Social housing eviction appeal dismissed as property dispute under Polish Code of Civil Procedure. The court ruled the case is a property dispute subject to value thresholds. The tenant's claim for social housing rights does not alter the eviction case's classification. The appeal was rejected because the disputed value fell below the statutory limit. The court emphasized that social housing rights create a claim, not a property right. Consequently, the appeal was inadmissible due to insufficient value. The decision clarifies the nature of social housing disputes in Polish law.

Sygn. akt III CZ 95/05 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Maria Grzelka SSN Iwona Koper (sprawozdawca) w sprawie z powództwa W. D. przy interwencji ubocznej Gminy Miasta K. przeciwko M. W. i M. W. o eksmisję, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2005 r., zażalenia pozwanego M. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 sierpnia 2005 r., sygn. akt II Ca (...), oddala zażalenie. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego M.

W. od wyroku tego Sądu z dnia 29 kwietnia 2005 r., którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego uwzględniającego powództwo W. D. o eksmisję pozwanego z lokalu oraz w następstwie apelacji powódki orzeczono, że pozwanemu nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego. Kasację uznał za niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.). W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił błędne przyjęcie, że przedmiot skargi kasacyjnej pozwala zakwalifikować sprawę do kategorii spraw o prawa majątkowe, a tym samym, że istnieją podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej w oparciu o powołany przepis, podczas gdy skarga kasacyjna obejmuje jedynie zaskarżenie orzeczenia odmawiającego pozwanemu uprawnienia do lokalu socjalnego, które nie ma charakteru majątkowego.

Wnosił o uchylenie postanowienia i przyjęcie 2 skargi kasacyjnej do rozpoznania albo jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Uzależnienie dopuszczalności kasacji od wartości przedmiotu zaskarżania dotyczy spraw majątkowych, to jest takich które mają wartość przedmiotu sporu, a co zatem idzie wartość przedmiotu zaskarżenia. Ogólnie można stwierdzić, że sprawą majątkową jest sprawa, w której rozpoznawane żądanie zmierza do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron.

Tak rozumianemu pojęciu sprawy majątkowej odpowiada sprawa, w której rozpoznawane jest żądanie orzeczenia eksmisji z lokalu mieszkalnego. Dopuszczalność kasacji w sprawie o eksmisję uzależniona jest więc od wartości przedmiotu zaskarżenia. Wartość tę określa się na podstawie art. 23 k.p.c. stosowanego wprost (w przypadkach w nim wymienionych) lub odpowiednio w zw. z art. 7 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (w sprawach o opróżnienie lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego lub na podstawie umowy użyczenia - vide postanowienia SN z dnia 12 lutego 1997 r., nie publ. z dnia 13 sierpnia 1997 r.

I CZ 87/97, OSNC 1998, z. 1, poz.15, z dnia 4 kwietnia 2000 r., V CZ 8/00, nie publ.) Możliwość orzeczenia przez sąd na podstawie art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu o uprawnieniu do otrzymania przez osoby, których nakaz dotyczy lokalu socjalnego, nie zmienia przedmiotu tej sprawy, pozostającej sprawą o eksmisję (postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1998 r., II CKN 693/97 nie publ., z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97, OSNC 1997, z.11, poz. 169).

Orzeczenie o uprawnieniu do lokalu socjalnego nie tworzy prawa do konkretnego lokalu, a jedynie stwarza po stronie uprawnionego do jego otrzymania roszczenie o zobowiązanie gminy do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu socjalnego. Sprawa, w której skarżący kwestionuje w skardze kasacyjnej ustalenie lub nieustalenie uprawnienia do lokalu socjalnego jest więc sprawą o eksmisję, w której dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia określonego według zasad właściwych dla zaskarżenia orzeczenia o eksmisji.

Bez znaczenia dla rozważanej kwestii dopuszczalności takiej kasacji jest majątkowy charakter uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. 3 Z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.