Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for exceeding procedural grounds and lacking legal inconsistency.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appeal against the lower court's judgment, ruling it obviously unfounded. The appellants argued the decision violated housing cooperative laws regarding debt assessment, but the court found their claims focused solely on material law rather than procedural errors. Consequently, the court dismissed the appeal and ordered the appellants to pay the costs incurred by filing the complaint.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4249 k.p.c.; Art. 42412 k.p.c.; An appeal is obviously unfounded if it lacks a clear legal inconsistency with undisputed rules, and courts cannot consider arguments outside the stated grounds of the complaint.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I CNP 44/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie skargi K. G., A. G. i A. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt V Ca (…), wydanego w sprawie z powództwa Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "U." w W.przeciwko K. G. , A. G. i A. S. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2017 r., 1/ odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania; 2/ zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 30 października 2014 r. wydanym w sprawie z powództwa Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „U.” w W. przeciwko K. G., A. G. i A. S., rozstrzygając apelację powoda, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. w ten sposób, że zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 7.987,76 zł, wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania za obie instancje.Pozwani wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku zarzucając, iż jest on niezgodny z art. 1714 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.:
Dz. U. z 2013, poz. 1222 - dalej „u.s.m.”) oraz art. 65 k.c., a także z art. 4 ust. 41 pkt 1-2 u.s.m. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przedsądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” dokonuje się w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
W orzecznictwie przyjmuje się, że za niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. może zostać uznane orzeczenie sprzeczne z niewątpliwymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć oraz takie, które zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 marca 2006 r., II BP 6/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 42; z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, Nr 1, poz. 17; z dnia 21 lutego 2007 r., I CNP 71/06, nie publ.; z dnia 10 czerwca 2008 r., I BP 54/07, nie publ.; z dnia 22 lipca 2010 r., I CNP 100/09, nie publ.; z dnia 20 stycznia 2011 r., I BP 4/10, nie publ. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 2012 r., SK 4/11, OTK-A 2012/8/97).
Podkreśla się przy tym, że stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może nastąpić bez uwzględnienia istoty władzy sądowniczej, tj. orzekania w warunkach niezawisłości, w sposób bezstronny, zależny nie tylko od obowiązujących ustaw, ale także swobody sędziego w zakresie interpretacji prawa oraz oceny faktów stanowiących podłoże sporu. Z tych względów w sferze działalności jurysdykcyjnej sądu uzasadnione jest wyodrębnienie autonomicznego pojęcia bezprawności. Na gruncie odpowiedzialności cywilnej bezprawność oznacza generalnie naruszenie normy właściwego zachowania się, wynikającej z ustawy lub z umowy międzynarodowej.
W odniesieniu do odpowiedzialności za wydanie orzeczenia sądowego bezprawność musi być skorygowana specyfiką władzy sądowniczej oraz jej ustrojem.Sformułowane przez pozwanych zarzuty mają w istocie charakter polemiczny z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną faktyczną i prawną, a ich analiza przemawia za kwalifikacją skargi, jako oczywiście bezzasadnej.W świetle art. 1714 u.s.m. ustanowienie w drodze umowy odrębnej własności lokalu uzależnione jest m.in. od dokonania spłaty zadłużenia z tytułu opłat, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.s.m.
Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, iż nie oznacza to, że niezbędnym warunkiem dokonania przekształcenia jest uprzednie dokonanie przez spółdzielnię mieszkaniową wszelkich rozliczeń finansowych z członkami. Zadłużenie z tytułu innych opłat niż określone w art. 1714 ust. 1 pkt 2 u.s.m. nie może stanowić podstawy do odmowy dokonania tej czynności, wolą ustawodawcy było, bowiem, by jedynie niespłacenie przez członka spółdzielni zadłużenia z tytułu opłat pobieranych w celu pokrycia kosztów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.s.m., związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w części przypadającej na jego lokal oraz eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni stanowiło przyczynę odmowy zawarcia przewidzianej w art. 1714 ust. 1 u.s.m. umowy przeniesienia własności lokalu.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że niespłacenie zadłużenia z tytułu spoczywającego na członku spółdzielni obowiązku świadczenia na rzecz funduszu remontowego nie stanowi przeszkody do zawarcia z członkiem spółdzielni, któremu przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, umowy przeniesienia własności lokalu, ponieważ przewidziana w art. 1714 ust. 1 pkt 2 u.s.m. przesłanka zawarcia tej umowy w postaci spłaty zadłużenia z tytułu opłat dotyczy jedynie opłat, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.s.m., a więc nie obejmuje zadłużenia powstałego na skutek niespełniania przez członka spółdzielni przewidzianego w art. 6 ust. 3 u.s.m.
świadczenia na rzecz obligatoryjnego ustawowego funduszu na remont zasobów mieszkaniowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2012 r., V CSK 530/11, nie publ.). Uwzględniając powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że oświadczenie zawarte w umowie przekształcenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w odrębną własność lokalu i przeniesienia własności lokalu wraz z udziałem w prawie wieczystego użytkowania gruntu odnosiło się jedynie do wzmiankowanych w art. 4 ust. 1 u.s.m. opłat, nie dotyczyło zaś zaległości objętych prawomocnie rozstrzygniętym sporem.
Nie sposób podzielić tezy, jakoby Sąd Okręgowy stosując art. 4 ust. 1 u.s.m. rażąco naruszył prawo, skoro przyjął kierunek interpretacji tego przepisu prezentowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie sposób również przyjąć, by doszło do naruszenia w sposób kwalifikowany art. 65 k.c., skoro wynikające z tej regulacji dyrektywy wykładni oświadczenia woli spółdzielni, Sąd Okręgowy odniósł do jednego z możliwych kierunków interpretacyjnych art. 1714 w związku z art. 4 ust. 1 u.s.m. przyjmując, iż oświadczenie spółdzielni odnosi się wyłącznie do spłaty zadłużeń, których dokonanie warunkowało zawarcie umowy.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie może być oparta na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 4244 zdanie 2 k.p.c.), a Sąd Najwyższy przy jej rozpoznawaniu jest związany ustaloną podstawą faktyczną rozstrzygnięcia (art. 42412 w związku z art. 39813 § 2 k.p.c.). Tymczasem uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 4 ust. 41 pkt 1-2 u.s.m. zmierza do zakwestionowania ustaleń Sądu Okręgowego w zakresie posiadania przez pozwanych zaległości w wysokości 7.987,76 zł, co jest niedopuszczalne.Z podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia wynika, że powód przeprowadził w budynku, w którym znajduje się lokal pozwanych prace remontowe, które polepszyły warunki termoizolacyjne budynku, a tym samym lokalu pozwanych.
Jednak koszt tych prac znacznie przekroczył środki zgromadzone na funduszu remontowym, co nie zostało rozliczone z pozwanymi, skutkując ujemnym bilansem, który został pokryty przez spółdzielnię z własnych środków. Skarżący nie zgłosili w skardze żadnych zarzutów naruszenia prawa procesowego, a w motywach skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego negują by dowody przedstawione przez powoda w prawomocnie zakończonym procesie potwierdzały koszty poniesione na termomodernizację budynku, w którym znajduje się lokal pozwanych i wykazywały obciążające pozwanych zadłużenie.Zakwestionowanie przez skarżących wykazania przez powoda, czy istniała zaległość, którą zostali obciążeni w zaskarżonym wyroku, wymagałoby oparcia skargi na naruszeniu przepisów postępowania, za wyjątkiem zarzutów dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów (art. 4244 k.p.c.) Sąd Najwyższy może rozpoznawać skargę jedynie w granicach podstaw, co czyni niedopuszczalnym wyjście poza te granice, a skarga została oparta wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego (art. 42410 k.p.c.).W motywach skargi (poza jej podstawami) skarżący wskazywali, iż skarżone rozstrzygnięcie jest odosobnione, a w szeregu innych sprawach opartych na takim samym stanie faktycznym i prawnym sądy wydawały odmienne rozstrzygnięcia.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie jest instrumentem zmierzającym do zapewnienia jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych, a służy jedynie do stwierdzania, iż zaskarżony wyrok jest oczywiście niezgodny z obowiązującymi standardami rozstrzygnięć sądowych. W konsekwencji orzeczenie odbiegające od istniejącej linii orzeczniczej, może być w ramach skargi zakwestionowane w razie wykazania jego niezgodności z prawem, a nie prezentowania motywacji nie powiązanej z podstawami skargi, ani przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego pojęciem niezgodności wyroku z prawem.W konsekwencji analiza wniesionej skargi, w świetle jej podstaw i motywów kwestionowanego wyroku, przy uwzględnieniu zasady związania Sądu Najwyższego podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia wskazuje, iż jest ona oczywiście bezzasadna.
Z przytoczonych względów odmówiono przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.), o kosztach postępowania wywołanych jej wniesieniem orzekając na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 10 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) znajdującego zastosowanie na mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.
U. z 2016 r., poz. 1668).jw