłanki sposób korzystania z utworu powinien być – jak stanowi ten przepis – zgodny z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.

Tymczasem z ustaleń Sądu odwoławczego wynika, że sposób wykorzystania zdjęć z sesji zdjęciowej zrobionej przez powódkę dla „M.” został określony w udzielonej licencji. Sąd nie wyjaśnił, dlaczego zastosował, mimo uregulowania sposobu wykorzystania zdjęć w umowie, art. 49 ust. 1 pr. aut., choć stanowi on jednoznacznie, że wskazane w nim kryteria ustalenia sposobu korzystania z utworu, znajdują zastosowanie, jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu. W tej sytuacji nie można odeprzeć zarzutu skarżącej, że zastosowanie art. 49 ust. 1 pr. aut. doprowadziło do rozszerzenia wyraźnie określonego zakresu udzielonej ustnie licencji.Stanowiący element postawy faktycznej rozstrzygnięcia zakres udzielonej licencji, skutecznie podważony przez skarżącą, ma znaczenie dla oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących roszczeń z tytułu naruszenia praw autorskich skarżącej i nie pozwala na dokonanie ich miarodajnej oceny.

Skuteczne zgłoszenie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia prawa materialnego wchodzi bowiem zasadniczo w rachubę tylko wtedy, gdy ustalona w postępowaniu apelacyjnym podstawa faktyczna rozstrzygnięcia nie budzi zastrzeżeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r., II CKN 60/97, OSNC 1997, nr 9, poz. 128).W tej sytuacji można jedynie ubocznie zauważyć – w związku z opartym na art. 79 ust. 1 pkt 4 pr. aut. żądaniem wydania korzyści uzyskanych na skutek naruszenia autorskich praw skarżącej – że w literaturze i w orzecznictwie przyjmuje się, iż przez uzyskane korzyści, które mają być wydane, należy rozumieć te korzyści majątkowe, a więc przychody pomniejszone o wydatki rzeczowe, osobowe i podatkowe związane bezpośrednio lub pośrednio z przychodami, które uzyskał pozwany w związku z naruszeniem prawa autorskiego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 1976 r., IV CR 129/76, OSNC 1977, nr 2, poz. 27).

Roszczenie o wydanie uzyskanych korzyści nie obejmuje – wbrew stanowisku skarżącej – nieponiesionych przez naruszającego autorskie prawa kosztów, jak i innych poczynionych przez nich oszczędności, w tym niezapłaconego twórcy wynagrodzenia, lecz ogranicza się do odpowiedniej części faktycznego zysku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2005 r., CK 588/04, OSNC 2006, nr 5, poz. 85). Należy również zauważyć – w związku z zarzutem naruszenia art. 78 ust. 1 pr. aut. przez jego niezastosowanie – że w razie naruszenia autorskich praw majątkowych dochodzi do naruszenia – stosownie do okoliczności sprawy – któregoś z autorskich praw osobistych wymienionych w art. 16 pr. aut.

Stwierdzenie, że ze względu na ustalony zakres ustnej licencji doszło do naruszenia autorskich praw majątkowych skarżącej przez wykorzystanie zdjęć z sesji zdjęciowej zrobionej dla „M.” z naruszeniem licencji, wymagać będzie także ponownej oceny konsekwencji tego naruszania w zakresie odpowiedzialności z tytułu naruszenia wskazanych przez skarżącą jej autorskich praw osobistych. Warto też przypomnieć, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż do wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych stosuje się reguły interpretacyjne przewidziane w art. 65 k.c. W odniesieniu do wykładni wspomnianych umów, z art. 41 ust. 2 pr. aut., którego celem jest ochrona twórcy jako strony na ogół słabszej, da się wywieść jedynie dyrektywę nakazującą usunięcie ewentualnych wątpliwości co do zakresu możliwości korzystania z utworu przez nabywcę lub licencjobiorcę na rzecz tej z nasuwających się ewentualności interpretacyjnych, według której zakres ten jest węższy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2005 r., III CK 124/05, Biul.

SN 2005, nr 12, poz. 8). W literaturze przyjmuje się, że art. 49 ust. pr. aut. jest przepisem – choć można też spotkać odmienny pogląd – regulującym wykładnię umowy prawnoautorskiej, uzupełniającym ogólne dyrektywy wykładni oświadczeń woli stron wynikające z art. 65 k.c. Wyrażono też pogląd, że przepis ten zezwala stronom na dokonanie odmiennej regulacji umownej, tzn. na korzystanie niezgodnie z charakterem utworu, jego przeznaczeniem czy przyjętymi zwyczajami. Argumentu wspierającego ten pogląd dostarcza zasada swobody kontraktowania.Zarzut, że rozstrzygnięcie o kosztach procesu zostało wydane z naruszeniem art. 100 k.p.c. zdezaktualizował się wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku w zaskarżonej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania; rozstrzygnięcie o kosztach procesu, dzieląc los orzeczenia głównego, podlega bowiem również uchyleniu.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku (art. 39815 § 1 k.p.c. i art. 108 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c.) kc aj