Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to failure to prove damage causation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a lower court's decision to withhold property delivery pending social housing allocation. The plaintiff argued the ruling violated tenant protection laws and caused financial loss of 1,500 zł in lost rent. The court rejected this claim because the appellant failed to provide specific evidence linking the legal error to the exact amount and timing of the alleged damages.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for non-compliance with law must be dismissed if the appellant fails to substantiate the causal link between the erroneous judgment and the specific damage claimed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I CNP 10/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Mirosław BączykSSN Karol Weitz w sprawie ze skargi L. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt IV Ca (…), wydanego w sprawie w sprawie z powództwa L. Z.przeciwko B. J. i K. G.o wydanie nieruchomości,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2017 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. nakazał pozwanym B. J. i K. G., aby wydali powodowi L. Z. zabudowaną nieruchomość położaną w K. przy ulicy P. - bez prawa do lokalu socjalnego - i orzekł o kosztach procesu.Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 11 września 2014 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, iż orzekł, że pozwanym przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego z zasobów gminy W. i wstrzymał wykonanie obowiązku wydania nieruchomości do czasu złożenia przez tę Gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, oddalił apelację pozwanych w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach procesu za drugą instancję.Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego.
Podniósł, że wyrok ten został wydany z naruszeniem art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów (jedn. tekst; Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.; dalej: „u.o.p.l.”), gdyż obowiązek zapewnienia pozwanym lokalu socjalnego został nałożony na gminę niewłaściwą ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Wskazał, że wydanie tego wyroku wyrządziło mu szkodę w postaci utraconego czynszu najmu za trzy miesiące w łącznej kwocie 1500,00 zł. W konkluzji wniósł o stwierdzenie, że orzeczenie to jest niezgodne z art. 14 ust. 1 u.o.p.l.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym mającym - poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem orzeczenia - przesądzić jedną z przesłanek deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.
Stanowi ona nadzwyczajny, sformalizowany środek procesowy; przepisy ją regulujące powinny być zatem wykładane ściśle.Zgodnie z art. art. 4245 § 1 k.p.c., do wymagań konstrukcyjnych skargi należą: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda w określonej postaci i rozmiarze rzeczywiście wystąpiła oraz że pozostaje ona w adekwatnym związku przyczynowym z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (por. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 141; z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).
Skarżący powinien przy tym przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, s. 8).Tak rozumianego obowiązku skarżący nie dopełnił. Wskazał jedynie, że wydanie przedmiotowego orzeczenia spowodowało „szkodę w wysokości 1.500 zł tj. równowartości 3 - miesięcznych czynszów, które … mógłby uzyskać, gdyby zaskarżony wyrok był zgodny z prawem”. Nie sprecyzował natomiast, jakiego okresu dotyczy określona w ten sposób szkoda i czy istotnie w okresie tym - w następstwie niemożliwości wykonania wadliwego wyroku Sądu Okręgowego -został pozbawiony możliwości pobierania pożytków cywilnych w postaci czynszu najmu nieruchomości.
Powołanie się na samą wadliwość prawomocnego orzeczenia, nawet rażącą, nie jest wystarczającym środkiem uprawdopodobnienia poniesienia szkody.W judykaturze podkreśla się, że stwierdzenie braku któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi musi skutkować jej odrzuceniem (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).Wydaniu takiego orzeczenia nie sprzeciwia się okoliczność, że wskazany brak konstrukcyjny skargi nie został dostrzeżony w fazie wstępnego jej badania oraz w ramach przedsądu.
Sąd Najwyższy jest zobligowany odrzucić skargę z tej przyczyny zawsze w przypadku jej stwierdzenia, a więc niezależnie od etapu postępowania skargowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., I BP 13/09, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.jw r.g.