Constitutional Court rejects side intervention request citing closed list of participants and public interest nature of proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Constitutional Court dismissed Józef Wawrowski's request to intervene as a side participant in the ongoing constitutional review of the social insurance law. Wawrowski argued he had a legal interest due to suspended disability benefits resulting from his legal practice, relying on civil procedure rules. The Court ruled that the statute governing the Constitutional Court's procedure establishes a closed list of participants and that the public interest nature of constitutional proceedings excludes the application of civil intervention mechanisms.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 20 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 76 k.p.c.: The closed list of participants in Constitutional Court proceedings excludes side intervention, as the public interest nature of the process precludes the private interest conflict required for civil procedure intervention.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
14/2A/2004 POSTANOWIENIE z dnia 25 lutego 2004 r. Sygn. akt K 23/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Mazurkiewicz – przewodniczący Jerzy Ciemniewski Teresa Dębowska-Romanowska Janusz Niemcewicz – sprawozdawca Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2004 r. wniosku Józefa Wawrowskiego o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w charakterze interwenienta ubocznego w sprawie z wniosku Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy o stwierdzenie niezgodności: art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.
U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.) z art. 2 Konstytucji RP, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE: I Pismem z 16 grudnia 2003 r. Józef Wawrowski zgłosił przystąpienie w charakterze interwenienta ubocznego po stronie wnioskodawcy do toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania w sprawie K 23/03. W piśmie tym poparł zarzuty postawione kwestionowanej ustawie przez Ogólnopolski Związek Zawodowy Lekarzy, a ponadto – jako podstawę prawną powołując art. 191 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji – rozszerzył zakres zaskarżenia wskazując nowe konstytucyjne wzorce kontroli.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że podstawą prawną zgłoszenia interwencji jest art. 20 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.; dalej: ustawa o TK) w związku z art. 76 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.) oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji. Józef Wawrowski stwierdził, że jest emerytem i rencistą i z obu tych tytułów otrzymywał świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości 100% renty wypadkowej i 50% emerytury. Wypłata tego świadczenie w części dotyczącej renty została zawieszona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie kwestionowanego w sprawie K 23/03 art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.
U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.) z powodu prowadzenia działalności w kancelarii radcy prawnego. Z tego faktu, zdaniem J. Wawrowskiego wynika jego interes prawny w tym, by sprawa rozstrzygnięta została na korzyść wnioskodawcy. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Problem odpowiedniego stosowania art. 76 k.p.c. w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym był przedmiotem rozważań Trybunału w postanowieniu z 22 października 2003 r. (sygn. P 21/02, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 90). W orzeczeniu tym Trybunał uznał, że art. 20 ustawy o TK, przewidujący odpowiednie stosowanie przepisów k.p.c. w postępowaniu przed Trybunałem nie ma zastosowania do instytucji interwencji ubocznej.
Uzasadniając to stanowisko Trybunał wskazał, że art. 27 ustawy o TK enumeratywnie wylicza kategorie uczestników postępowania, a stylizacja tego przepisu „jednoznacznie przemawia na rzecz traktowania zawartego tam wyliczenia potencjalnych jako katalogu zamkniętego”. Przemawia to przeciwko uznaniu za możliwe dopuszczenia do uczestniczenia w postępowaniu innych podmiotów. W powołanym postanowieniu Trybunał wskazał również, że instytucja interwencji ubocznej zakłada istnienie w postępowaniu konfliktu interesów stron, który ma być rozstrzygnięty na korzyść jednej z nich.
Taki element kontradyktoryjności nie występuje w postępowaniu przed Trybunałem, zatem instytucja interwencji ubocznej „nie odpowiada naturze postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym”. Trybunał Konstytucyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zajęte w sprawie P 21/02. Ponieważ sprawa ta zainicjowana została pytaniem prawnym, podkreślenia wymaga, że sformułowane w niej stanowisko zachowuje aktualność także w sprawach wszczętych w wyniku wniosku i skargi konstytucyjnej. Art. 20 ustawy o TK nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów k.p.c. w sprawach nie uregulowanych w ustawie.
Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.c. może polegać na ich zastosowaniu wprost, zastosowaniu z modyfikacjami wynikającymi z odrębności postępowania przed Trybunałem lub na odmowie ich zastosowania. Niedopuszczalność zastosowania przepisów k.p.c. zachodzi wówczas, gdy sprawa uregulowana jest wyczerpująco w ustawie o TK lub gdy stosowanie przepisów k.p.c. nie da się pogodzić ze specyfiką postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wykazano w postanowieniu P 21/02 kwestia kategorii uczestników postępowania oraz przesłanek przedmiotowych i zakresu ich uczestniczenia w postępowaniu uregulowana została wyczerpująco w ustawie o TK.
Ponadto swoisty charakter i cel postępowania przed Trybunałem bez względu na sposób jego wszczęcia wyklucza odpowiednie stosowanie art. 76 k.p.c. W postępowaniu cywilnym bowiem dominujący jest interes osobisty stron postępowania w rozstrzygnięciu na korzyść jednej z nich. W postępowaniu przed Trybunałem natomiast zawsze dominującym motywem rozstrzygnięcia jest interes publiczny – ocena zgodności przepisów aktu normatywnego z postanowieniami Konstytucji lub aktów prawnych wyższego rzędu – a w konsekwencji zapewnienie zgodności systemu prawnego z Konstytucją.
Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.