Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CZ 143/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for correction of clerical error as incidental ruling not subject to cassation.

Numero d'incarto II CZ 143/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The plaintiff sought a correction of a clerical error in the defendant's name, which the lower courts rejected. The Supreme Court held that such a ruling is incidental and does not conclude the proceedings. Consequently, the cassation appeal was inadmissible because only final judgments can be challenged via cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 392 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 1 k.p.c.; Cassation applies only to final judgments concluding the proceedings, not to incidental rulings regarding clerical corrections.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility incidental ruling clerical error correction final judgment requirement procedural exhaustion

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 392 § 1 k.p.c.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył kasacją, którą Sąd ten odrzucił jako niedopuszczalną, gdyż zaskarżone orzeczenie nie jest kończącym postępowanie w rozumieniu art. 392 § 1 kpc.
Art. 393 § 1 k.p.c.
3 Z tych względów i z mocy art. 39318 i 39319 oraz art.
Art. 397 § 2 k.p.c.
39318 i 39319 oraz art. 397 § 2 i 385 kpc należało orzec, jak w sentencji.
Art. 385 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CKN 7/96
1996 r., I CKN 7/96 (OSN 3/1997 poz.
III CZ 56/97
w postanowieniu z dnia 2.XI.1997 r., III CZ 56/97 - niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CZ 143/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 grudnia 1998 r. Sąd Najwyższy Izba Cywilna w składzie następującym: Przewodniczący: SSN - Prezes T. Ereciński Sędziowie: SN - G. Filcek SN - J. Suchecki (spraw.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 1998 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Z. P. przeciwko J. J. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 lipca 1998 r., p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. 2 U Z A S A D N I E N I E Powód wnosił o sprostowanie w wyroku zaocznym Sądu Wojewódzkiego w K. oczywistej omyłki w oznaczeniu imienia pozwanego, które błędnie wskazano w pozwie jako „Janusz” zamiast prawidłowego „Jan”.

Sąd Wojewódzki oddalił wniosek, a Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda. Postanowienie Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył kasacją, którą Sąd ten odrzucił jako niedopuszczalną, gdyż zaskarżone orzeczenie nie jest kończącym postępowanie w rozumieniu art. 392 § 1 kpc. Odrzucenie kasacji powód zaskarżył zażaleniem wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i „orzeczenie co do istoty sprawy”. W motywach zażalenia twierdzi, że jeżeli w sprawie niniejszej kasacja jest dopuszczalna co do istoty sporu z uwagi na wartość jego przedmiotu, to należy przyjąć jej dopuszczalność także co do zagadnień nie dotyczących tej istoty, w tym takich jakich dotyczy zażalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że kasacja przysługuje wyłącznie od postanowień kończących sprawę jako całość, natomiast nie przysługuje od postanowień o charakterze incydentalnym. Wynika to m.in. z wykładni prawa zawartej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14.XI. 1996 r., I CKN 7/96 (OSN 3/1997 poz. 31). Zasada ta dotyczy wszelkich postanowień incydentalnych bez względu na to czy kasacja byłaby dopuszczalna co do całości sprawy z uwagi na jej charakter lub wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że orzeczenie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w orzeczeniu wcześniejszym ma charakter incydentalny w rozumieniu przedstawionej wykładni (tak też wskazuje Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 2.XI.1997 r., III CZ 56/97 - niepubl.). 3 Z tych względów i z mocy art. 39318 i 39319 oraz art. 397 § 2 i 385 kpc należało orzec, jak w sentencji. jb.