Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 171/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal verdict for failure to notify defendant of hearing date, violating defense rights.

Numero d'incarto IV KK 171/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal court's verdict, ordering the case remitted for retrial due to a procedural violation. The defendant was convicted of theft, but the appeal court proceeded without him because it incorrectly deemed him properly notified of the hearing date. Evidence showed all summonses were sent to a wrong address, and the defendant never received them, violating his right to defense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 450 § 3 k.p.k.; Art. 117 § 2 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.: A criminal appeal court must notify the accused of the hearing date; failure to do so due to sending documents to an incorrect address invalidates the proceedings and violates the right to defense.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal procedure right to defense notification of hearing wrong address quashing of verdict remittal for retrial procedural violation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 450 § 3 k.p.k.
W skardze tej orzeczeniu Sądu Okręgowego zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 450 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 117 § 2 k.p.k.
z art. 117 § 2 k.p.k. i art.
Art. 6 k.p.k.
i art. 6 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym bez udziału oskarżonego w następstwie błędnego uznania, że zawiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy apelacyjnej zostało mu doręczone prawidłowo, co naruszało jego prawo do obrony”.
Art. 139 § 1 k.p.k.
Dysponując jednak informacją doręczyciela, Sąd odwoławczy uznał zawiadomienie za prawidłowo doręczone stosownie do treści art. 139 § 1 k.p.k. i przystąpił do rozpoznania sprawy, po czym wydał wyrok.
Art. 133 § 1 k.p.k.
Innymi słowy mówiąc, nie może być wątpliwości co do tego, że skierowanie przesyłki pod niewłaściwy adres niweczyło możliwość uzyskania dowodu co do skutecznego (także w myśl art. 133 § 1 k.p.k.) powiadomienia oskarżonego o prowadzonej czynności (art.
Art. 453 § 2 k.p.k.
6 k.p.k.), wyrażające się choćby w możliwości zaprezentowania własnego stanowiska osobiście lub na piśmie, czy też złożeniu wyjaśnień lub wniosków (art. 453 § 2 k.p.k.).
Art. 535 § 5 k.p.k.
12 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 11 lipca 2013 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Okręgowego w T.
art. 12 k.k
z art. 12 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art.
art. 450 § 3 k.p.k
W skardze tej orzeczeniu Sądu Okręgowego zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 450 § 3 k.p.k.
art. 117 § 2 k.p.k
133 § 1 k.p.k.) powiadomienia oskarżonego o prowadzonej czynności (art. 117 § 1 k.p.k.), to zaś z kolei stanowiło przeszkodę do przeprowadzenia rozprawy pod jego nieobecność.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 171/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jarosław Matras SSN Roman Sądej Protokolant Dorota Szczerbiak w sprawie T. D. K. skazanego z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 12 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 11 lipca 2013 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 14 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 19 września 2011 r. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w T.

UZASADNIENIE

Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył kasacją, wniesioną na korzyść T. D. K., wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 14 marca 2012 r., utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 19 września 2011 r., którym T. K. został 2 skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, za przestępstwo zakwalifikowane na podstawie art. 288 § 1 w zw. z art. 12 k.k. W skardze tej orzeczeniu Sądu Okręgowego zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 450 § 3 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym bez udziału oskarżonego w następstwie błędnego uznania, że zawiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy apelacyjnej zostało mu doręczone prawidłowo, co naruszało jego prawo do obrony”.

Podnosząc powyższe, autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście zasadna, o czym świadczą następujące okoliczności i fakty procesowe. W toku prowadzonego w sprawie postępowania przygotowawczego ustalono w sposób niezbity – przede wszystkim, na podstawie oświadczeń oskarżonego składanych w trakcie różnych prowadzonych z jego udziałem czynności (k. 3, k. 29, k. 36, k. 105), a także na podstawie informacji urzędowych (z Centralnej Bazy Danych Systemu Informatycznego Prokuratury – k. 47-49, z Urzędu Gminy i Miasta N. – k. 50) – że oskarżony T.

K. zamieszkuje w N. przy ul. K.

16. Pod tym też adresem oskarżonemu wysyłano wezwania na rozprawę główną (k. 130), i to pomimo tego, że w akcie oskarżenia błędnie podano, iż zamieszkuje on w N. przy ul. S. 7/5. Wysłane jeden raz pod tym ostatnim, błędnym adresem wezwanie powróciło z adnotacją o jego niepodjęciu w terminie dwukrotnego awizowania przesyłki (k. 168). Oskarżony stawił się wówczas, ale należy zauważyć, że korzystał z pomocy obrońcy i nie można wykluczyć, że przez niego właśnie został poinformowany o terminie rozprawy w dniu 14 września 2011 r.

Zapadły w dniu 19 września 2011 r. wyrok Sądu Rejonowego został zaskarżony apelacją obrońcy. Zawiadomienie o przyjęciu tego środka odwoławczego wysłano oskarżonemu ponownie pod adresem przy ul. S. i ponownie nie zostało ono przez oskarżonego przyjęte w okresie jego dwukrotnego awizowania (k. 188). Także i pod ten adres, zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 3 lutego 2012 r. (k. 194), skierowano dla oskarżonego zawiadomienie o terminie rozprawy odwoławczej w dniu 14 marca 2012 r. I tak jak poprzednio, zawiadomienie to wróciło z adnotacją o nieobecności adresata i zwrocie awizowanej przesyłki jako niepodjętej w terminie (k. 195), a oskarżony na rozprawę nie stawił się.

Dysponując jednak informacją doręczyciela, Sąd odwoławczy uznał zawiadomienie za prawidłowo doręczone stosownie do treści art. 139 § 1 k.p.k. i przystąpił do rozpoznania sprawy, po czym wydał wyrok. Powyższy stan sprawy potwierdza, że do jej rozpoznania na rozprawie apelacyjnej doszło z rażącą obrazą przepisów prawa wskazanych w zarzucie kasacji. Zgodnie z treścią art. 450 § 3 k.p.k. niestawiennictwo na tej rozprawie oskarżonego (którego udziału w niej nie uznano za konieczny) nie tamuje rozpoznania sprawy, pod tym jednak tylko warunkiem, że został on o jej terminie należycie zawiadomiony.

Stwierdzenie, że przesyłka z zawiadomieniem o rozprawie została skierowana pod adresem innym, niż ten, pod którym T. K. w rzeczywistości zamieszkiwał, w oczywisty sposób wyklucza zaś możliwość uznania, iż do takiego należytego zawiadomienia o rozprawie doszło. Informacja doręczyciela o nieobecności adresata pod wskazanym adresem oraz o niepodjęciu przez niego przesyłki pozostawionej w urzędzie pocztowym, w żadnym razie nie może przecież stanowić podstawy do uznania tej przesyłki za doręczoną z tego powodu – jak stwierdził Sąd Okręgowy – że oskarżony, nie podając nowego adresu, zmienił miejsce zamieszkania lub pobytu (art. 139 § 1 k.p.k.), skoro od początku wskazywał on swój inny adres, pod którym zresztą był w dotąd powiadamiany o prowadzonych czynnościach (także k. 110 i 111).

Innymi słowy mówiąc, nie może być wątpliwości co do tego, że skierowanie przesyłki pod niewłaściwy adres niweczyło możliwość uzyskania dowodu co do skutecznego (także w myśl art. 133 § 1 k.p.k.) powiadomienia oskarżonego o prowadzonej czynności (art. 117 § 1 k.p.k.), to zaś z kolei stanowiło przeszkodę do przeprowadzenia rozprawy pod jego nieobecność. Należy zgodzić się z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, że omawiane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego. Uniemożliwienie oskarżonemu realizacji jego prawa do uczestniczenia w rozprawie apelacyjnej i rozpoznanie sprawy bez jego wiedzy 4 naruszało jego prawo do obrony (art. 6 k.p.k.), wyrażające się choćby w możliwości zaprezentowania własnego stanowiska osobiście lub na piśmie, czy też złożeniu wyjaśnień lub wniosków (art. 453 § 2 k.p.k.).

Ich ewentualnej skuteczności nie sposób, rzecz jasna, wykluczyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy przedmiotem wniesionego środka odwoławczego był atak na ustalenia faktyczne wyroku Sądu I instancji. Z tych wszystkich powodów, uwzględniając kasację w trybie określonym przepisem art. 535 § 5 k.p.k., zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, w celu powtórnego przeprowadzenia rozprawy z zachowaniem rygorów związanych z zawiadomieniem o niej oskarżonego.