Supreme Court dismisses appeal regarding seven-day deadline for requesting reasoning of non-public decisions starting from service date.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellants' appeal against a lower court's refusal to provide reasoning for a non-public decision. The appellants argued that the seven-day deadline for requesting reasoning should start from the decision date, not the service date. The court ruled that service of the decision's reasoning serves as the official announcement, legally establishing the start of the deadline for requesting the written reasoning.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 387 § 1, 3 zd. 3 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: The seven-day period for requesting the reasoning of a non-public decision begins from the date of service of the decision's reasoning, as service functions as the official announcement of the decision's content.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 17/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Barbara Myszka SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku W. G. i Z. O. przy uczestnictwie E. G. o wpis prawa dzierżawy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2015 r., zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 stycznia 2015 r., oddala zażalenie. 2
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 13 września 2015 r. odrzucił wniosek W. G. i Z. O. o sporządzenie uzasadnienia postanowienia tegoż Sądu z dnia 25 listopada 2014 r.; tym ostaniem orzeczeniem, wydanym na posiedzeniu niejawnym, Sąd Okręgowy, uwzględniając apelację uczestnika E. G., zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 1 września 2014 r. w ten sposób, że uchylił wpis w księdze wieczystej prawa dzierżawy i oddalił wniosek W. G. i Z. O. o jego dokonanie. Przyczyną odrzucenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia był upływ siedmiodniowego terminu do jego zgłoszenia, liczonego od daty doręczenia odpisu postanowienia z dnia 25 listopada 2014 r.
Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawców w dniu 5 grudnia 2014 r., zaś wniosek sporządzenie jego uzasadnienia pełnomocnik ten złożył w dniu 5 stycznia 2015 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawcy zarzucili naruszenie art. 328 w związku z art. 391 i art. 13 § 2 k.p.c. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym liczony jest od dnia doręczenia tego orzeczenia. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sporządzanie i doręczanie uzasadnień orzeczeń sądu drugiej instancji co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym, reguluje art. 387 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Oznacza to, że uzasadnienie postanowienia reformatoryjnego nie jest sporządzane z urzędu, lecz jedynie na wniosek zgłoszony przez wnioskodawcę oraz uczestników postępowania (art. 387 § 1 k.p.c.). W przypadku postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym, bieg siedmiodniowego terminu do zgłoszenia stosownego żądania rozpoczyna się od daty doręczenia wnioskodawcy oraz uczestnikom postępowania sentencji tego orzeczenia (art. 387 § 3 zdanie trzecie k.p.c. w związku z art. 387 § 1 k.p.c.). 3 W takiej bowiem sytuacji, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienia: z dnia 8 stycznia 2010 r., IV CZ 101/09, nie publ. i z dnia 30 maja 2014 r., III CZ 20/14, nie publ.) - aprobowanym przez skład orzekający – doręczenie sentencji realizuje funkcję ogłoszenia i gwarantuje wymienionym podmiotom możliwość skorzystania z uprawnień procesowych do złożenia odpowiednich wniosków.
Wbrew zatem odmiennemu zapatrywaniu skarżących, Sąd Okręgowy, stosując powyższą regułę, prawidłowo ocenił skutki spóźnionego zgłoszenia wniosku o doręczenie postanowienia z dnia 25 listopada 2014 r. z uzasadnieniem. Należy przy tym zauważyć, że wskazane przez skarżącego – jako naruszone - przepisy art. 328 w związku z art. 391 i art. 13 § 2 k.p.c. nie stanowią właściwej podstawy do skutecznego zakwestionowania tej oceny. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.