Supreme Court dismisses appeal on possession protection, ruling costs are not damages and evidence assessment is inadmissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against a final judgment regarding the protection of possession. The plaintiff claimed damages for court costs but failed to prove payment, and the Court ruled that costs do not constitute compensable damages. Furthermore, the Court held that the appeal was inadmissible because it sought to re-evaluate evidence, which is prohibited under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A final judgment is inconsistent with the law only if it contradicts substantive law, not procedural law, and appeals challenging evidence assessment or claiming costs as damages are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 32/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa W. M. przeciwko Z. C. i C. O. o ochronę posiadania, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2016 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 czerwca 2015 r., odrzuca skargę. 2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 26 stycznia 2015 r. Powód W. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jako szkodę skarżący wskazał „obowiązek zwrotu stronie przeciwnej kwoty 78 złotych i koszty sądowe 3437,85 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania”, ale nie uprawdopodobnił, że je zapłacił, choć wystarczyło przedstawić pokwitowanie zapłaty. Niezależnie od tego, koszty nie stanowią szkody uzasadniającej wniesienie skargi (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, nie publ.). Skarżący wskazał, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 199 i 206 k.c. oraz art. 233 § 1 i art. 286 k.p.c. Zważywszy jednak, że sprawa dotyczyła ochrony posiadania, wyrok może być zgodny albo niezgodny z art. 344 w związku z art. 352 k.c., bo te przepisy mogły być podstawą orzeczenia.
Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 241 § 1 k.p.c. oznacza jego niezgodność z prawem przedmiotowym, czyli przepisem prawa pozytywnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Wyrok - z wyjątkiem dotyczącym naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. i ewentualnie przepisów normujących drogę sądową oraz jurysdykcję - nie może być sprzeczny z przepisami prawa procesowego (postanowienie z dnia 17 czerwca 2015 r., III CNP 4/15, nie publ.).
Z tych względów - zważywszy ponadto, że skarga jest w istocie wymierzona w ustalenia i ocenę dowodów, co jest niedopuszczalne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76, i z dnia 27 lipca 2006 r. III CNP 35/06, nie publ.), orzeczono, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). eb