Cassation appeal dismissed as inadmissible due to property dispute value below ten thousand zloty threshold. The court ruled the appeal was procedurally barred because the claimed amount was insufficient. The decision emphasizes strict adherence to the monetary requirement for admissibility in property rights cases.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a Social Insurance Office decision regarding the identification of the employer liable for social contributions. The appellants argued that other companies should have been the payers, but the court found the dispute concerned only the determination of the liable entity rather than the obligation itself. Consequently, the court held that the claimed value of 4,400 zł fell below the statutory ten-thousand zloty minimum required for admissibility in property rights disputes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.: In property rights disputes, a cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter is less than ten thousand zloty, regardless of whether the dispute concerns the establishment or payment of the claim.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I UK 470/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania B. s.c. A. J., I. J. w O. i T. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. z udziałem zainteresowanych: R. Spółki z o.o. we W., K. Spółki z o.o. z siedzibą w O. o ustalenie płatnika składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 kwietnia 2015 r., skargi kasacyjnej B. s.c. A. J., I. J. w O. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 maja 2014 r., 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. zasądza od odwołującej się B. s.c. A. J., I. J. w O. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z dnia 20 lutego 2013 r., wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 i art. 4 pkt 2a ustawy z dnia 13 2 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 121), art. 85 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), art. 104 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (jednolity tekst:
Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), art. 9 ustawy z 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. Nr 158, poz. 1121 ze zm.), stwierdził, że płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych T. S. w okresie od 1 lutego 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. jest B. s.c. A. J., I. J. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli płatnik składek – B. s.c. A. J., I. J. w O. oraz ubezpieczona T. S., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych T.
S. w okresie od 1 lutego 2012 r. do 31 października 2012 r. jest R.Spółka z o.o. z siedzibą we W., a od 1 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. K. Spółka z o.o. z siedzibą w O. Wezwane do udziału w sprawie R. Spółka z o.o. z siedzibą we W. oraz K. Spółka z o.o. z siedzibą w O. nie zajęły żadnego stanowiska w sprawie. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. oddalił odwołania. W wyniku apelacji płatnika składek B. s.c. A. J., I. J. w O. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 20 maja 2014 r. oddalił apelację.
Sąd Apelacyjny stwierdził, że umowy zlecenia zawarte między odwołującą się T. S. a zainteresowanymi R. Spółką. z o.o. oraz z K. Spółką z o.o. były nieważne z uwagi na dyspozycję przepisu art. 58 § 1 k.c., bądź też miały charakter „uśpiony”. Skutkiem tego nie wiązały T. S. i zainteresowanych spółek. W ocenie Sądu Apelacyjnego obie koncepcje prowadzą do tego samego skutku, czyli do przyjęcia, że zobowiązanie stanowiące podstawę świadczenia pracy łączyło T. S. i 3 odwołującą się spółkę cywilną. Na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych oznacza to, że płatnikiem składek jest B. s.c.
A. J., I. J. w O. Skargę kasacyjną wniósł odwołujący się płatnik składek – B. s.c. A. J., I. J. w O. zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:
1) naruszenie art. 3531 k.c., art. 58 k.c., art. 734 § 1 k.c. w związku z art. 750 k.c. oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. Nr 166, poz. 1608 ze zm.) przez przyjęcie, że umowy zlecenia z dnia 1 lutego 2012 r. i z dnia 1 listopada 2012 r. zawarte pomiędzy T. S. a R. Spółką z o.o. z siedzibą we W., K. Spółką z o.o. z siedzibą w O. są nieważne jako sprzeczne z ustawą;
2) naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych przez przyjęcie, że rozwiązanie umowy zlecenia między B. spółką cywilną a T. S. i ponowne jej zatrudnienie na tym samym stanowisku jako zleceniobiorcę agencji pracy tymczasowej wypełniało dyspozycję art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych i było w tym stanie rzeczy niezgodne z prawem. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wartość przedmiotu zaskarżenia podana została w skardze kasacyjnej w kwocie 4.400 zł i ustalona została na podstawie wynagrodzenia brutto T. S. za okres luty – listopad 2012 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3982 § 1 k.p.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Utrwaloną linią judykatury jest, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu 4 rentowego, od której wniesiono odwołanie - art. 4779 k.p.c., art. 47714 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 lutego 2012 r., II UK 275/11, LEX nr 1215286; z dnia 2 marca 2011 r., II UZ 1/11, LEX nr 844747; z dnia 18 lutego 2010 r., III UK 75/09, OSNP 2011 nr 15-16, poz. 215; z dnia 3 lutego 2010 r., II UK 314/09, LEX nr 604214).
Sprawa, w której wniesiona została skarga kasacyjna, wszczęta została odwołaniem od decyzji ustalającej, że płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych T. S. w okresie od 1 lutego 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. jest B. s.c. A. J., I. J. w O. A zatem jest sprawą o prawa majątkowe, w której skarga kasacyjna jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest nie niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 września 2014 r., I UZ 9/14 (LEX nr 1532734) przyjął, że dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia, niezależnie od tego, czy sporne roszczenie dotyczyło ustalenia, ukształtowania czy świadczenia.
W rozpoznawanej sprawie o ustalenie podmiotu zobowiązanego do odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, którego tytuł stanowiła umowa zlecenia, sąd nie rozstrzygał o obowiązku objęcia ubezpieczeniem społecznym z tytułu tej umowy, a jedynie o powinności zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne przez wskazany w decyzji podmiot. Jest to więc niewątpliwie sprawa o prawa majątkowe, a zatem podlega ograniczeniu przewidzianemu w art. 3982 § 1 k.p.c. Nie było sporu, że T.
S. ma podlegać ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu z tytułu umowy zlecenia, ale sporne było ustalenie podmiotu zobowiązanego do zapłaty składek z tego tytułu. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 października 2002 r., II UZ 94/02 (OSNP 2004 nr 6, poz. 107) przyjął, że w sprawie dotyczącej poboru składki z tytułu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia. Tak więc, skoro w skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu zaskarżenia (kwota należnych do zapłaty składek) wskazana została przez skarżącego kwota 4.400 zł, to skarga na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c. jest niedopuszczalna. 5 Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną.
Godzi się w tym miejscu nadmienić, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie uniemożliwia Sądowi Najwyższemu w składzie trzyosobowym, któremu przedstawiono skargę, dokonania ponownej kontroli w zakresie spełnienia ustawowych wymogów oraz wydania orzeczenia o odrzuceniu skargi (por. min. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r., III CNP 10/13, LEX nr 1455722). O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490).