Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CNP 158/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to procedural defects and lack of state liability basis.

Numero d'incarto I CNP 158/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's request to declare a final judgment inconsistent with the law, ruling that the appeal failed to meet strict statutory requirements. The appellant argued the judgment violated specific articles of the Family Garden Act and caused financial loss, but the court found the claim lacked a legal basis for state liability and did not properly substantiate the alleged damage. Consequently, the court dismissed the appeal and denied all related cost claims, emphasizing the formal nature of this extraordinary remedy.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: The appeal for invalidating a final judgment is a highly formalized extraordinary remedy requiring strict compliance with statutory requirements; failure to substantiate the alleged damage or lack of a legal basis for state liability constitutes a ground for dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidating final judgment state liability procedural defects family garden act costs of proceedings legittimazione a contestare licenza tipo di azione azione di rivendicazione nel pignoramento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Stanowi ona nadzwyczajny, sformalizowany środek procesowy i wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 4245 § 1 k.p.c. należy interpretować ściśle.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
4245 § 1 pkt 4 k.p.c., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.Wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podlegał oddaleniu wobec braku wymaganego przez § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016r.
Art. 3987 § 1 k.p.c.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 oraz w zw.
Art. 167 k.p.c.
W konsekwencji, nie wywołuje ono skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę (art. 167 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
W konsekwencji, nie wywołuje ono skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę (art. 167 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 oraz w zw. art. 424 12 k.p.c.)
Art. 42412 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
z art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 66 u.r.o.d.
Art. 9 u.r.o.d.
1073 – dalej: „u.r.o.d.”).Od wyroku Sądu Okręgowego pozwany złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazując, że jest on niezgodny z art. 9, 36 i 66 u.r.o.d.
Art. 36 u.r.o.d.
§ 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

I CNP 158/22 POSTANOWIENIE 30 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba na posiedzeniu niejawnym 30 maja 2023 r. w Warszawie,‎w sprawie ze skargi A.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem‎prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach‎z 27 listopada 2020 r., III Ca 1565/19,‎wydanego w sprawie z powództwa P. w W.‎przeciwko A.D.‎o wydanie nieruchomości, 1) odrzuca skargę, 2) oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym, 3) oddala wniosek pełnomocnika pozwanego adwokata Z.

M. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. UZASADNIENIEWyrokiem z 27 listopada 2020 r. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił apelację pozwanego A.D. od wyroku Sądu Rejonowego w Sosnowcu z 21 grudnia 2018 r. nakazującego pozwanemu wydanie powodowi P. w K. działki ogrodowej nr […] znajdującej się w S.U podstaw rozstrzygnięcia Sądów meriti legło stwierdzenie, że powód skutecznie wypowiedział pozwanemu umowę dzierżawy działki na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (tekst. jedn.

Dz.U. z 2021 r., poz. 1073 – dalej: „u.r.o.d.”).Od wyroku Sądu Okręgowego pozwany złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazując, że jest on niezgodny z art. 9, 36 i 66 u.r.o.d. Wskazał także, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Brak bowiem ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, od zaskarżonego wyroku nie służyła skarga kasacyjna i nie może być on pozbawiony wykonalności w trybie powództwa przeciwegzekucyjnego.Podniósł, że na skutek wydania wyroku poniósł szkodę, albowiem został pozbawiony możliwości korzystania z ogrodu działkowego objętego sporem oraz utracił możliwość uzyskiwania pożytków naturalnych, które przynosiła działka.

Jako wartość przedmiotu sporu w piśmie procesowym z 24 maja 2022 r. wskazał kwotę 37 zł.Powód w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu.Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym mającym, poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem orzeczenia, przesądzić jedną z przesłanek deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Stanowi ona nadzwyczajny, sformalizowany środek procesowy i wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 4245 § 1 k.p.c. należy interpretować ściśle.

Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi orzeczenie jest dotknięte. Z tego względu jest środkiem wysoce sformalizowanym (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, niepubl.; z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06, niepubl.; z 25 marca 2009 r., V CNP 93/08, niepubl.; i z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, niepubl.). Jej celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej (art. 4171 § 2 k.c.).Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

To wymaganie konstrukcyjne skargi jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia, będącego przedmiotem skargi, a także przedstawi dowody lub inne środki zdolne uwiarygodnić powstanie szkody. Wykonanie obowiązku uprawdopodobnienia szkody nie może polegać jedynie na samym stwierdzeniu, że szkoda taka nastąpiła, ale wymaga wykazania z dużym prawdopodobieństwem, że w wyniku wydania wyroku rzeczywiście w majątku skarżącego nastąpiły negatywne zmiany (zob. m.in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z 16 marca 2018 r., V CNP 42/17; z 8 grudnia 2016 r., V CNP 37/16, niepubl.; i z 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia tego wymagania. Skarżący nie przedstawił okoliczności wskazujących, że doznał szkody. Poprzestał na hasłowym oświadczeniu o poniesieniu szkody, gdyż „został pozbawiony możliwości korzystania z ogrodu działkowego nr […] znajdującego się w S. oraz utracił możliwość uzyskiwania pożytków naturalnych, które przynosiła ta działka”. Nie przedstawił jakichkolwiek skonkretyzowanych dowodów lub ich surogatów dla wykazania, że taki uszczerbek w jego majątku rzeczywiście powstał (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP z 2007, nr 15-16, nr 223; z 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06; z 23 sierpnia 2007 r., I BP 24/07; z 26 czerwca 2008 r., I CNP 47/08; i z 20 maja 2014 r., V CNP 61/13).

Pozwany upatrując szkody w niemożności korzystania z działki i pobierania z niej pożytków nie wykazał nawet by w wykonaniu zaskarżonego wyroku wydał powodowi działkę. Powód natomiast w odpowiedzi na skargę twierdzi, że do wydania takiego nie doszło (k. 28). Skarżący nie wyjaśnił także kiedy i z jakim wynikiem zakończyło się zainicjowane przez niego postępowanie o przywrócenie prawa do działki […], do którego odwoływał się w toku postępowania przed Sądami meriti (k. 260 i k. 445). Dla uprawdopodobnienia rzeczywistego istnienia szkody nie jest wystarczające odwoływanie się do szkody hipotetycznej, a nawet obiektywnie pewnej, ale takiej, która jeszcze nie wystąpiła, ponieważ skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem zapobiegającym szkodom mogącym powstać wskutek wydania wyroku.

Nie spełnia tego wymagania wykazanie istnienia ciążącego na skarżącym zobowiązania wynikającego z kwestionowanego wyroku, bez uprawdopodobnienia, że został on zrealizowany. Przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość jej wystąpienia w przyszłości (zob.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 20 listopada 2015 r., III CNP 20/15, niepubl.; z 10 grudnia 2010 r., III CKN 48/10, Biul. Sądu Najwyższego IC 2011/10/51; z 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110; i z 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).Ponadto, argumentacja skarżącego w tym zakresie jest niespójna skoro jednocześnie twierdzi, że już uprzednio korzystanie z działki było utrudnione lub nawet niemożliwe, z czym wiązał nie uiszczanie należnych za nią opłat dzierżawnych oraz jej nieużytkowanie, w którym aktualnie upatruje źródła szkody wiązanego przyczynowo z wydaniem zaskarżonego wyroku.

Skarżący nie wyjaśnił również w najmniejszym nawet stopniu w jaki sposób wskazywana w postępowaniu skargowym wartość przedmiotu sporu ( 37 zł), powielająca wartość przedmiotu sporu ze sprawy, której dotyczy skarga pozostaje w związku ze szkodą.Niezależnie od powyższego podstawą skargi - w tym w zakresie konstrukcji uprawdopodobnienia szkody - nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, Sąd Najwyższy w postępowaniu wywołanym skargą jest bowiem związany podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 42412 w zw. z art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.).

Odwoływanie się do tego rodzaju okoliczności w uzasadnieniu skargi nie realizuje zatem przesłanki uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, o której mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wskazany brak stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 lutego 2007 r.,‎V CNP 8/07, niepubl.). Uchybienia w zakresie koniecznych elementów skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie podlegają usunięciu na zasadach przewidzianych dla wymagań formalnych skargi jako pisma procesowego.

W związku z tym skarga jako niespełniająca ustawowego wymogu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.Wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podlegał oddaleniu wobec braku wymaganego przez § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( jedn. tekst: Dz.U. z 2019r., poz.

18) oświadczenia, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 września 2011 r., III SPP 27/11, niepubl.).Sąd Najwyższy nie uwzględnił także wniosku pełnomocnika powoda o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, wziął bowiem pod uwagę, że odpowiedź na skargę może być wniesiona w terminie dwutygodniowym od doręczenia skargi (art. 3987 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 424 12 k.p.c.).

W rozpoznawanym przypadku odpis skargi został powódce doręczony 24 czerwca 2022 r. ( k. 25), a odpowiedź na skargę jest datowana na 5 sierpnia 2022 r. ( k. 27 – 29). W orzecznictwie wyjaśniono, że odpowiedzi na skargę nie stanowi tak nazwane pismo procesowe, wniesione – tak, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku - po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z 16 maja 2002 r., IV CKN 1071/00, OSNC 2003, nr 9, poz. 120; z 14 marca 2003 r., V CKN 1733/00, niepubl.; i z 7 maja 2003 r., IV CKN 113/01, niepubl., oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 29 maja 2018 r., I CSK 42/18, niepubl.).

W konsekwencji, nie wywołuje ono skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę (art. 167 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 oraz w zw. art. 424 12 k.p.c.)