Supreme Court dismisses cassation complaints regarding insufficient reasoning in second-instance judgment on evidence admissibility.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept two cassation complaints filed by the applicants and other participants against a partial ruling of the District Court. The applicants argued that the lower court failed to adequately explain the rejection of evidence reliability, violating procedural rules on reasoning, while other participants claimed insufficient factual clarification. The court rejected these claims because the reasoning defect was not obvious without deep analysis and the cassation court cannot re-evaluate facts or evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation complaint based on insufficient reasoning in a second-instance judgment is inadmissible unless the defect is obvious and renders the judgment unreviewable without deep analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I CSK 1434/22 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Załucki w sprawie z wniosku K. K.-S. i M. S.z udziałem G. U., Z. U., E. Z. i W. Z.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2022 r.,na skutek skarg kasacyjnych - wnioskodawców i uczestników postępowania E. Z. i W. Z.od postanowienia Sądu Okręgowego w S.z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt I Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawców do rozpozania 2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej uczestników postępowania do rozpoznania3. orzeka, iż każda ze stron ponosi koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy w S. częściowo uwzględnił apelację G. U. i Z. U. – uczestników postępowania z wniosku K. K.-S. i M. S. o zasiedzenie oraz oddalił apelację innych uczestników postępowania E. Z. i W. Z..Skargi kasacyjne od tego postanowienia wywiedli zarówno wnioskodawcy, jak i uczestnicy postępowania E. i W. Z.. Sąd Najwyższy zważył:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wnioskodawcy uważają swą skargę za oczywiście uzasadnioną, co motywują naruszeniem art. 382 k.p.c. w związku z art. 3271 k.p.c., w związku z art. 387 § 21 k.p.c. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia Sądu II instancji poprzez brak wyjaśnienia przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej części materiału dowodowego zebranego w sprawie, co spowodowało zastosowanie przepisów prawa materialnego do niedostatecznie ustalonego lub też wewnętrznie sprzecznego stanu faktycznego.Również uczestnicy postępowania powołali w skardze kasacyjnej przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., co wiążą z niedostatecznym wyjaśnieniem podstaw faktycznych orzeczenia.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. musi być oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.).
Sąd Najwyższy wyjaśniał już, że uzasadnienia sądów odwoławczych nie muszą, a zwykle wręcz nie powinny zawierać wszystkich elementów typowych dla uzasadnienia judykatu pierwszoinstancyjnego, lecz jedynie te z elementów, które ze względu na treść apelacji i zakres rozpoznania sprawy są niezbędne do przedstawienia motywów wydanego przez ten sąd rozstrzygnięcia (zob. postanowienie z dnia 19 lutego 2021 r., V CSK 188/20, niepubl.), a naruszenie przez sąd drugiej instancji zasad sporządzania uzasadnienia orzeczenia (aktualnie uregulowanych w art. 3271 k.p.c. oraz art. 387 § 21 k.p.c.) jedynie wyjątkowo może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, co ma miejsce, gdy wskutek uchybienia wymaganiom stawianym uzasadnieniu, zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej (zob. postanowienie z dnia 13 maja 2021 r.,V CSKP 101/21, niepubl.).
Zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w Sieradzu zawiera zarówno ustalenia stanu faktycznego przyjęte przez Sąd odwoławczy za Sądem pierwszej instancji, jak i logiczne przedstawienie wysnutych na ich podstawie wniosku. Sąd Najwyższy jest w stanie prześledzić tok rozumowania sądu rozpoznającego sprawę, nie wystąpiło zatem uchybienie wskazane przez wszystkich skarżących. Podejmowanie polemiki z samymi ustaleniami stanu faktycznego oraz oceną materiału dowodowego sprawy jest na etapie postępowania przez Sądem Najwyższym niedopuszczalne na mocy art. 3983 § 3 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia obydwu skarg kasacyjnych do rozpoznania. a.s.