Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CZ 22/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal due to insufficient court fees for non-pecuniary claims against one defendant.

Numero d'incarto I CZ 22/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's rejection of her claim for non-pecuniary damages. The plaintiff had paid court fees only for the pecuniary claim against one defendant, failing to pay the separate fee required for the non-pecuniary claim against the second defendant. The court ruled that because non-pecuniary liability is not joint, each defendant requires a distinct fee, and the plaintiff's partial payment did not cover the necessary amount for the second defendant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 8 u.k.s.c.; Art. 38 Prawo prasowe; Art. 26 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c.; Art. 39814 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: Non-pecuniary liability for media defamation is not joint; each author, editor, and publisher bears separate responsibility, requiring distinct court fees for each defendant's non-pecuniary claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
non-pecuniary damages joint liability court fees media defamation separate defendants procedural dismissal civil procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 ust. 1 u.k.s.c.
Art. 8 u.k.s.c.
Art. 38 Prawo prasowe
Przepis art. 38 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r.
Art. 26 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c.
Na koniec należy także podkreślić, że nietrafne jest powoływanie się przez skarżącego na motywy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2006 r., I CZ 62/06, w którym wyrażono pogląd, że w świetle art. 26 ust.
Art. 39814 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w zw.
Art. 39821 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c. i art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
i art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 39814 k.p.c
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano jednoznacznie, że na gruncie tego przepisu należy oddzielnie oceniać każde ze zgłoszonych w pozwie roszczeń oddzielnie. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
i art. 3941 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CZ 22/10 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Henryk Pietrzkowski SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa M. M. przeciwko G. J. o ochronę dóbr osobistych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2010 r., zażalenia powódki na postanowienie o odrzuceniu apelacji powódki, zawarte w pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt VI ACa (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem zawartym w wyroku z dnia 20 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny w W. odrzucił apelację powódki M. M. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 września 2008 r. w części dotyczącej roszczeń o charakterze niemajątkowym, skierowanych wobec pozwanego G. J. W zażaleniu na to postanowienie powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 2 Jak wynika z akt sprawy, powódka uiściła od wniesionej apelacji opłatę 3100 zł. Na wezwanie Sądu Apelacyjnego wyjaśniła, że uiszczona opłata dotyczyła następujących roszczeń: 600 zł od roszczenia niemajątkowego przeciwko pozwanemu A.(...) Sp. z o.o. w W. oraz 2500 zł od solidarnego roszczenia majątkowego przeciwko pozwanym A.(...) Sp. z o.o. i pozwanemu G. J. W związku z tym oświadczeniem Sąd Apelacyjny uznał, że nie została uiszczona opłata w wysokości 600 zł od skierowanego przeciwko pozwanemu G.

J. roszczenia o charakterze niemajątkowym. Wobec takiego stanu rzeczy należy przede wszystkim wskazać, że obowiązek złożenia przez autora materiału prasowego oraz redaktora naczelnego pisma, w którym zniesławiający tekst się ukazał, oświadczenia o przeproszeniu za naruszenie dóbr osobistych, spowodowane opublikowaniem tego materiału, nie jest obowiązkiem wspólnym, a w konsekwencji od każdego z pozwanych istnieje obowiązek uiszczenia przez powoda oddzielnej opłaty (art. 4 ust. 1 i art. 8 u.k.s.c.). O tym, jaki rodzaj współuczestnictwa procesowego łączy kilka podmiotów występujących po tej samej stronie stosunku prawnego, decydują przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę dochodzonych roszczeń.

Przepis art. 38 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.) precyzuje kto i za co odpowiada. Stanowi on, że odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor i wydawca, oraz że ich odpowiedzialność, ale tylko majątkowa, jest solidarna. Gdy naruszenie dobra osobistego powodujące szkodę niemajątkową, nastąpiło w wyniku działania autora, redaktora i wydawcy, w istocie każda z tych osób odpowiada za swoje własne, odrębne działanie, co wyjaśnił już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 lipca 2004 r., V CK 675/03 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 135).

Autor publikacji ponosi odpowiedzialność za napisanie i skierowanie publikacji do druku. Redaktor naczelny odpowiada za dopuszczenie do opublikowania materiału naruszającego dobra osobiste, a wydawca - z tego względu, że ma faktyczny i twórczy wpływ na charakter czasopisma. Każda zatem z tych osób ponosi odpowiedzialność w granicach określonych w ustawie odrębnie dla każdej z nich. Z tego względu więź procesowa tych osób w zakresie dochodzonego roszczenia niemajątkowego nie jest współuczestnictwem materialnym, choć co do odpowiedzialności majątkowej istnieje solidarność (por. odpowiednio uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2005 r., III CZP 13/05, OSNC 2006, nr 3, poz. 46).

Oznacza to, że należną opłatą od apelacji obejmującej swym zaskarżeniem rozstrzygnięcie dotyczące roszczeń niemajątkowych dochodzonych od obu pozwanych, 3 była kwota 1 200 zł (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 4 września 2008 r., IV CZ 74/08, niepubl.). Powódka uiściła w tym zakresie jedynie kwotę 600 zł wskazując przy tym, że powinna ona zostać zaliczona na poczet opłaty należnej od roszczenia niemajątkowego przeciwko pozwanemu A.(...) Sp. z o.o. W zakresie roszczenia niemajątkowego przeciwko drugiemu z pozwanych apelacja podlegała więc odrzuceniu.

Na koniec należy także podkreślić, że nietrafne jest powoływanie się przez skarżącego na motywy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2006 r., I CZ 62/06, w którym wyrażono pogląd, że w świetle art. 26 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c. opłatę w wysokości 600 zł pobiera się od pozwu o ochronę dóbr osobistych, a nie poszczególnych roszczeń. Orzeczenie to zdezaktualizowało się wobec uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 16 października 2009 r., III CZP 54/09, OSNC 2010, nr 3, poz. 34, w której przyjęto, że opłatę stałą przewidzianą w art. 26 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c. pobiera się od pozwu o ochronę dóbr osobistych w części dotyczącej roszczeń niemajątkowych.

W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano jednoznacznie, że na gruncie tego przepisu należy oddzielnie oceniać każde ze zgłoszonych w pozwie roszczeń oddzielnie. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.).