Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for challenging factual findings under Civil Procedure Code Art. 3983 § 3.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendants against the lower court's invalidation of a property sale contract. The defendants argued that the trial courts incorrectly applied the doctrine of proximity to presume knowledge of the seller's intent to defraud the state creditor. The court rejected this appeal because the defendants' arguments solely challenged the factual findings and evidence evaluation of the second-instance court, which are prohibited as grounds for cassation under Article 3983 § 3 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal based exclusively on challenging factual findings or evidence evaluation by the court of second instance is inadmissible and must be rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
I CSK 551/23 POSTANOWIENIE 15 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Władysław Pawlak na posiedzeniu niejawnym 15 listopada 2023 r. w Warszawiew sprawie z powództwa Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.przeciwko Z. R. i B. R.o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,na skutek skargi kasacyjnej Z. R. i B. R.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lubliniez 10 listopada 2022 r., I ACa 8/22, 1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. zasądza od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od upływu tygodnia od doręczenia pozwanym niniejszego postanowienia do dnia zapłaty, tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. (E.C.)
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 10 listopada 2022 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił apelację pozwanych Z. R. i B. R. od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z 22 października 2021 r., którym Sąd ten uznał za bezskuteczną wobec powoda Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. umowę sprzedaży z 25 lutego 2016 r., na mocy której A. B. sprzedał pozwanym udział 5/6 części we współwłasności bliżej opisanej nieruchomości, w celu zaspokojenia szczegółowo określonych wierzytelności pieniężnych przysługujących powodowi w stosunku do dłużnika A.
B.W skardze kasacyjnej pozwani zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 527 § 1 k.c. w zw. z art. 527 § 3 k.c., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że „skarga pauliańska Powoda jest zasadna, w sytuacji gdy w toku postępowania nie zostało dowiedzione, że Pozwani w momencie zawierania umowy sprzedaży udziału w nieruchomości położonej w B. wiedzieli o działaniu dłużnika – A. B. z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela, a zastosowanie wobec nich domniemania posiadania tejże wiedzy nie było uprawnione, gdyż Pozwanych i A.
B. nie łączyły bliskie stosunki; relacje łączące Państwo R. oraz A. B. miały zbyt wąski charakter, aby mogli on z rozsądną dozą prawdopodobieństwa posiadać w momencie nabywania udziału w nieruchomości wiedzę na temat świadomości A. B. działania ze świadomością pokrzywdzenia Skarbu Państwa”. Według pozwanych skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania, gdyż jest oczywiście uzasadniona. Skarżący podnieśli, że „zarówno Sąd I instancji, jak i Sąd odwoławczy w sposób oczywiście niewłaściwy zastosowały przepis art. 527 § 3 k.c. poprzez uznanie, iż pomiędzy Pozwanymi a dłużnikiem – A.
B. istniał w momencie zawarcia umowy sprzedaży udziału w nieruchomości położonej w B. stosunek bliskości, a w konsekwencji – należy domniemywać, że Pozwani mieli świadomość o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela”.W odpowiedzi na skargę powód wniósł o jej odrzucenie lub o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów bądź oceny dowodów.
Każdy zarzut kasacyjny, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji bądź zmierza do podważanie tej oceny, chociażby pod pozorem kwestionowania błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c. jest a limine niedopuszczalny, a skarga oparta wyłącznie na takich zarzutach podlega odrzuceniu (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76 i z 12 czerwca 2006 r., IV CSK 100/06, nie publ.).
Zarówno treść zarzutów kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że pozwani w istocie oparli swą skargę wyłącznie na niedopuszczalnych zarzutach dotyczących kwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych. Skarżący skoncentrowali się w skardze na podważaniu kluczowych w sprawie ustaleń Sądu odwoławczego odnośnie do stosunku bliskości zachodzącego pomiędzy pozwanym a dłużnikiem powoda (sprzedającym), istniejącego pomiędzy nimi zaufania oraz odnośnie do świadomości pozwanego co do pokrzywdzenia wierzyciela (powoda).
Skoro zatem pozwani rzeczywistą podstawą skargi uczynili jedynie zarzuty, które zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. nie mogą podstawy tej stanowić, skargę kasacyjną pozwanych należało uznać za niedopuszczalną.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy skargę odrzucił na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (jedn. tekst:
Dz. U. z 2023 r., poz. 1109 ze zm.), a także § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (jedn. tekst: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), zaś w zakresie odsetek w oparciu o art. 98 § 1¹ k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 31 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614), a także przy uwzględnieniu § 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie określenia brzmienia klauzuli wykonalności (jedn. tekst:
Dz. U. z 2021 r., poz. 2324 ze zm.). (E.C.)[ms]