Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 49/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on pension value, ruling past arrears are capitalized debt, not recurring payments.

Numero d'incarto II UZ 49/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding the value of the subject matter in a social insurance dispute. The insured argued that past pension arrears constituted recurring payments, but the Court held that unpaid benefits from a closed period form a single, capitalized debt. Consequently, the appellate court's rejection of the claim based on the 'recurring payment' classification was upheld.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 19 § 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.: Past social insurance arrears constitute a global capitalized debt subject to Art. 19 § 1 k.p.c., not recurring payments under Art. 22 k.p.c.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance arrears capitalized debt value of subject matter recurring payments cassation appeal pension value closed period benefits

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 19 § 1 k.p.c.
W zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, ubezpieczona zarzuciła obrazę art. 19 § 1 k.p.c. przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art.
Art. 20-24 k.p.c.
39821 k.p.c.), zobowiązują stronę wnoszącą do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia z uwzględnieniem art. 20-24 k.p.c.).
Art. 22 k.p.c.
przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 22 k.p.c. w związku z art.
Art. 368 § 2 k.p.c.
Przepisy o wartości przedmiotu sporu, stosowane odpowiednio do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 k.p.c. i art.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. Podniosła, że przedmiotem zaskarżenia jest wartość świadczenia emerytalnego ustalonego na podstawie decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych względów orzeczono na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art.
Art. 39816 k.p.c.
3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c., jak w sentencji.
art. 19 § 1 k.p.c
W zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, ubezpieczona zarzuciła obrazę art. 19 § 1 k.p.c.
art. 22 k.p.c
przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 22 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 49/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt (przewodniczący) SSN Beata Gudowska (sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z wniosku S. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lutego 2016 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca 2015 r., uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie o wysokość świadczenia ubezpieczona S. M. oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia jako różnicę między otrzymywaną emeryturą (1.678,22 zł) a żądaną jej kwotą (2.059,16 zł), która wyniosła 380,94 zł. Tę kwotę pomnożyła przez liczbę miesięcy przypadających przed wydaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r., tj. przez 32 miesiące. Uzyskana w ten sposób kwota wyniosła 12.190,08 zł. Sąd Apelacyjny, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 21 kwietnia 2005 r., I UZ 76/04 (OSNP 2006 nr 3-4, poz.

66) i z dnia 15 kwietnia 2010 r., II UZ 5/10 (niepubl.), przyjął, że w sprawach o 2 świadczenia powtarzające się wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi suma świadczeń za jeden rok i postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. - po ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.571, 28 zł - odrzucił skargę kasacyjną. W zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, ubezpieczona zarzuciła obrazę art. 19 § 1 k.p.c. przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. Podniosła, że przedmiotem zaskarżenia jest wartość świadczenia emerytalnego ustalonego na podstawie decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r. o jego wypłacie za zamknięty okres od dnia 1 sierpnia 2010 r. do dnia 31 marca 2013 r., stwierdzając, że taki sposób wyliczenia wartości przedmiotu sporu wskazał Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 października 2012 r., III UZP 3/12 (OSNP 2013 nr 9-10, poz. 112).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepisy o wartości przedmiotu sporu, stosowane odpowiednio do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), zobowiązują stronę wnoszącą do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia z uwzględnieniem art. 20-24 k.p.c.). Gdy przedmiotem sporu z zakresu ubezpieczeń społecznych jest zmiana wysokości świadczenia powtarzającego się, wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze i drugie k.p.c.) ustala się na podstawie art. 22 k.p.c. w odniesieniu do świadczeń przyszłych, a w odniesieniu do świadczeń zaległych - na podstawie art. 19 § 2 k.p.c. W razie jednoczesnego dochodzenia świadczeń przyszłych i zaległych, stosuje się art. 21 k.p.c. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2012 r., III UZP 3/12, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 112).

Z punktu widzenia przepisów o wartości przedmiotu sporu w ogóle nie może być mowy o świadczeniach „powtarzających się” w przeszłości. Skoro zobowiązany nie świadczył lub świadczył w kwotach niższych od należnych, świadczenia te nie „powtarzały się”, lecz stały się globalną, zsumowaną (skapitalizowaną) zaległością, która jest przedmiotem żądania. Ta kwota jest przedmiotem sporu zgodnie z art. 19 § 1 k.p.c. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 3 kwietnia 1958 r., I Co 5/58, OSN 1958 nr 3, poz. 61 oraz uchwałę tego Sądu z dnia 16 marca 1936 r., C I 1659/35, Zb.

Orz. 1936, poz. 408). Co do przedmiotu skargi kasacyjnej, to S. M. nie objęła nią żądania na przyszłość, lecz tylko wysokość świadczeń za okres od dnia od dnia 1 sierpnia 2010 r. do dnia 31 kwietnia 2013 r., wymagalnych na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dniu 18 kwietnia 2013 r. Wartość tych świadczeń może być dokładnie obliczona i stanowić wartość przedmiotu sporu. Z tych względów orzeczono na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c., jak w sentencji. kc