Supreme Court quashes conviction for expired offenses, dismissing prosecution's appeal due to statute of limitations. The court ruled that the prosecution's appeal was inadmissible because the offenses had already expired. The court held that the statute of limitations is a mandatory ground for dismissal that applies regardless of the scope of the appeal. The court established that the prosecution's appeal was inadmissible because the offenses had already expired. The court held that the statute of limitations is a mandatory ground for dismissal that applies regardless of the scope of the appeal. The court established that the prosecution's appeal was inadmissible because the offenses had already expired. The court held that the statute of limitations is a mandatory ground for dismissal that applies regardless of the scope of the appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's decision to maintain convictions for specific offenses, ordering the proceedings regarding those acts to be dismissed. The prosecution appealed, arguing the lower court erred in upholding the convictions, but the court found the appeals were inadmissible because the statute of limitations had already expired. The court ruled that the expiration of the limitation period constitutes an absolute ground for dismissal that must be applied regardless of the scope of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 45 § 1 k.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.; Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.: The expiration of the limitation period for prosecution constitutes an absolute ground for dismissal that applies regardless of the scope of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 300/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Michał Laskowski SSN Jarosław Matras (sprawozdawca) Protokolant Teresa Jarosławska w sprawie D. M. i Ł. D. obwinionych z art. 119 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 4 września 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 31 maja 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 15 grudnia 2011 r.
I. uchyla zaskarżony wyrok co do D. M. i Ł. D. w zakresie w jakim utrzymano w mocy ukaranie za czyny z art. 119 § 1 k.w. oraz utrzymany w tej części wyrok Sądu Okręgowego w R. (pkt VI i VII) i na podstawie art. 5 §1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie co do czynów przypisanych D. M. w pkt VI (czyny opisane w pkt VII-IX a. o.) oraz Ł. D. w pkt VII (czyny opisane w pkt 2 VII, VIII i X a. o.) umarza, zaś kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa; II. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
D. M. oraz Ł. D. zostali oskarżeni o popełnienie wspólnie i w porozumieniu szeregu przestępstw opisanych w akcie oskarżania w pkt I do IX, a nadto oskarżonemu Ł. D. zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 281 k.k. w styczniu 2010 r. (pkt X a. o.). W zakresie istotnym dla postępowania kasacyjnego należy wskazać na opisy czynów ujętych w pkt VII – X a. o. Oskarżonym zarzucono, że: VII. w styczniu 2010 r. w G., w godzinach popołudniowych, w pobliżu sklepu „C.” działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia torebkę wraz z zawartością o nieustalonej wartości na szkodę kobiety o nieustalonych danych personalnych, przy czym działali oni publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. VIII. w styczniu 2010 r. w G., w godzinach popołudniowych, w pobliżu targowiska miejskiego działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia torebkę wraz z zawartością o nieustalonej wartości na szkodę kobiety o nieustalonych danych personalnych, przy czym działali oni publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. IX. w lutym 2010 r. w G., kiego w godzinach przedpołudniowych, w pobliżu targowiska miejskiego działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia torebkę wraz z zawartością o nieustalonej wartości na szkodę kobiety o nieustalonych danych personalnych, przy czym działali oni publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 57a §1 k.k. a nadto Ł.
D. to, że: X. w styczniu 2010 r. w G., zabrał w celu przywłaszczenia mężczyźnie o nieustalonych danych personalnych telefon komórkowy marki Nokia o 3 nieustalonej wartości, a następnie w celu utrzymania się w jego posiadaniu uderzył wspomnianego mężczyznę łokciem w twarz powodując jego upadek, tj. o czyn z art. 281 k.k. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w zakresie przedmiotowym który nie obejmował już czynu z pkt III a. o., Sąd Okręgowy w R., wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., orzekł co do wszystkich czynów zarzuconych oskarżonym i za czyny opisane w pkt I, II, IV i V a. o., po dokonaniu określonych modyfikacji, skazał oskarżonego D.
M. na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, zaś oskarżonego Ł. D. za czyny opisane w pkt I, II, V a. o. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Uniewinnił oskarżonego Ł. D. od popełnienia czynów z pkt IV i VIII a. o., zaś w zakresie czynu opisanego w pkt VI a. o. zarzuconego obu oskarżonym, przyjął, iż czyn ten stanowił wykroczenie i postępowanie umorzył wobec przedawnienia jego karalności. W pozostałych rozstrzygnięciach - istotnych z uwagi na zakres zaskarżenia kasacją – D. M. uznał za winnego dokonania zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, określonych w pkt VI (VII a/o), VII (VIII a/o) i VIII (IX a/o) z tą zmianą, że wyeliminował z nich znamiona art. 57a § 1 k.k. i przyjmując, iż są to wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i art. 19 k.w. wymierzył mu karę aresztu 30 dni.
Ł. D. uznał za winnego dokonania zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, określonych w pkt VI (VII a/o) i VIII (IX a/o) z tą zmianą, że wyeliminował z nich znamiona art. 57a § 1 k.k. oraz w granicach zarzucanego w akcie oskarżenia, określonego w pkt IX (X a/o) uznał za winnego tego, że: w styczniu 2010 r. w G., przywłaszczył sobie telefon komórkowy marki Nokia o nieustalonej wartości na szkodę mężczyzny o nieustalonych danych personalnych i przyjmując, iż są to wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i art. 19 k.w. wymierzył mu karę aresztu 30 dni.
Wyrok ten w zakresie, w którym skazano obu oskarżonych za przestępstwa oraz ukarano ich za wykroczenia, został zaskarżony w całości wyłącznie przez obrońców obu oskarżonych. W apelacjach sformułowano zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych, które to uchybienia miały – zdaniem obrońców – wpływ na treść wydanego wyroku. 4 Po rozpoznaniu tych apelacji Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny.
Zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 31 maja 2012 r., w części utrzymującej w mocy pkt VI i VII części dyspozytywnej wyroku Sądu Okręgowego w R., na korzyść skazanych D. M. i Ł. D., zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 45 § 1 k.w. oraz art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w., polegające na utrzymaniu w mocy w dniu 31 maja 2012 r. pkt VI oraz VII zaskarżonego wyroku, którymi D. M. i Ł. D. zostali uznani za winnych popełnienia w styczniu 2010 r. oraz w lutym 2010 r. wykroczeń z art. 119 § 1 k.w., których karalność przed datą orzekania przez sąd odwoławczy ustała, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, przewidzianą w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.
Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części oraz utrzymanych nim w mocy punktów VI oraz VII części dyspozytywnej wyroku Sądu Okręgowego w R. i umorzenie postępowania na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. wobec przedawnienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, co skutkowało jej uwzględnieniem w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k. Bezsporne jest, że w momencie kiedy sąd II instancji rozpoznawał środki odwoławcze obu obrońców, skierowane także co do przypisanych obu obwinionym wykroczeń z art. 119 § 1 k.w., doszło już do przedawnienia karalności tych wykroczeń, albowiem czas ich popełnienia został określony na styczeń 2010 r. zaś termin przedawnienia karalności wynosił dwa lata (art. 45 § 1 k.w.).
W tej sytuacji powinnością sądu odwoławczego było uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i umorzenie postępowania co do tych czynów obu obwinionych, z uwagi na treść przepisów art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. Przedawnienie karalności wykroczeń stanowi zresztą tzw. bezwzględny powód odwoławczy ujęty w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w., który musi być brany pod uwagę poza zakresem zaskarżenia oraz niezależnie od podniesionych zarzutów. 5 Okoliczność zaistnienia takiego właśnie uchybienia w toku rozpoznania apelacji, w tym właśnie zakresie przedmiotowym, przyznał zresztą sam Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu swojego wyroku (str. 11), wskazując drogę prawną do korekty tego orzeczenia.
Z tych zatem powodów konieczne stało się uwzględnienie wniosku kasacji i uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do utrzymania w mocy ukarania za czyny stanowiące wykroczenia, a także wyroku sądu I instancji w tej części i umorzenia postępowania co do tych czynów. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wykroczeniowego oraz kasacyjnego wynika z przepisów art.118 § 2 k.p.s.w. oraz art. 638 k.p.k.