Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 4267/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal claiming single-judge panel invalidity due to COVID-19 emergency law provisions.

Numero d'incarto I CSK 4267/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a second-instance judgment rendered by a single judge. The appellant argued that the single-judge composition violated procedural validity, while the plaintiff requested rejection of the appeal. The court held that the single-judge panel was legally mandated by the COVID-19 emergency law at the time of the trial, and thus its composition did not constitute a procedural defect warranting cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy COVID-19: A single-judge panel formed pursuant to emergency legislation during the COVID-19 crisis does not constitute a procedural defect justifying cassation under Art. 379 § 4 k.p.c.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility single judge panel validity COVID-19 emergency law procedural defect waiver constitutional review limitation motivi di cassazione ricorso straordinario per nullità valore litigioso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art.
art. 379 pkt 4 k.p.c.
1 pkt 4 ustawy COVID-19, nie może w sprawie stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c.
art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej „ustawa COVID-19) Zgodnie ‎z brzmieniem art. 15zzs1 ust.
art. 188 pkt 1 Konstytucji RP
Na podstawie ‎art. 188 pkt 1 Konstytucji RP jedynym uprawnionym w tej mierze jest Trybunał Konstytucyjny, który orzeka w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją (tak postanowienie SN z 24 października 2024, ‎I CSK 4000/23).
art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c. w związku z § 2 pkt 6, § 10 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona ‎w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
Nie wykazał jednak skutecznie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c
art. 379 pkt 4 k.p.c
1 pkt 4 ustawy COVID-19, nie może w sprawie stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 22 października 2024 r., I CSK 3322/23
uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22
postanowienie SN z 24 października 2024 r., I CSK 4000/23
I CSK 3322/23
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding validity of single-judge panel during COVID emergency measures.
I CSK 4000/23
Supreme Court dismisses cassation appeal for procedural defect and misapplication of clear reasonableness standard.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

I CSK 4267/23 POSTANOWIENIE 13 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk na posiedzeniu niejawnym 13 lutego 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa J.T.‎przeciwko J.W.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej J.W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z 6 lutego 2023 r., I AGa 52/22, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od J.W. na rzecz J.T. ‎2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. A.W.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 lutego 2023 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, w sprawie ‎z powództwa J.T. przeciwko J.W. o zapłatę, zmienił na skutek apelacji pozwanego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie ‎z 26 listopada 2021 r. w ten sposób, że obniżył zasądzoną w nim kwotę ‎175 415,11 zł do kwoty 105 324 zł wraz z odsetkami od kwoty 18 450 zł ‎z ustawowymi odsetkami od 13 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty, od kwoty 82 840 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od 31 marca 2017 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 034 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od 8 czerwca 2017 r. do dnia zapłaty, obniżył zasądzoną rzecz powoda kwotę 848,51 zł do kwoty 510,17 zł, ‎w pozostałym zakresie oddalił powództwo (pkt I a), odpowiednio do powyższego zmienił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem pierwszej instancji (pkt I b), oddalił apelację w pozostałym zakresie (pkt II) oraz rozstrzygnął ‎o kosztach postepowania apelacyjnego (pkt III).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pozwany zaskarżając go ‎w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że zaskarżony wyrok został wydany przez Sad Apelacyjny w Lublinie w składzie jednego sędziego, co powoduje nieważność postępowania.Strona powodowa złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej.Postanowieniem z 25 września 2023 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną w części, ponad kwotę 105 324 zł wraz z odsetkami.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne ‎i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona ‎w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony ‎– co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych ‎w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Skarżący wskazał na nieważność postępowania, z uwagi na rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego.

Nie wykazał jednak skutecznie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. Sąd Najwyższy nie dostrzega również przyczyn nieważności postępowania branej w granicach zaskarżenia pod rozwagę z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Uszło uwadze skarżącego, że przy ocenie prawidłowości obsady Sądu drugiej instancji należało uwzględnić regulacje zawarte w ustawie z dnia ‎2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej „ustawa COVID-19) Zgodnie ‎z brzmieniem art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, w sprawach rozpoznawanych według przepisów w pierwszej i drugiej instancji sąd rozpoznaje sprawy w składzie jednego sędziego, z wyjątkiem spraw rozpoznawanych w składzie jednego sędziego i dwóch ławników; prezes sądu może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów, jeżeli uzna to za wskazane ze względu na szczególną zawiłość lub precedensowy charakter sprawy.

Przepis ten został uchylony z dniem 28 września 2023 r. przez art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, obowiązywał więc dacie wydania zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że wydanie w sprawie orzeczenia przez sąd drugiej instancji w składzie ukształtowanym na podstawie ‎art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy COVID-19, nie może w sprawie stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c. (postanowienie SN z 22 października 2024 r., I CSK 3322/23).Sąd Najwyższy bierze pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, ‎w której przyjęto, że rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji ‎w składzie jednego sędziego ukształtowanym na podstawie art. 15 zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy COVID-19, ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy ‎(art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), ponieważ nie jest konieczne do ochrony zdrowia publicznego i prowadzi do nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.).Należy jednak wyjaśnić, że przywołana uchwała jest sprzeczna z art. 15zzs ust. 1 pkt 4 ustawy COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych obowiązującym w dacie jej wydania.

Sąd Najwyższy nie ma kognicji do stwierdzania niezgodności ustaw z Konstytucją. Na podstawie ‎art. 188 pkt 1 Konstytucji RP jedynym uprawnionym w tej mierze jest Trybunał Konstytucyjny, który orzeka w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją (tak postanowienie SN z 24 października 2024, ‎I CSK 4000/23). Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c. w związku z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

A.W.[a.ł] ‎