Supreme Court dismisses cassation appeal regarding property rights and forest land division interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by Ewa K. against the State Forests. The appellant argued that abstract interpretation of property law and specific definitions of divided forest lands were required. The court rejected these claims, ruling that the specific circumstances of the case did not necessitate such interpretation and that the lower court's legal stance on forest land division was correct.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 189 k.p.c.; Art. 10 u.k.w.h.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 1 ust. 3 lit. B dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. The court held that abstract legal questions must be resolved within concrete case circumstances and that a cassation appeal fails if the lower court's interpretation of statutory provisions regarding property rights and land division is not erroneous.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 27/11 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa Ewy K. przeciwko Skarbowi Państwa - Lasom Państwowym Nadleśnictwo L. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2011 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 września 2010 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania; zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym. 2 Uzasadnienie Skarżący uzasadniał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej dwiema przyczynami.
Pierwsza sprowadza się do potrzeby wyjaśnienia wzajemnych zależności pomiędzy art. 189 k.p.c., a art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r., nr 124, poz. 1361, ze zm.), dalej: u.k.w.h". Podejmując ten problem należy przede wszystkim podkreślić, że nie powinno się go rozstrzygać w sposób abstrakcyjny, lecz w okolicznościach konkretnej sprawy (tak słusznie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 września 2004 r., II CK 497/03, niepubl.). Drugim założeniem ogólnym jest to, że powództwo z art. 189 k.p.c. nie przysługuje, jeżeli zainteresowany może w innej drodze osiągnąć w pełni ochronę swoich praw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CK 497/03, niepubl.).
Kierując się tymi założeniami Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że ponieważ powódka dochodzi prawa własności tylko do części nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej, nie mogłaby realizować tego roszczenia w drodze powództwa z art. 10 u.k.w.h. Powództwo na tej podstawie wykluczałoby pozew z art. 189 k.p.c., gdyby pretensje powódki dotyczyły całego przedmiotu własności nieruchomości wpisanej w księdze wieczystej. Taka zaś sytuacja w sprawie nie zachodzi, a zatem podnoszone przez skarżącego wątpliwości co do możliwości występowania przez powódkę z roszczeniem z art. 189 k.p.c. nie spełniają in concreto warunku z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcia skargi do rozpoznania w postaci potrzeby wykładni obu powołanych przepisów.
Jeśli chodzi o drugą z powołanych przyczyn przyjęcia skargi, to praktycznie sprowadza się ona do zakwestionowania stanowiska prawnego zajętego przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, (OSNC 1999 r., nr 1, poz. 7), zgodnie z którym pojęcie lasów i gruntów leśnych „podzielonych faktycznie" przed dniem 1 września 1939 r. na parcele nie większe niż 25 ha oznacza – w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. B dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz. 82, ze zm.) – to samo, co stwierdzenie faktu ich podziału na takie areały.
Sąd Najwyższy 3 w składzie rozpoznającym kwestię przyjęcia skargi w niniejszej sprawie do rozpoznania podziela jednak pogląd wyrażony w przywołanym wyroku, co sprawia, że i ta przyczyna przyjęcia skargi nie zachodzi. W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.) z zasądzeniem od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym (art. 98 § 1 k.p.c.). jz