Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V KK 344/04 Generato dall'IA

Supreme Court held that the statutory maximum penalty limits transferred sentence execution under Strasbourg Convention Art. 10.2.

Numero d'incarto V KK 344/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Regional Court's order to execute a four-year sentence for a Polish citizen transferred from Sweden, ruling the lower court exceeded statutory limits. The Regional Court had adjusted the Swedish sentence to four years under Polish law, despite the original crime carrying a maximum of two years. The Court held that the statutory maximum defined in the criminal code strictly limits the execution of transferred sentences, preventing the application of extraordinary aggravation provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 10 ust. 2 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych; Art. 86 § 1 k.k.s.; The statutory maximum penalty defined in the typifying provision strictly limits the execution of a transferred sentence, precluding the application of extraordinary aggravation provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
transferred sentence execution statutory maximum penalty extraordinary aggravation Strasbourg Convention Art. 10 criminal code typification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 10 ust. 2 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych
„a” i art. 10 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych, zobowiązało się w oświadczeniu z dnia 28 października 2002 r., że po przejęciu skazanego do Polski kara pozbawienia wolności wykonywana będzie w dalszym ciągu.
Art. 86 § 1 k.k.s.
wyrokiem wydanym w Królestwie Szwecji wyczerpuje znamiona przestęp- stwa skarbowego z art. 86 § 1 k.k.s. w zw.
Art. 37 § 1 k.k.s.
z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.
Art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.
i zdecy- dował, iż wykonaniu w Rzeczypospolitej Polskiej, przy zastosowaniu art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s., podlegać będzie, po dostosowaniu do ustawodawstwa pol- skiego, kara 4 lat pozbawienia wolności.
art. 86 § 1 k.k
wyrokiem wydanym w Królestwie Szwecji wyczerpuje znamiona przestęp- stwa skarbowego z art. 86 § 1 k.k.s.
art. 37 § 1 pkt 1 k.k
z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.
art. 38 § 2 pkt 1 k.k
i zdecy- dował, iż wykonaniu w Rzeczypospolitej Polskiej, przy zastosowaniu art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s., podlegać będzie, po dostosowaniu do ustawodawstwa pol- skiego, kara 4 lat pozbawienia wolności.
art. 521 k.p.k
wniósł kasację, na podstawie art. 521 k.p.k., Rzecznik Praw Obywatelskich.
art. 91 ust. 1 Konstytucji
art. 38 § 2 k.k
i zdecy- dował, iż wykonaniu w Rzeczypospolitej Polskiej, przy zastosowaniu art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s., podlegać będzie, po dostosowaniu do ustawodawstwa pol- skiego, kara 4 lat pozbawienia wolności.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I KZP 4/99
Nie zmieniają go przepisy uprawniające sąd do orzeczenia kar wyższych, bądź niższych od tych granic przy zastosowaniu nadzwy- czajnego złagodzenia lub nadzwyczajnego obostrzenia kary (uzasadnienie uchwały SN z dnia 16 marca 1999 r., I KZP 4/99 i powołane tam inne uchwały SN, OSNKW 1999, z.
I KZP 11/91
przedstawił Sąd Najwyższy jedynie w uchwale z dnia 20 czerwca 1991 r., I KZP 11/91 (OSNKW 1991, z.
III KK 304/03
III KK 304/03 i z dnia 26 maja 2004r.
V KK 67/04

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE DNIA 8 GRUDNIA 2004 R. V KK 344/04 Przy określaniu, w trybie art. 611c § 1 k.p.k., kary podlegającej wyko- naniu po przejęciu orzeczenia do wykonania – sąd związany jest górną granicą zagrożenia oznaczoną w przepisie określającym typ przestępstwa. Przewodniczący: sędzia SN H. Gradzik (sprawozdawca). Sędziowie SN: E. Gaberle, P. Hofmański. Prokurator Prokuratury Krajowej: M. Staszak. Sąd Najwyższy w sprawie Marcina P., w przedmiocie określenia kary podlegającej wykonaniu w dalszym ciągu w trybie art. 9 ust. 1 lit. a Kon- wencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonej w Strasburgu dnia 21 marca 1983 r., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r., kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 maja 2003 r., u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.

U Z A S A D N I E N I E Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Miasta Landskrony w Królestwie Szwecji z dnia 8 stycznia 2002 r., zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego dla Skanii i Blekinge z dnia 27 marca 2002 r., Marcin P. ska- zany został za przestępstwo polegające na tym, że w okresie od dnia 17 2 marca do dnia13 maja 2001 r., przy sześciu różnych okazjach, z Polski do Szwecji wspólnie z innymi osobami wwiózł 8 milionów sztuk papierosów, przy czym dawał niewłaściwe informacje w związku z ocleniem twierdząc, iż towarem są meble, nie wymieniając papierosów, przez co odebrał społe- czeństwu cło lub opłatę w wysokości 13 127.749 koron szwedzkich tj. za ciężkie przestępstwo przeciwko przepisom celnym (§ 10 Ustawy o karze za przemyt towarów z 2000 r., poz. 1225) na karę 4 lat pozbawienia wolności.

Postanowieniem z dnia 7 października 2002 r. Sąd Okręgowy w P. na wniosek Ministra Sprawiedliwości stwierdził prawną dopuszczalność prze- jęcia do dalszego wykonywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wo- bec Marcina P. wskazanym wyżej wyrokiem – w trybie ratyfikowanej przez Polskę Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonej w Stras- burgu w dniu 21 marca 1983 r. Ministerstwo Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z wnioskiem Ministerstwa Sprawiedliwości Królestwa Szwecji, stosownie do art. 9 ust. 1 lit. „a” i art. 10 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych, zobowiązało się w oświadczeniu z dnia 28 października 2002 r., że po przejęciu skazanego do Polski kara pozbawienia wolności wykonywana będzie w dalszym ciągu.

W dalszym toku postępowania Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 12 maja 2003r. stwierdził, że przestępstwo przypisane Marcinowi P. wyrokiem wydanym w Królestwie Szwecji wyczerpuje znamiona przestęp- stwa skarbowego z art. 86 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. i zdecy- dował, iż wykonaniu w Rzeczypospolitej Polskiej, przy zastosowaniu art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s., podlegać będzie, po dostosowaniu do ustawodawstwa pol- skiego, kara 4 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Okręgowy zauważył, że wprawdzie przestępstwo z art. 86 § 1 k.k.s. zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 2, ale w niniejszym wy- padku mają zastosowanie przepisy art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. i art. 38 § 2 pkt 1 3 k.k.s., które pozwalają na podwyższenie podwójnie górnej granicy wymiaru kary przewidzianej w art. 86 § 1 k.k.s. Tak więc kara 4 lat pozbawienia wol- ności mieści się, w przekonaniu Sądu Okręgowego, w granicach ustawo- wego zagrożenia w polskiej ustawie karnej, odnoszącego się do przypisa- nego oskarżonemu przestępstwa.

Od prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 maja 2003 r. wniósł kasację, na podstawie art. 521 k.p.k., Rzecznik Praw Obywatelskich. Zarzucił postanowieniu rażące naruszenie art.9 ust. 1 lit. „a” w zw. z art. 10 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych, sporządzonej w Strasburgu dnia 21 marca 1983 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 51, poz. 279) w zw. z art. 91 ust. 1 Konstytucji, polegające na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że górne zagrożenie karą za dane przestępstwo, to także za- grożenie wynikające z fakultatywnej możliwości jej zaostrzenia – a w kon- sekwencji na określeniu podlegającej wykonaniu kary w wymiarze 4 lat po- zbawienia wolności, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego po- stanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponowne- go rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotne znaczenie ma to, że przejęcie do wykonania wyroku sądowe- go wydanego w Królestwie Szwecji, skazującego Marcina P. na karę 4 lat pozbawienia wolności, nastąpiło w trybie art. 9 ust. 1 lit. a Konwencji Stras- burskiej, tj. przez wykonywanie orzeczonej kary w dalszym ciągu. Zgodnie z art. 10 ust. 1 Konwencji w wypadku wykonywania kary w dalszym ciągu państwo wykonania jest związane rodzajem i wymiarem kary w orzeczeniu skazującym, chyba że zachodzi potrzeba dostosowania kary w drodze orzeczenia sądowego z powodu jej niezgodności z ustawodawstwem pań- stwa wykonania (art. 10 ust. 2 konwencji).

Niezgodność taka zachodzi, między innymi wtedy, gdy wymiar kary orzeczonej w wyroku skazującym 4 przekracza górną granicę zagrożenia przewidzianego przez prawo pań- stwa wykonania. Sąd Okręgowy uznał, że w niniejszej sprawie nie ma nie- zgodności w tym względzie, gdyż wprawdzie w art. 86 § 1 k.k.s., a więc w przepisie stanowiącym odpowiednik przepisu typizującego w ustawodaw- stwie szwedzkim przestępstwo przypisane Marcinowi P.,górną granicą za- grożenia jest kara 2 lat pozbawienia wolności, ale ze względu na to, że skutkiem czynu było in concreto uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej wartości, zachodzą podstawy do zastosowania nadzwyczajnego za- ostrzenia kary pozbawienia wolności do górnej granicy zagrożenia usta- wowego zwiększonego podwójnie, przewidzianego w art. 37 § 1 w zw. z art. 38 § 2 k.k.s. W konkluzji przyjął Sąd Okręgowy, że po przejęciu orze- czenia do wykonania podlega wykonaniu kara 4 lat pozbawienia wolności.

Zarzut kasacji wskazuje na naruszenie właśnie art. 10 ust. 2 Kon- wencji, w rezultacie błędnej wykładni pojęcia „górnej granicy zagrożenia przewidzianego przez państwo wykonania”. Zdaniem skarżącego, górnej granicy zagrożenia nie może wyznaczać nadzwyczajne uprawnienie sądu państwa wykonania do zaostrzenia kary ponad limit określony w przepisie typizującym czyn zabroniony. Zarzut kasacji jest trafny. Pojęcie „górnej granicy zagrożenia”, nie sprecyzowane bliżej w postanowieniach Konwencji, jest w orzecznictwie sądów polskich jednolicie interpretowane.

Sąd Najwyższy przyjmował nie- zmiennie, że zagrożenie ustawowe określa zawsze przepis statuujący typ przestępstwa. Nie zmieniają go przepisy uprawniające sąd do orzeczenia kar wyższych, bądź niższych od tych granic przy zastosowaniu nadzwy- czajnego złagodzenia lub nadzwyczajnego obostrzenia kary (uzasadnienie uchwały SN z dnia 16 marca 1999 r., I KZP 4/99 i powołane tam inne uchwały SN, OSNKW 1999, z. 5-6, poz. 27). Dalej idące doprecyzowanie pojęcia „granic ustawowego zagrożenia” odnoszące się do unormowań zawartych w konwencji o przekazywaniu osób skazanych na karę pozba- 5 wienia wolności w celu odbycia kary w państwie, którego są obywatelami, sporządzonej w Berlinie dnia 19 maja 1978 r. (Dz.

U. z 1980 r. Nr 8, poz.

21) przedstawił Sąd Najwyższy jedynie w uchwale z dnia 20 czerwca 1991 r., I KZP 11/91 (OSNKW 1991, z. 10-12, poz.48). Wyraził mianowicie po- gląd, że orzekając w przedmiocie przekazywania do odbycia w kraju kary pozbawienia wolności wymierzonej obywatelowi polskiemu przez sąd pań- stwa obcego, sąd polski związany jest nie tylko granicami ustawowego za- grożenia, ale również modyfikacjami tego zagrożenia, wynikającymi z za- stosowania instytucji ogólnych prawa karnego, jeżeli zastosowanie danej instytucji stanowi w konkretnym wypadku obowiązek sądu orzekającego.

Podzielając przy rozpoznaniu niniejszej kasacji stanowisko zaprezen- towane w powołanej uchwale Sądu Najwyższego, należy stwierdzić, że nie ma podstaw do interpretowania art. 10 ust. 2 Konwencji Strasburskiej w ten sposób, że górną granicę zagrożenia przewidzianą przez państwo wyko- nania limituje uprawnienie sądu tego państwa do nadzwyczajnego obo- strzenia kary, które mogłoby być zastosowane, gdyby sąd ten rozpoznawał sprawę merytorycznie. Raz jeszcze trzeba zauważyć, że ustawowe granice zagrożenia określone są w przepisie typizującym przestępstwo.

Poza ustawowymi granicami zagrożenia jest nadzwyczajny wymiar kary, do któ- rego ustawodawca uprawnia tylko sąd orzekający w razie zaistnienia ściśle sprecyzowanych przesłanek, pozostawiając jednak zastosowanie takiego nadzwyczajnego wymiaru kary swobodnemu uznaniu sądu. Podsumowując, należy przyznać rację zarzutowi Rzecznika Praw Obywatelskich, że orzekając o wykonaniu kary pozbawienia wolności wo- bec Marcina P. „w dalszym ciągu” Sąd Okręgowy był zobowiązany przepi- sem art. 10 ust. 2 Konwencji Strasburskiej do dostosowania tej kary do ustawodawstwa polskiego, przy uwzględnieniu, że w art. 86 § 1 k.k.s. gór- na granica zagrożenia ustawowego została określona na 2 lata.

Ogranicza ona wymiar kary w wypadku przejęcia do wykonania orzeczenia w kraju, 6 nawet wtedy, gdyby hipotetycznie uznać, że w razie rozpoznawania sprawy przez sąd polski zastosowano by nadzwyczajne obostrzenie kary na pod- stawie art. 37 § 1 k.k.s. Taki sam pogląd w analogicznej sytuacji proceso- wej wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 11 lutego 2004 r. III KK 304/03 i z dnia 26 maja 2004r. V KK 67/04 (niepubl.). Uznając zasadność zarzutu kasacji, Sąd Najwyższy uwzględnił za- warty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekaza- nie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P.