Supreme Court dismisses appeal for failure to use mandatory lawyer representation for legal challenge. The court rejects the appeal because the plaintiff personally filed a legal challenge without a lawyer, violating mandatory representation rules. Consequently, the lower court's decision to dismiss the appeal is upheld. The court also denies legal aid costs due to the appeal's brevity and lack of specific grounds. This case establishes that personal filing of a legal challenge without a lawyer is procedurally invalid. The court emphasizes the strict formal requirements for such extraordinary remedies. Legal aid costs are not granted when the appeal lacks concrete arguments. The decision reinforces the necessity of professional legal representation in specific civil proceedings. The ruling clarifies the procedural consequences of bypassing mandatory representation rules. The court's reasoning relies on established statutory provisions regarding legal representation. The outcome confirms that procedural defects lead to the dismissal of the appeal.

Sygn. akt III CZ 48/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski (przewodniczący) SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi R. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny z dnia 16 lutego 2006 r., przy uczestnictwie D. T. następcy prawnego J. T. o podział majątku wspólnego po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 października 2015 r., zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 18 maja 2015 r., 1. oddala zażalenie, 2. nie przyznaje pełnomocnikowi skarżącej z urzędu adw. M. H. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. 2

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 kwietnia 2010 r., określonym jako pozew o ochronę posiadania, złożonym przeciwko J. T. i Skarbowi Państwa- Sądowi Okręgowemu, R. T. domagała się przywrócenia jej posiadania mieszkania położonego w K. przy ul. Z. […] oraz działki gruntu położonej w P., naruszonego, zdaniem powódki, wydaniem przez Sąd Rejonowy w K. postanowienia z dnia 16 lutego 2006 r. w przedmiocie podziału majątku wspólnego byłych małżonków R. T. i J. T. Zgodnie z treścią tego prawomocnego postanowienia, opisany wyżej lokal mieszkalny i działka gruntu zostały przyznane na własność wnioskodawcy J.

T., pozostałe zaś składniki majątku wspólnego przypadły uczestniczce R. T. W dniu 16 lipca 2014 r. R. T.sprecyzowała, iż opisany wyżej pozew jest w istocie skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem opisanego wyżej prawomocnego postanowienia działowego Sądu Rejonowego z dnia 16 lutego 2006 roku. Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. Sąd Rejonowy odrzucił tę skargę z uwagi na jej wniesienie przez skarżącą osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie R.

T. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie jej prawa do sprawiedliwego osądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia stanowi nadzwyczajny, wysoce sformalizowany środek zaskarżenia skierowany przeciwko prawomocnym wyrokom sądów drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz przeciwko prawomocnym postanowieniom sądów drugiej instancji wydanych co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym kończącym postępowanie w sprawie. Jest w związku z tym obwarowana szeregiem wymogów konstrukcyjnych i formalnych; musi być ponadto sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, będąca przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, została wniesiona przez R.

T. osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, które to uchybienie powoduje odrzucenie skargi a limine na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. 3 (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2011 r. I CZ 59/11, nie publ., z dnia 5 października 2010 r., IV CZ 67/12, nie publ. oraz z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 132/11, nie publ.). Uzupełnienie, czy też „poparcie” przez profesjonalnego pełnomocnika skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem lub skargi kasacyjnej, wniesionej przez stronę osobiście, nie spełnia ustawowego wymagania zachowania przymusu, o którym mowa w art. 871 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2014 r.

II CZ 84/13, nie publ., z dnia 11 marca 2008 r., II CZ 2/08, niepubl. oraz z dnia 11 maja 2010 r., II PZ 11/10, niepubl.). Już więc tylko z tej przyczyny zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi jest zgodne z prawem, co prowadzi do oddalenia zażalenia. Ponadto skarga została wniesiona od prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, R. T. złożyła w ustawowym terminie wniosek o doręczenie jej postanowienia Sądu Rejonowego z uzasadnieniem, ale nie wywiodła apelacji, co oznacza, że nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.). Wyjątkowa lakoniczność zażalenia, brak skonkretyzowanych zarzutów oraz ich motywacji uzasadnia odmowę przyznania pełnomocnikowi skarżącej z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, Nr 6, poz. 123, z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, Nr 3, poz. 41, z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC 2011/C, poz. 72). kc