Supreme Court dismissed cassation appeal as it challenged factual findings and evidence evaluation under Civil Procedure Code.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendants against the appellate court's judgment. The defendants argued that the lower court incorrectly omitted specific facts regarding the sale of shares and the nature of the guarantee provided. The court rejected these claims because they essentially contested the factual determinations and evidence assessment made by the appellate court, which are not permissible grounds for cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation complaint cannot be based on objections regarding the ascertainment of facts or the evaluation of evidence, as such objections are reserved for the second ground of cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 408/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie z powództwa A. B. przeciwko T. M. i D. M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 3 600 (trzy tysiące sześćset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego. 2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanych. W skardze kasacyjnej pozwani wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Skarżący podnoszą, że wyrok Sądu Apelacyjnego jest w sposób oczywisty wadliwy, ponieważ pominięto w nim kwestie, że w oświadczeniu pozwanych z dnia 16 września 2002 r. doszło do wyraźnego wskazania, iż powstanie obowiązku do sprzedaży akcji nastąpiło w wykonaniu zobowiązania finansowego, oraz że pominięto kwestię, iż pozwana poręczyła zobowiązanie pozwanego do sprzedaży akcji, nie zaś jego zobowiązanie finansowe, tj. do spłaty pożyczki.
Trafnie poniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że oba zarzuty sprowadzają się do polemiki z ustaleniami Sądu Apelacyjnego oraz dokonaną przez niego oceną dowodów, choć pozornie odnoszą się do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach podkreśla, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniany próbą zwalczania ustaleń faktycznych, gdyż mogłaby ona ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (por. np. wyrok z dnia 27 kwietnia 2006 roku, II UK 152/05, nie publ.).
Tymczasem w ramach zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 453 w zw. z art. 65 § 1 k.c. skarżący kwestionują ustalenia Sądu w zakresie skuteczności wygaszenia przez pozwanego zobowiązania do spłaty pożyczki w drodze spełnienia świadczenia zastępczego – sprzedaży akcji. Natomiast zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 65 § 1 k.c. w związku z art. 876 § 1 k.c. sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych Sądu co do tego, jakie zobowiązania pozwana poręczyła w oświadczeniu z dnia 16 września 2002 r. 3 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.