Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
V CZ 22/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against ruling on invalidity of final judgment due to lack of lawyer representation.

Numero d'incarto V CZ 22/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a regional court's decision to reject their claim for invalidating a final judgment. The appellant argued for legal representation but failed to comply with the mandatory requirement for a lawyer in proceedings before the Supreme Court. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because it was filed personally rather than by a qualified legal professional.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 1 k.p.c.: In proceedings before the Supreme Court to declare a final judgment inconsistent with the law, an appeal is admissible only against a ruling rejecting the claim, and the mandatory requirement for legal representation renders a personally filed appeal inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
Supreme Court appeal mandatory legal representation inadmissible appeal invalidity of final judgment procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).
Art. 871 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, tymczasem zażalenie wniesione przez skarżącego sporządzone zostało osobiście przez niego, a nie przez adwokata lub radcę prawnego.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3 w związku z art. 39821 i art.
Art. 373 k.p.c.
39821 i art. 373 k.p.c., postanowił jak w sentencji.
Art. 4245 § 2 k.p.c.
Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2 k.p.c. oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art.
Art. 4246 § 2 k.p.c.
oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 4246 § 2 i 3 k.p.c.).
Art. 4246 § 3 k.p.c.
oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 4246 § 2 i 3 k.p.c.).
art. 4245 § 2 k.p.c
Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 1 k.p.c
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CZ 22/06 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon (przewodniczący) SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca) SSA Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. K. przeciwko S. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2006 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 stycznia 2006 r., odrzuca zażalenie. Uzasadnienie 2 Z. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w B. z dnia 23 grudnia 2003 r. o zwrocie pozwu. Po wezwaniu go do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w B. wniosek oddalił. Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, które przedstawione zostało Sądowi Najwyższemu do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym, którego rozpoznanie należy do Sądu Najwyższego. Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2 k.p.c. oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 4246 § 2 i 3 k.p.c.). Na postanowienia tego sądu wydane w związku z wniesieniem skargi, obojętne czy skargą zaskarżone zostało orzeczenie sądu pierwszej czy drugiej instancji, zażalenie – jeżeli przysługuje – może być wniesione do Sądu Najwyższego.

Na postanowienie odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wydane w toku postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie jednakże nie przysługuje. W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.). Niezależnie od tego co powiedziano wyżej, zażalenie wniesione przez skarżącego jest niedopuszczalne także z innego powodu. Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, tymczasem zażalenie wniesione przez skarżącego sporządzone zostało osobiście przez niego, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. 3 Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c., postanowił jak w sentencji. jc