Supreme Court dismisses cassation appeal on 'outrageous ingratitude' as a matter for the court of first instance.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a claim to compel a declaration of will. The appellant argued that the lower court failed to interpret the concept of 'outrageous ingratitude' under Article 898 of the Civil Code and the procedural role of information hearings under Article 212 of the Civil Procedure Code. The court ruled that determining whether specific circumstances constitute outrageous ingratitude and evaluating evidence are exclusive functions of the court of first instance, making the legal issue non-justiciable on appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 898 § 1 k.c.; Art. 212 k.p.c.; The concept of outrageous ingratitude requires a factual assessment by the court of first instance and cannot be unified or defined universally for appellate review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 312/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa W. K. przeciwko W. K. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 stycznia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 marca 2014 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3 600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny w sprawie o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 września 2013 r.. Od wyroku Sądu drugiej instancji powódka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i na „konieczność jednoznacznej interpretacji zasad służących ustaleniu kryteriów definiowania pojęcia rażącej niewdzięczności w rozumieniu art. 898 § 1 k.c.”, a także na „potrzebę jednoznacznego określenia znaczenia i funkcji procesowej przesłuchania informacyjnego w trybie art. 212 k.p.c”. Ponadto skarżąca podniosła, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Pojęcie „rażąca niewdzięczność” było wielokrotnie objaśnione w orzecznictwie, w którym podkreśla się, że o istnieniu podstaw do odwołania darowizny z powodu rażącej niewdzięczności decydują w każdym wypadku konkretne okoliczności, rozważane na tle zwyczajów panujących w określonym środowisku społecznym (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna – z dnia 7 stycznia 1967 r., III CZP 32/66, OSNC 1968, nr 12, poz. 199, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2004 r., II CK 39/04, nie publ., z dnia 4 lutego 2005 r., I CK 571/04, nie publ. i z dnia 15 lutego 2012 r., I CSK 278/11, nie publ., a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2012 r., I CSK 284/11, OSP 2013, nr 1, poz. 3).
Jurysdykcyjny akt subsumpcji należy do sądu meriti. Do tego sądu należy także kwalifikowanie określonego stanu faktycznego jako „rażącej niewdzięczności”; nie jest możliwa unifikacja tego pojęcia ani stworzenia jego uniwersalnej syntezy (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1998 r., II CKN 218/98, nie publ. i z dnia 22 marca 2001 r., V CKN 1599/00, „Prokuratura i Prawo” 2002, nr 5, wkładka, s. 40). Do sądu meriti należy także ocena dowodów oraz rekonstrukcja stanu faktycznego. Z tych względów kontrola kasacyjna w tym zakresie jest wyłączona albo w istotny sposób ograniczona.
Trudno zatem przyjąć istnienie zagadnienia 3 prawnego uzasadniającego przyjęcie skargi, a teza o oczywistej zasadności skargi nie została wykazana. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.