Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to meet statutory grounds for new proceedings under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal against the District Court's decision to reject a request for retrial in a co-ownership dissolution case. The appellant argued that the lower court erred in dismissing her claim based on incorrect share calculations and a clerical error, asserting these constituted grounds for retrial under Article 403 § 2 of the Civil Procedure Code. The court ruled that the alleged errors were merely late objections regarding the final judgment rather than newly discovered facts that could not have been raised earlier, thus failing to meet the strict statutory requirements for a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A request for retrial is only admissible if based on the discovery of facts existing at the time of the final judgment but unknown to the party, not on late objections to the judgment's reasoning or procedural omissions due to negligence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 52/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper (przewodniczący) SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi E.L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt [...] z wniosku J.R., J.R., J.R. i P.R. przy uczestnictwie [...] o zniesienie współwłasności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2009 r., zażalenia uczestniczki E.L. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. odrzucił skargę E.L. o wznowienie postępowania o zniesienie współwłasności, zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 9 września 2008 r.
Skarżąca była uczestniczką postępowania o zniesienie współwłasności i domagała się jego wznowienia na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. ze względu na błędne ustalenie przez Sąd wielkości udziałów we współwłasności części wspólnych. Skargę podtrzymała także po sprostowaniu oczywistej omyłki w orzeczeniu znoszącym współwłasność przez zastąpienie ułamka „64/1272” ułamkiem „65/1272”. Według Sądu Okręgowego skargę uczestniczki należało odrzucić dlatego, że przytoczone przez nią okoliczności nie odpowiadają podstawie wznowienia określonej w powołanym przez nią art. 403 § 2 k.p.c., lecz są - co najwyżej - spóźnionymi zarzutami pod adresem objętego skargą rozstrzygnięcia.
W zażaleniu skarżąca podniosła, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 2 lipca 2009 r. zostało wydane z naruszeniem art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 350 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. art. 403 § 2 k.p.c., mającym odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c.), podstawą wznowienia może być późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Muszą to być okoliczności istniejące już w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania, ale wówczas stronie nieznane i tym samym niemożliwe do wykorzystania przez nią w tym postępowaniu. Muszą one przy tym dotyczyć podstawy faktycznej żądania albo uzasadniać obronę przed żądaniem.
Jednocześnie nie uwzględnia się tu okoliczności wynikających już z materiału procesowego, jeżeli pominięte zostały przez stronę na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia lub błędnej oceny potrzeby ich powołania. 3 Sąd Okręgowy, zestawiając treść skargi z treścią regulacji zawartej w art. 403 § 2 k.p.c., trafnie zatem przyjął, że skarżąca, powołując się na wadliwe ustalenie w postanowieniu znoszącym współwłasność wielkości udziałów we współwłasności części wspólnych, nie przytoczyła określonej w art. 403 § 2 k.p.c. przyczyny wznowienia.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c.).