Supreme Court dismisses appeal for non-appealable interim order on procedural deadline restoration. Appeal fails due to missing specific request under Art. 380 CPC.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against an appellate court order rejecting a request to restore a procedural deadline. The applicant, represented by a public defender, failed to appear at the hearing and missed the statutory deadline for requesting a judgment rationale without valid justification. The court ruled that the appeal was inadmissible because the contested order was merely an interim measure not subject to separate appeal, and the applicant failed to explicitly request its review under Article 380 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 380 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c. An interim order regarding the restoration of a procedural deadline is not appealable in itself; however, if it influenced the final decision, a party must explicitly request its review in the appeal against the final decision, as mere arguments in the appeal do not constitute such a request.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 35/11 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Józef Iwulski SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M/ W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczenie społeczne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 października 2011 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 marca 2011 r., oddala zażalenie.
U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek M. W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 29 października 2010 r. (pkt 1) oraz odrzucił wniosek o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że wnioskodawca reprezentowany był w postępowaniu sądowym przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Ani wnioskodawca, ani jego pełnomocnik nie stawili się na rozprawie poprzedzającej ogłoszenie wyroku.
Termin do zgłoszenia żądania sporządzenia uzasadnienia wyroku upłynął w dniu 3 listopada 2010 r. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej został złożony w dniu 30 grudnia 2010 r. 2 Wnioskodawca nie poinformował reprezentującego go pełnomocnika o adresie swojego zamieszkania, a pomimo posiadania numeru telefonu pełnomocnika, skontaktował się z nim telefonicznie dopiero w dniu 27 grudnia 2010 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wnioskodawca nie powołał się na żadne okoliczności, które uniemożliwiały mu zgłoszenie przedmiotowego wniosku w terminie ustawowym, zaś ewentualne zaniechanie podjęcia czynności procesowych przez pełnomocnika wywołuje bezpośrednie konsekwencje procesowe dla strony.
Powoduje to oddalenie wniosku o przywrócenie terminu (art. 168 k.p.c. a contrario), a w konsekwencji odrzucenie wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem jako złożonego po terminie (art. 387 w związku z art. 171 k.p.c.). W zażaleniu wnioskodawca zaskarżył powyższe postanowienie w części odrzucającej wniosek (pkt 2), wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, zaskarżone postanowienie zostało oparte na uprzednim oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej.
W ocenie skarżącego, odmowa ta nastąpiła z naruszeniem art. 168 § 1 k.p.c., gdyż po pierwsze - miał trudności we wcześniejszym skontaktowaniu się ze swoim pełnomocnikiem, a po drugie - z korespondencją skierowaną na znany pełnomocnikowi adres matki mógł zapoznać się dopiero - z uwagi na trudne warunki atmosferyczne - w trakcie przyjazdu na święta. W konsekwencji uchybienie terminu w dokonaniu czynności procesowej nastąpiło bez winy skarżącego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (§ 1), a nadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 3 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji (§ 2).
W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się zgodnie, że postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek strony o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi kasacyjnej jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. Jeżeli zatem postanowienie takie wydane zostało przez Sąd drugiej instancji w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, może być ono przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego. Z kolei postanowienie oddalające lub odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i dlatego nie podlega zaskarżeniu zażaleniem (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNAPiUS 2000 nr 24, poz. 887, w której wyrażony został pogląd potwierdzający wpadkowy charakter postępowania o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, którego celem jest jedynie ocena zasadności wniosku o przywrócenie terminu, w tym zbadanie, czy zaniechanie dokonania czynności było spowodowane okolicznościami niezawinionymi przez stronę).
Postanowienie to - jako niekończące postępowania w sprawie, a więc niezaskarżalne w drodze zażalenia wniesionego na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. - należy do kategorii postanowień, o jakich mowa w art. 380 k.p.c., który znajduje zastosowanie w postępowaniu przed Sądem Najwyższym wywołanym wniesieniem zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. Oznacza to, że na wniosek strony (zgłoszony w zażaleniu), postanowienie sądu drugiej instancji, którego przedmiotem jest przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej może być skutecznie kwestionowane w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, jeżeli miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w tym postanowieniu.
Inaczej rzecz ujmując, badanie na podstawie art. 380 w związku z art. 39821 i art. 3943 § 3 k.p.c. w wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości orzeczenia, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia jest dopuszczalne, jednak warunkiem takiej kontroli niezaskarżalnego postanowienia, które miało wpływ na wynik sprawy, jest zamieszczenie stosownego wniosku w środku 4 odwoławczym skierowanym przeciwko postanowieniu podlegającemu zaskarżeniu zażaleniem. Gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik wniosek taki powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie wyrażonych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, LEX nr 447663; z dnia 28 października 2009 r., II PZ 17/09, LEX nr 559946).
W sporządzonym przez pełnomocnika będącego adwokatem zażaleniu zaskarżającym postanowienie odrzucające wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie zawarto ani stosownego wniosku, o którym stanowi art. 380 k.p.c., ani nawet nie powołano tego przepisu. Zawarte w uzasadnieniu zażalenia rozważania dotyczące przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej i zasadności niezastosowania art. 168 § 1 k.p.c. nie mogą być same w sobie uznane za taki wniosek i wywołać określonego w art. 380 k.p.c. skutku polegającego na zweryfikowaniu postanowienia w części objętej jego pkt 1, a dotyczącej oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej.
Skoro zatem czynność ta została dokonana z przekroczeniem terminu określonego w art. 387 § 3 zdanie pierwsze k.p.c., to prawidłowe było jej odrzucenie na podstawie art. 328 § 1 zdanie drugie w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.