Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage in civil proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint seeking to invalidate a final judgment rendered in civil proceedings. The appellant argued the judgment caused damage but failed to provide a reasoned argument proving the specific loss and causal link to the judgment. Consequently, the court ruled the complaint inadmissible under the Civil Procedure Code for lacking essential elements required to establish a prejudicial effect.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for invalidating a final judgment is inadmissible if it fails to substantiate the damage caused by the judgment with logical credibility and a causal link.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 40/11 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa M. R. przeciwko J. B., I. B. i E. B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2011 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 sierpnia 2010 r., 1. odrzuca skargę;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 1200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem skargi. Uzasadnienie 2 Powód złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 sierpnia 2010 r. Wyrok ten zaskarżył w całości, przytoczył podstawy skargi i jej uzasadnienie, wskazał przepisy prawa procesowego i materialnego, z którymi wyrok jest niezgodny (i szeroko to uzasadnił). Stwierdził także, że brak podstaw do wznowienia postępowania zakończonego kwestionowanym wyrokiem i od tego wyroku nie przysługuje skarga kasacyjna. W ocenie skarżącego, istniały zatem uzasadnione podstawy do stwierdzenia niezgodności z prawem wskazanego wyroku w świetle art. 4241 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji (art. 4241 § 1 k.p.c.). stanowi szczególny środek zaskarżenia zmierzający do uzyskania odpowiedniego prejudykatu w sądowym postępowaniu cywilnym. Powinna ona zawierać m.in. wymagania przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. Brak jednego z tych wymogów (tzw. konstrukcyjnych elementów skargi) powoduje jej odrzucenie jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.). W treści skargi (w jej części wstępnej i uzasadnieniu) skarżący wskazuje wprawdzie na zasadnicze, formalne wymogi skargi, brak tu jednak wyroku poświęconego uprawdopodobnieniu szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, objętego skargą (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c).
W judykaturze Sądu Najwyższego eksponuje się nie tylko podstawowy charakter tego wymogu (skoro wydany w wyniku postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi wyrok miałby pełnić funkcję prejudykatu), ale także - wskazuje się na jego zasadnicze elementy. Nie może być to jedynie powołanie się skarżącego na szkodę przyszłą lub hipotetyczną (np. postanowienie z dnia 29 marca 2011 r., IV CNP 115/10, niepubl.; tamże też inne orzeczenia). Dla spełnienia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wystarczy samo ogólne stwierdzenie, że wydanie zaskarżonego orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody stronie postępowania cywilnego (np. postanowienie z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, niepubl.), nawet jeżeli 3 takie stwierdzenie nie pojawia się wprost w treści skargi, lecz może wynikać z ogólnego kontekstu wywodów zamieszczonych w skardze.
Uprawdopodobnienie szkody powinno zachować walor wiarygodności w świetle logiki i doświadczenia życiowego, konieczne jest nadto wykazanie czasu powstania szkody jej postaci oraz związku przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku a wydaniem kwestionowanego orzeczenia (zob. np. postanowienie z dnia 19 listopada 2010 r., III CNP 44/10, niepubl.); postanowienie z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09, niepubl.). Brak w skardze powoda koniecznego wymogu wskazanego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. i ujęcia go w odpowiedni, wskazany wywód prawny, powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono stosownie do art. 98 k.p.c., 108 § 1 k.p.c.; §§ 6,12 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz w zw. z art. 42412 k.p.c.