Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 27/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses admissibility of action for invalidity of final ruling due to unutilized cassation appeal.

Numero d'incarto IV CNP 27/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's complaint for invalidity of a final court ruling, ordering the applicant to pay procedural costs. The applicant argued that the lower court's decision violated civil code provisions regarding property rights and caused significant financial loss. The court rejected this because the applicant had a valid cassation appeal available at the time, which precludes the use of the extraordinary action for invalidity unless exceptional circumstances are proven.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: The extraordinary action for invalidity of a final ruling is inadmissible if the party could and should have utilized ordinary or extraordinary appeal remedies, such as a cassation appeal, unless exceptional circumstances exist.

Parole chiave

Generato dall'IA
action for invalidity final ruling cassation appeal procedural admissibility exceptional circumstances civil procedure code supreme court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Jeżeli zatem od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługiwała stronie skarga kasacja, jak to niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, to stronie - co do zasady - nie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, o czym stanowi art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., stawiający skarżącemu wymaganie wykazania w skardze, że wzruszenie zaskarżonego wyroku (postanowienia co do istoty sprawy) w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Art. 4248 § 2 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. oraz art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 4244 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu stawek określonych w § 6 pkt 5 i § 13 ust.
art. 172 § 1 k.c
Uczestniczka zarzuciła, że zaskarżone przez nią postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 172 § 1 k.c.
art. 172 § 2 k.c
Uczestniczka zarzuciła, że zaskarżone przez nią postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 172 § 1 k.c.
art. 336 k.c
oraz art. 336 k.c., a wskutek jego wydania poniosła szkodę w postaci utarty własności niezabudowanej nieruchomości w G., a także lokalu mieszkalnego nr 1 przy ul.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 27/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi uczestniczki postępowania S. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 maja 2011 r., w sprawie z wniosku Z. J. przy uczestnictwie S. B., H. J. i Gminy G. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 października 2013 r., 1) odrzuca skargę;

2) zasądza od uczestniczki S. B. na rzecz wnioskodawcy Z. J. kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. 2

UZASADNIENIE

S. B. wystąpiła ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia (przez uczestniczkę zwanego wyrokiem) Sądu Okręgowego w S. z 18 maja 2011 r., którym oddalona została jej apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego w O. z 20 października 2010 r., uwzględniającego wniosek Z. J. o stwierdzenie zasiedzenia. Uczestniczka zarzuciła, że zaskarżone przez nią postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 172 § 1 k.c. w zw. z art. 172 § 2 k.c. oraz art. 336 k.c., a wskutek jego wydania poniosła szkodę w postaci utarty własności niezabudowanej nieruchomości w G., a także lokalu mieszkalnego nr 1 przy ul.

W. nr 20 w G. wraz ze związanym z nim udziałem we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości zabudowanej budynkiem przy ul. W. nr 20. Łączną wysokość szkody oszacowała na 40.000 zł. Zgodnie z jednoznacznym sformułowaniem art. 4241 § 1 in fine k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, o czym stanowi art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., stawiający skarżącemu wymaganie wykazania w skardze, że wzruszenie zaskarżonego wyroku (postanowienia co do istoty sprawy) w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Uczestniczka przyznała, że zaskarżone przez nią orzeczenie zapadło w sprawie, w której dopuszczalne było wniesienie skargi kasacyjnej. Podała nadto, że jej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z 18 maja 2011 r. i doręczenie jej odpisu tego postanowienia z uzasadnieniem został oddalony i przez wydanie tego orzeczenia utraciła możliwość złożenia skargi kasacyjnej. Za ustalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego trzeba uznać stanowisko, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej od 3 konkretnego orzeczenia środków prawnych, w tym środków odwoławczych zarówno zwykłych, jak i o charakterze nadzwyczajnym.

Jeżeli zatem od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługiwała stronie skarga kasacja, jak to niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, to stronie - co do zasady - nie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 1 k.p.c.). Za ustalone trzeba też uznać stanowisko (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113; z 20 kwietnia 2007 r., IV CNP 37/07, Lex nr 315545; z 16 marca 2007 r., I CNP 14/07, Lex nr 979611), że dopuszczalność wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługującego jej środka prawnego, jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia obu przesłanek określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., to jest wykazania istnienia wyjątkowego wypadku (wyjątkowych okoliczności), w rozumieniu obiektywnym, oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka.

W rozpoznawanej skardze strona skarżąca nie wykazała istnienia żadnej wyjątkowej okoliczności uzasadniającej niewniesienie przez nią skargi kasacyjnej od zaskarżonego obecnie postanowienia Sądu Okręgowego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 4244 , art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu stawek określonych w § 6 pkt 5 i § 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), orzeczono jak na wstępie. jw