Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 120/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for adverse possession where cassation complaint violates procedural rules on facts and evidence.

Numero d'incarto I CSK 120/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by H. R. against the District Court's rejection of her adverse possession claim. The appellant argued that the lower court improperly accepted factual findings without reviewing evidence, violating procedural rights. The court ruled that cassation complaints cannot challenge factual determinations or evidence evaluation, as these are excluded from cassation grounds under Polish law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if it challenges the lower court's assessment of facts or evaluation of evidence, as such complaints fall outside the scope of cassation review.

Parole chiave

Generato dall'IA
adverse possession cassation appeal factual findings evidence evaluation procedural law Supreme Court admissibility allegazioni insufficientemente motivate

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
233 § 1 k.p.c., pominęła, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, iż dotyczy to m.in.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
przy ulicy W.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, wnioskodawczyni wskazała przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
postępowania działowego, zakończonego postanowieniem z dnia 25 kwietnia 1990 r., a złożony przez uczestnika wniosek o zawezwanie do próby ugodowej i tak przerwałby bieg zasiedzenia.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.jw
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
przy ulicy W.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, wnioskodawczyni wskazała przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 382 k.p.c
nie mógłby zatem prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, a tym samym nie może być również oczywiście uzasadniony.O oczywistej zasadności skargi nie świadczy też zarzut naruszenia art. 382 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art.
art. 233 § 1 k.p.c
Jej zdaniem, o oczywistej zasadności skargi świadczy naruszenie przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w związku z art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CSK 13/05
Supreme Court dismisses cassation appeal based solely on facts or evidence evaluation as inadmissible under new Civil Procedure Code.
V CSK 11/06
Supreme Court corrects a clerical error in the appellate judgment regarding the scope of the appeal. The cassation appeal is dismissed. The court ruled that the error was a clerical mistake, not a legal violation. The appellant failed to prove the error affected the case outcome.
V CSK 579/07
Supreme Court partially allowed appeal, overturning lower court's dismissal of HOA fees due to insufficient evidence on specific amounts.
III CSK 73/12
Supreme Court dismisses appeal in pre-contractual agreement breach case where both parties failed to perform obligations.
II CSK 292/12
Supreme Court quashes appeal judgment for procedural errors regarding evidence evaluation and set-off declaration validity.
I CSK 306/15
Supreme Court quashes appeal for breach of contract damages due to lack of intent to harm.
V CSK 536/15
Supreme Court quashes appeal judgment for remand due to incomplete interpretation of loan contract clauses under German Civil Code.
I CSK 93/17
Supreme Court quashes appeal verdict for failure to assess expert opinion evidence and procedural defects under Civil Procedure Code.
I CSK 84/17
Supreme Court dismisses claim against State for legislative inaction due to lack of legal interest and specific duty.
I CSK 688/18
Supreme Court quashes appeal for insufficient expert analysis of OOU impact on property value reduction.
I CSK 411/19
Supreme Court dismisses tenant's appeal on rent increase validity in social housing, citing procedural rules.
V CSK 13/15
Cassation appeal dismissed; procedural violations and factual findings on damages scope do not affect outcome.
I CSK 46/17
Supreme Court dismisses annual fee claim citing abuse of right and lack of investment viability.
I CSK 608/17
Supreme Court dismissed appeal; insurer's liability exclusion for transport damage not abusive under insurance contract law.
II CSK 203/17
Supreme Court overturns lower court ruling, allowing unequal property division based on Article 5 Civil Code.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CSK 120/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z wniosku H. R.‎przy uczestnictwie P. M.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt IV Ca (...), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kwotę 900 (dziewięćset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;

3) przyznaje r.p. M. S. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. kwotę 900 (dziewięćset) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację H. R. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 1 marca 2018 r., oddalającego jej wniosek o stwierdzenie, że nabyła przez zasiedzenie fizyczną część nieruchomości składającej się z działki geodezyjnej o numerze ewidencyjnym (…)/3, położonej w R. przy ulicy W.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, wnioskodawczyni wskazała przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jej zdaniem, o oczywistej zasadności skargi świadczy naruszenie przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w związku z art. 391 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przejęciu przez Sąd Okręgowy za własne ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii, mimo że zarzuty apelacji obejmowały przede wszystkim sprzeczność ustaleń Sądu Rejonowego ze zgromadzonym materiałem dowodowym - co jest równoznaczne z nierozpoznaniem tych zarzutów – a prawidłowa analiza materiału zgromadzonego w sprawie powinna doprowadzić Sąd drugiej instancji do odmiennych ustaleń niż te, które poczynił Sąd Rejonowy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, nie publ.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2015 r., III CSK 198/15, nie publ., z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, nie publ., z dnia 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, nie publ., z dnia 27 października 2016 r., III CSK 217/16, nie publ., z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, nie publ., z dnia 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, nie publ., z dnia 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, nie publ., z dnia 5 października 2018 r., V CSK 168/18, nie publ.).Skarżąca nie wykazała, by zaskarżone orzeczenie było dotknięte tego rodzaju nieprawidłowościami.Wiążąc tę nieprawidłowość z zarzutem naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., pominęła, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, iż dotyczy to m.in. zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, Nr 4, poz. 76, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, nie publ., z dnia 8 maja 2008 r., V CSK 579/07, nie publ., z dnia 16 listopada 2012 r., III CSK 73/12, nie publ., z dnia 14 lutego 2013 r., II CSK 292/12, nie publ., z dnia 29 kwietnia 2016 r., I CSK 306/15, nie publ., z dnia 23 czerwca 2016 r., V CSK 536/15, nie publ., z dnia 13 kwietnia 2017 r., I CSK 93/17, nie publ., z dnia 1 grudnia 2017 r., I CSK 84/17, nie publ., z dnia 11 marca 2020 r., I CSK 688/18, nie publ. i z dnia 27 sierpnia 2020 r., I CSK 411/19, nie publ.).

Skonstruowany w ramach podstawy art. 3983 § 1 k.p.c. zarzut kasacyjny oparty na wykazywaniu przez skarżącą wadliwej oceny przez Sąd drugiej instancji zgromadzonych dowodów, ze względu na treść art. 3983 § 3 k.p.c. nie mógłby zatem prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, a tym samym nie może być również oczywiście uzasadniony.O oczywistej zasadności skargi nie świadczy też zarzut naruszenia art. 382 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. Przede wszystkim wbrew twierdzeniu skarżącej Sąd Okręgowy poświęcił pierwszą część swych rozważań merytorycznemu, szczegółowemu ustosunkowaniu się do zarzutu wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również odniósł się do oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety (uznając go za zbędny).

Przedstawiona przez wnioskodawczynię alternatywna ocena materiału dowodowego, podważająca wiążące Sąd Najwyższy ustalenia faktyczne, oraz utożsamianie merytorycznej decyzji Sądu drugiej instancji o nieuwzględnieniu zarzutów apelacyjnych z ich pominięciem i nierozpoznaniem tych zarzutów nie wypełnia określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Ponadto wynikający z art. 378 § 1 k.p.c. nakaz odniesienia się do zarzutów apelacji nie oznacza konieczności bezpośredniego odniesienia się do każdego argumentu apelanta (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2015 r., V CSK 13/15, nie publ., z dnia 13 października 2017 r., I CSK 46/17, nie publ., z dnia 5 października 2018 r., I CSK 608/17, nie publ., postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2018 r., II CSK 203/17, nie publ., z dnia 12 kwietnia 2019 r., I CSK 368/18, nie publ. i z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 417/18, nie publ.).Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, że z punktu widzenia rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego istotne znaczenie miało także niepodważane w skardze kasacyjnej (a jedynie uznane za przedwczesne, bez stosownego zarzutu) stanowisko, iż zasiedzenie mogło rozpocząć bieg dopiero po zakończeniu wszczętego - wnioskiem z dnia 3 marca 1982 r. - przez S. D. postępowania działowego, zakończonego postanowieniem z dnia 25 kwietnia 1990 r., a złożony przez uczestnika wniosek o zawezwanie do próby ugodowej i tak przerwałby bieg zasiedzenia.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.jw