Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 151/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and factual review by second instance court.

Numero d'incarto III PK 151/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for substantive review, citing the absence of an obvious legal error. The plaintiff argued that the lower court's invalidation of a fixed-term employment contract violated freedom of contract, while the court noted the appeal failed to meet the threshold for obviousness. Consequently, the appeal was dismissed because the Supreme Court cannot re-evaluate facts or evidence established by the second-instance court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 382 k.p.c.; Art. 3981 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not demonstrate an obvious legal error, as the Supreme Court is bound by the factual findings and evidence assessment of the second-instance court.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious legal error second instance court freedom of contract fixed-term employment factual review Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania.
Art. 382 k.p.c.
Zgodnie z art. 382 k.p.c. postępowanie apelacyjne polega na merytorycznym rozpoznaniu sprawy, a wyrok sądu drugiej instancji musi opierać się na jego własnych ustaleniach faktycznych i prawnych (por.
Art. 3981 § 2 k.p.c.
14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
art. 3984 § 2 k.p.c
Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 300 k.p
art. 382 k.p.c
Zgodnie z art. 382 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CSK 65/06
Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to link arguments to statutory grounds for preliminary review under Civil Procedure Code.
V CZ 187/02
Cassation appeal dismissed for failure to prove obvious legal violation required for admissibility under Polish Civil Procedure Code.
III CZP 59/98
uchwałę SN z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999 nr 7-8, poz.
III CKN 812/98
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz.
IV CK 384/05
Supreme Court dismisses appeal on damages for personal injury, ruling no clear error in compensation assessment. The court upholds the appellate court's decision to award damages based on specific criteria. The court emphasizes that compensation must reflect the average standard of living while remaining reasonable. The decision clarifies that comparing damages across different cases is not a valid method for review. The court finds the awarded amount appropriate given the victim's severe injuries and age. The ruling reinforces the compensatory nature of damages within legal limits. The court rejects the appellant's argument regarding arbitrary assessment of personal injury. The judgment stands based on the absence of obvious violation of legal standards. The court maintains that no single sum can fully restore health or normal life. The decision ensures fairness by balancing compensation with societal economic conditions.
III CZP 62/02
Supreme Court refused to rule on 30-year acquisitive prescription due to premature legal assessment.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 151/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa K. Ł. przeciwko "F." F., G. spółce jawnej w K. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 kwietnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 6 listopada 2013 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 2 189753).

W rozpoznawanej sprawie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniu skarżący wskazał, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania - na podstawie art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c. - jest oczywiście uzasadnione. Zdaniem skarżącego żaden przepis w obowiązującym systemie prawa nie nakazuje ani też nie zakazuje zawierania przez strony stosunku pracy określonego rodzaju umowy o prace (na czas określony, na czas nieokreślony) jak również nie określa bądź to przez nakazy lub zakazy okresu na jaki może być przez strony zawarta umowa o pracę na czas określony.

Sąd Okręgowy uznał, że zastrzeżenie terminu obowiązywania umowy miało na celu obejście przepisów prawa pracy, gwarantujących ochronę pracownika w stosunkach z pracodawcą. Uznanie przez Sąd Okręgowy na podstawie art. 58 § 1 i § 3 k.c. w zw. z art. 300 k.p. zawartej umowy, jako nieważnej, pomimo zgodności zamiarów stron przy zawarciu umowy zarówno co do rodzaju umowy jak i długości okresu jej obowiązywania, narusza w sposób oczywisty zasadę swobody zawierania umów i kształtowania jej treści przez strony stosunku pracy. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, skarżący obowiązany była wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49).

Przedstawiony wniosek takiej oczywistości nie wykazuje. Powołana w skardze oczywistość naruszenia art. 58 § 1 i § 3 k.c. w zw. z art. 300 k.p. w istocie odnosi się do kwestii ustalenia faktów lub oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w motywach zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji nie można dostrzec błędu w zastosowaniu prawa lub jego wykładni. Zgodnie z art. 382 k.p.c. postępowanie apelacyjne polega na merytorycznym rozpoznaniu sprawy, a wyrok sądu drugiej instancji musi opierać się na jego własnych ustaleniach faktycznych i prawnych (por. uchwałę SN z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999 nr 7-8, poz. 124).

W niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji oceniał stan faktyczny niniejszej sprawy od złożenia pozwu aż do zamknięcia rozprawy apelacyjnej. W tym stanie rzeczy podnoszone w skardze zarzuty i ich uzasadnienie są oczywiście bezzasadne. Odmienna ocena 3 okoliczności faktycznych nie może być uzasadnieniem dla wykazania oczywistości naruszenia powołanych w skardze przepisów. Sąd Najwyższy nie jest uprawniony zaś do badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, dokonanych przez sąd drugiej instancji. O ile bowiem ten ostatni również jest „sądem faktu” i w myśl ogólnie niekwestionowanych zapatrywań orzecznictwa oraz doktryny kontynuuje postępowanie merytoryczne (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz. 193; z dnia 5 lutego 2006 r., IV CK 384/05, niepublikowany; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CZP 62/02, Biul.

SN 2003 nr 3, s. 14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.). Nie jest przy tym możliwe, przy uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się wprost do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.