Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to lack of proven damage and procedural defects.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging a final judgment regarding graveyard rights. The plaintiff argued that expenses paid for a grave site constituted damage caused by the lower court's decision, but the court found no causal link between the earlier expenditures and the specific ruling. Furthermore, the appeal failed to demonstrate that other legal remedies were unavailable or ineffective, violating statutory requirements for such proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for legal inconsistency is inadmissible if the appellant fails to prove the damage caused by the judgment or to demonstrate that other legal remedies were unavailable.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CNP 1/09 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Bielska-Sobkowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2009 r., skargi R. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 18 października 2007 r., wydanego w sprawie z powództwa R. M. przeciwko J. K. o ustalenie i zobowiązanie, odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Wyrokiem z dnia 18 października 2007 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelacje powoda R. M. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 grudnia 2006 r., oddalającego powództwo o nakazanie pozwanej J.
K. przeniesienia na niego prawa do grobu oraz ustalenia, że przysługują mu pełne i wyłączne prawo do dysponowania grobem. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. Z 2000 r., Nr 23, poz. 295 ze zm.). Wskazał, że poniósł szkodę, gdyż opłacił miejsce na cmentarzu i dokonał renowacji tego miejsca. Dodał, że zaskarżenie orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3)wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.). 3 Skarżący tego obowiązku nie spełnił.
Wskazał jedynie, że dokonał wydatków w związku z miejscem na cmentarzu, a wydane orzeczenie ogranicza jego prawa. Poniesione przez niego wydatki nie mają żadnego związku z zaskarżonym wyrokiem, dokonane zostały bowiem znacznie wcześniej i nie pozostają w jakiejkolwiek z nim relacji. Już z tego tylko względu skarga podlega odrzuceniu. Niezależnie od tego, skarga nie spełnia również wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym uzasadnieniu.
Niezbędne jest przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, nie publ.). W konsekwencji wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie jest spełnione, jeżeli jak to jest niniejszej skardze, pozwany ogranicza się do stwierdzenia, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna.
W skardze brak ponadto uzasadnienia podstaw skargi (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424-5 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. md