Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 813/14 Generato dall'IA

Supreme Court partially allowed appeal, ruling apology format must match internet publication standards.

Numero d'incarto I CSK 813/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially overturned the lower court's decision, upholding the obligation to apologize but striking down the specific format requirements. The plaintiff claimed defamation due to an online article alleging match-fixing, while the defendant argued the mandated 10x8 cm frame and 30-day duration were disproportionate for digital media. The court held that the apology's form and duration must align with internet technical standards and editorial norms rather than print newspaper conventions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 24 § 1 k.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.: The court must determine whether the form and duration of a mandatory apology are appropriate to remove the effects of a personality rights violation, requiring adaptation to the technical and functional realities of internet publication.

Parole chiave

Generato dall'IA
personality rights defamation internet publication proportionality reparations digital media editorial standards

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 24 § 1 k.c.
Stosownie do art. 24 § 1 k.c. zdanie pierwsze i drugie, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne.
Art. 398 § 1 k.p.c.
Forma nakazanego pozwanemu oświadczenia powinna więc być dostosowana do wymogów publikacji materiałów prasowych w internecie, stąd orzeczono jak w sentencji (art. 39815 §1 k.p.c.).
art. 296 § 2 k.k
art. 24 § 1 k.c
W skardze kasacyjnej strona pozwana, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego tylko w części oddalającej apelację pozwanej od rozstrzygnięcia dotyczącego roszczenia niemajątkowego, zarzuciła naruszenie art. 24 § 1 k.c.
art. 39815 §1 k.p.c
Forma nakazanego pozwanemu oświadczenia powinna więc być dostosowana do wymogów publikacji materiałów prasowych w internecie, stąd orzeczono jak w sentencji (art. 39815 §1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CSK 813/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa X. przeciwko Y. S.A. z siedzibą w W. o ochronę dóbr osobistych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2015 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w punkcie I w części oddalającej apelację strony pozwanej wniesioną od punktu 1 wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 marca 2013 roku oraz w punkcie II orzekającym o kosztach postępowania apelacyjnego i sprawę przekazuje w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. 2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w W. uwzględniając częściowo powództwo X. nakazał pozwanej Y. S.A. w W. opublikowanie na jej koszt w terminie 24 godzin od uprawomocnienia się wyroku, na stronie internetowej […] w ramce o wielkości 10 cm na 8 cm, na okres 30 dni, oświadczenia następującej treści: „Y. S.A. w W. przeprasza Pana X. za naruszenie jego czci i dobrego imienia poprzez zamieszczenie sugestii o ustawianiu przez niego meczów piłki nożnej zawartych w artykule z dnia […] roku pt. „[…]”. Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda 20 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 19 listopada 2011 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia, oddalając powództwo w pozostałej części.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że w dniu […] powód, zatrudniony wówczas w klubie sportowym […] jako trener bramkarzy, został zatrzymany przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego i doprowadzony do Prokuratury Apelacyjnej, gdzie przedstawiono mu 22 zarzuty popełnienia przestępstw przewidzianych w art. 296 § 2 k.k., polegających na bezprawnym wpływaniu na wyniki meczów piłki nożnej z udziałem klubu […]. Następnego dnia na stronie internetowej […] ukazał się artykuł pod tytułem „ […]”. Z jego treści wynikało, że X. - trener bramkarzy - został zatrzymany przez C.B.A., jest podejrzany o ustawienie 22 meczów […], a wysokość łapówek wyniosła od 1 do 7 tysięcy złotych.

Podano także, że X. złożył wyjaśnienia i wyszedł na wolność, musi wpłacić 5 tysięcy złotych kaucji, zaś prokuratura nie ujawnia, czy przyznał się do zarzutów. Jako źródło powyższych informacji autor artykułu - dziennikarz […] Z.Z. - wskazał stronę […], prowadzoną przez dziennikarza A.A., który z kolei powoływał się na dane uzyskane w tej sprawie od prokuratora B.B. Z.Z. nie weryfikował prawdziwości zawartych w tekście informacji. Po ukazaniu się tego materiału w internecie klub […] nie przedłużył kontraktu z powodem.

Powód nie mógł znaleźć innej pracy w charakterze trenera piłkarskiego, był ponadto postrzegany jako osoba skorumpowana i z tego powodu on i jego żona doświadczyli nieprzyjemności. 3 Sąd Okręgowy uznał, że autor publikacji nie dochował należnej staranności i rzetelności dziennikarskiej, a kwestionowany materiał naruszył dobre imię i cześć powoda, stąd uwzględnił powództwo w całości co do roszczenia niemajątkowego i w części co do zadośćuczynienia. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 roku Sąd Apelacyjny oddalił apelację strony pozwanej, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej strona pozwana, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego tylko w części oddalającej apelację pozwanej od rozstrzygnięcia dotyczącego roszczenia niemajątkowego, zarzuciła naruszenie art. 24 § 1 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie, to jest nie uwzględnienie, że rozmiar oświadczenia w przedmiocie przeproszenia powoda, jego forma oraz okres utrzymywania oświadczenia w internecie obciążają skarżącą nadmiernie i nieproporcjonalnie do skali dokonanego naruszenia. Wniosła o uchylenie wyroku Sądu drugiej instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 24 § 1 k.c. zdanie pierwsze i drugie, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. W przypadku wyboru przez pokrzywdzonego środka usunięcia skutków naruszenia jego dóbr osobistych polegającego na nałożeniu przez sąd na zobowiązanego obowiązku złożenia oświadczenia o określonej formie i treści, niezbędne jest zachowanie proporcjonalności treści i formy tego oświadczenia w stosunku do sposobu naruszenia dóbr osobistych przez sprawcę, skali i zasięgu naruszenia oraz miejsca i czasu, w którym ono nastąpiło (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., I CSK 497/10, nie publ.).

W przypadku naruszenia dóbr osobistych przez artykuł zamieszczony w środkach przekazu, w tym w internetowych wydaniach prasy, publikacja oświadczenia usuwającego 4 skutki naruszenia, powinna odpowiadać sposobowi publikacji pierwotnego materiału prasowego, a nadto umożliwić zapoznanie się z nim podobnego kręgu odbiorców. Niezbędne jest jednak dostosowanie formy oświadczenia i miejsca jego zamieszczenia do standardów edytorskich i technicznych (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 27 marca 2013 r., I CSK 518/12, nie publ., z dnia 5 listopada 2008 r., I CSK 164/08, nie publ. oraz z dnia 11 kwietnia 2006 r., I CSK 159/05, nie publ.).

W rozpoznawanej sprawie sąd nałożył na stronę pozwaną obowiązek opublikowania oświadczenia o wskazanej w wyroku i ostatecznie nie kwestionowanej przez pozwaną treści na stronie internetowej […] w ramce o wielkości 10 cm na 8 cm na okres 30 dni. Tymczasem, jak trafnie podniosła skarżąca, kwestionowany przez powoda materiał został opublikowany na stronie […], a określenie rozmiarów oświadczenia w postaci ramki 8 na 10 cm jest adekwatne w przypadku wydania papierowego gazety, a nie jej wydania internetowego. W uzasadnieniu nie wskazano także argumentów przemawiających za utrzymywaniem oświadczenia na stronie […] przez 30 dni w powiązaniu z kwestią okresu faktycznej bezpośredniej dostępności tego materiału dla czytelników ( osób odwiedzających stronę […] ).

W tej sytuacji należy podzielić zarzut naruszenia art. 24 § 1 k.c. w wyniku przyjęcia, że obowiązek opublikowania oświadczenia nakładającego na pozwaną obowiązek przeproszenia powoda w sposób określony przez sąd pierwszej instancji i zaaprobowany przez Sąd Apelacyjny jest adekwatny do dokonanego naruszenia dóbr osobistych powoda w sytuacji, gdy sposób ten nie uwzględnia realiów technologicznych i funkcjonalnych internetu, co stawia pod znakiem zapytania także możliwość jego wyegzekwowania. Art. 24 § 1 k.c. pozostawia ocenie sądu kwestię, czy żądana przez powoda treść i forma oświadczenia jest odpowiednia i celowa do usunięcia skutków naruszenia.

To także sąd ostatecznie decyduje o miejscu, czasie i sposobie publikacji oświadczeń o przeproszeniu stosownie do okoliczności konkretnego przypadku, równoważąc interesy pokrzywdzonego z jednej strony, aby zapewnić mu najszersze i najbardziej satysfakcjonujące zadośćuczynienie 5 moralne oraz pozwanego z drugiej strony tak, aby z kolei nie stosować wobec niego nadmiernej i nieusprawiedliwionej okolicznościami danego przypadku represji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2013 r., I CSK 540/12, OSNC-ZD 2013, nr 4, poz. 85). Forma nakazanego pozwanemu oświadczenia powinna więc być dostosowana do wymogów publikacji materiałów prasowych w internecie, stąd orzeczono jak w sentencji (art. 39815 §1 k.p.c.).