Supreme Court dismisses appeal for failure to specify claim value, establishing new proceedings require damage estimation for fee calculation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a lower court's decision to reject her legal remedy due to unpaid court fees. The plaintiff argued that the fee should be based on the original claim amount, but the court held that filing a remedy for a final judgment initiates a new proceeding requiring a specific damage estimate. Consequently, the court ruled that the fee must be calculated based on the plaintiff's own specified value of the claimed damages, not the original suit's value.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 k.p.c.; Art. 3984 § 3 k.p.c.; Art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych: Filing a remedy for a final judgment initiates a new proceeding where the claimant must specify the damage amount to determine the subject value and calculate the applicable court fee.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 44/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Antoni Górski (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 grudnia 2011 r., w sprawie z powództwa H. D. przeciwko J. P. o ochronę własności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2014 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 4 marca 2014 r., oddala zażalenie. 2
UZASADNIENIE
Przewodniczący Wydziału Sądu Okręgowego w Ł. wezwał powódkę do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia wniesionej przez nią skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tegoż Sądu z dnia 22 grudnia 2011 r. Powódka określiła ją na 107.573,15 zł, wobec czego Przewodniczący wezwał ją do uiszczenia opłaty w wysokości 5.379 zł. Powódka nie uiściła tej opłaty, uznając, że, zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych, opłata ta powinna wynosić 200 zł gdyż taka opłata uiszczana była zarówno od pozwu, jak i od apelacji.
Sąd Okręgowy w Ł., nie podzielając stanowiska powódki, postanowieniem z dnia 4 marca 2014 r. odrzucił jej skargę, jako nienależycie opłaconą. Powódka zaskarżyła to orzeczenie zażaleniem, w którym podtrzymała swoją dotychczasową argumentację i wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wymagania formalne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostały sformułowane w art. art. 4245 k.p.c. W przepisie tym nie wymienia się wprost wymogu wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, ale taki obowiązek wynika po pierwsze z konieczności uprawdopodobnienia w skardze szkody spowodowanej przez kwestionowane orzeczenie (pkt 5 tego przepisu), a po wtóre z zawartego w art. 42412 k.p.c. odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o skardze kasacyjnej.
Zgodnie zaś z art. 3984 § 3 k.p.c. w sprawach majątkowych skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Prawidłowo zatem Przewodniczący Sądu Okręgowego wezwał skarżącą od wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, a następnie określił wysokość opłaty sądowej należnej od tej wartości. Wbrew stanowisku żalącej się trzeba stwierdzić, że wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem wszczyna nową sprawę, której przedmiot wyznacza zakres zaskarżenia, a wartość tego przedmiotu zależy od sprecyzowania wysokości szkody, którą skarżąca ma obowiązek określić i uprawdopodobnić.
Określona w ten sposób kwota stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, od której należy się opłata obliczona na zasadach ogólnych i tak 3 należy rozumieć sformułowanie zawarte w art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych, zgodnie z którym przepisy ustawy przewidujące pobranie opłaty od pozwu stosuje się m in. również do opłaty od skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem. Zażalenie wychodzące z odmiennych przesłanek prawnych było więc niezasadne i podlegało oddaleniu (art. 394 § 1 k.p.c.).