Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 43/09 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal in social insurance dispute where missing value claim did not block procedural progress. Appeal dismissed due to formal defects in lower court decision. Court clarifies that missing value claim does not block appeal progress. Appeal allowed because missing value claim did not block procedural progress. Court clarifies that missing value claim does not block appeal progress. Appeal allowed because missing value claim did not block procedural progress.

Numero d'incarto II UZ 43/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the lower court's dismissal of the applicant's appeal regarding social insurance rehabilitation benefits. The lower court rejected the appeal because the applicant failed to specify the claimed amount, citing procedural defects under the Code of Civil Procedure. The Supreme Court ruled that this omission did not prevent the appeal from gaining legal effect, as social insurance disputes are not subject to value-based cost calculations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 373 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.: The failure to specify the value of the subject matter of the dispute does not prevent an appeal from gaining legal effect in social insurance disputes.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance dispute appeal procedural defect value of subject matter Code of Civil Procedure procedural progress rehabilitation benefits lower court dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 373 k.p.c.
W związku z tym brakowało podstaw do odrzucenia apelacji wnioskodawcy ( art. 373 k.p.c. w zw.
Art. 370 k.p.c.
(i analogicznie zgodnie z art. 370 k.p.c.), na które to oba przepisy powołuje się wnioskodawca, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację m.in.
Art. 130 k.p.c.
370 k.p.c.) należy odczytywać łącznie z art. 130 k.p.c. Odrzucenie apelacji z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie dotyczy zatem tylko takich braków, które uniemożliwiają nadanie apelacji prawidłowego biegu.
Art. 19 § 2 k.p.c.
Art. 22 k.p.c.
i art. 22 k.p.c., co implikowało odrzucenie apelacji (art.
art.19 § 2 k.p.c
Nie uzwględnił bowiem w treści swego pisma norm prawnych zawartych w art.19 § 2 k.p.c.
art. 22 k.p.c
i art. 22 k.p.c., co implikowało odrzucenie apelacji (art.
art. 130§ 1 k.p.c
22 k.p.c., co implikowało odrzucenie apelacji (art. 130§ 1 k.p.c.
art.373 k.p.c
W związku z tym brakowało podstaw do odrzucenia apelacji wnioskodawcy ( art. 373 k.p.c.
art. 370 k.p.c
(i analogicznie zgodnie z art. 370 k.p.c.), na które to oba przepisy powołuje się wnioskodawca, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację m.in.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III UZ 29/04
Supreme Court dismisses appeal rejection for lack of formal defects that prevent proper appellate proceedings.
II UZP 7/05
Supreme Court allows appeal dismissal for failure to specify claim value in social insurance cases.
I PZ 158/02
II CZ 146/66
też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1966 r., II CZ 146/66, OSNCP 1967 nr 6, poz.
III CKN 871/98
113; z dnia 17 listopada 1998 r., III CKN 871/98, LEX nr 50714 i z dnia 30 lipca 1998 r., III CZ 92/98, LEX nr 50649).
III CZ 92/98
113; z dnia 17 listopada 1998 r., III CKN 871/98, LEX nr 50714 i z dnia 30 lipca 1998 r., III CZ 92/98, LEX nr 50649).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 43/09 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący) SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca) SSN Józef Iwulski w sprawie z wniosku Zdzisława Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o świadczenie rehabilitacyjne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 grudnia 2009 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 13 stycznia 2009 r., uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 8 października 2008 r. Sąd Rejonowy w Ś. oddalił odwołanie wnioskodawcy Zdzisława Z. od decyzji ZUS Oddział w W. z dnia 7 listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Wnioskodawca wniósł od tego orzeczenia apelację. Sąd wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych przez określenie wartości przedmiotu zaskarżenia. W ocenie sadu wnioskodawca nie wykonał zarządzenia. Podał tylko, że dochodzi świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 1 lipca 2007 r.

Nie wskazał natomiast wysokości dochodzonego świadczenia z uwagi na trudności w jego wyliczeniu. W ocenie Sądu Okręgowego w Ś. wnioskodawca nie wykonał 2 zarządzenia. Nie uzwględnił bowiem w treści swego pisma norm prawnych zawartych w art.19 § 2 k.p.c. i art. 22 k.p.c., co implikowało odrzucenie apelacji (art. 130§ 1 k.p.c. w zw. z art.373 k.p.c.). Na postanowienie Sądu Okręgowego złożył zażalenie wnioskodawca, żądając, w kwestii zasadniczej – uchylenia postanowienia w całości. W motywach zażalenia pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że pismo o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu otrzymał 12 czerwca 2009 r. i już dnia 17 czerwca wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawcy stwierdził, że apelacja wnioskodawcy nie jest dotknięta brakiem uniemożliwiającym nadanie biegu sprawie. W związku z tym brakowało podstaw do odrzucenia apelacji wnioskodawcy ( art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c.). Sad Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie ma uzasadnione podstawy. Postępowanie apelacyjne, w odróżnieniu od postępowania ze skargi kasacyjnej nie jest bardzo sformalizowane. Sprawa dotyczy sporu z ubezpieczeń społecznych, przy których ani koszty postępowania, ani możliwość wniesienia apelacji nie są uzależnione od wartości przedmiotu sporu.

Zgodnie z art. 373 k.p.c. (i analogicznie zgodnie z art. 370 k.p.c.), na które to oba przepisy powołuje się wnioskodawca, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację m.in. wówczas, gdy strona nie uzupełniła braków pisma procesowego w terminie. Chodzi jednak zawsze nie o wszystkie braki formalne, ale o warunki formalne, bez których pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu. W ramach zatem postępowania wstępnego sąd bada, czy pismo procesowe zawierające apelację może mieć nadany prawidłowy bieg. Przepis art. 373 k.p.c. (i także przepis art. 370 k.p.c.) należy odczytywać łącznie z art. 130 k.p.c. Odrzucenie apelacji z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie dotyczy zatem tylko takich braków, które uniemożliwiają nadanie apelacji prawidłowego biegu.

Analogicznie na sprawę 3 zapatruje się SN w orzeczeniu z 28 stycznia 2005 r., III UZ 29/04 ( OSNP 2005, nr 11, poz. 165); w orzeczeniu z dnia 7 lipca 2005 r. II UZP 7/05 (OSNP 2005, nr 24, poz. 396) Ad casum brak określenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie uniemożliwia nadania biegu sprawie w zakresie postępowania apelacyjnego. Ani bowiem opłata ani koszty zastępstwa procesowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie są uzależnione od wartości przedmiotu sporu. Wartość przedmiotu sporu będzie natomiast istotna przy stwierdzaniu dopuszczalności skargi kasacyjnej.

Ta sprawa nie pozostaje jednak w orbicie zainteresowania Sądu Najwyższego rozpatrującego niniejsze zażalenie. Na marginesie trzeba wskazać, że wezwanie do uzupełnienia braków apelacji powinno być precyzyjne i jednoznaczne w treści, w szczególności co do określenia braku formalnego, uzupełnienia którego się wymaga. Musi uwzględniać w pewnym zakresie także adresata i jego poziom percepcji pisma prawniczego, a także fakt, iż przedmiotem sporu jest świadczenie ubezpieczeniowe. Wezwanie do usunięcia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, by u strony, do której jest skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2003 r., I PZ 158/02, OSNP 2003 nr 15-okładka; por. też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1966 r., II CZ 146/66, OSNCP 1967 nr 6, poz. 113; z dnia 17 listopada 1998 r., III CKN 871/98, LEX nr 50714 i z dnia 30 lipca 1998 r., III CZ 92/98, LEX nr 50649).

Nie można też co do zasady stawiać stronie, zwłaszcza niezastępowanej przez fachowego pełnomocnika, większych wymagań niż spełniane są przez sądy. Ad casum sąd pierwszej instancji w sprawie nie określił wartości przedmiotu sporu. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowie- nia, co oznacza konieczność nadania apelacji wnioskodawcy dalszego biegu.