Supreme Court dismisses appeal for renewal of proceedings due to missed five-year statutory deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's appeal against the appellate court's decision to dismiss a motion for renewal of proceedings. The appellant argued that the motion was filed before a court-appointed lawyer was established and that a specific judge violated conflict rules, but the court found no merit in these claims. The court ruled that the motion was untimely because it was filed after the expiration of the five-year limitation period set by law, and the appellant failed to demonstrate any statutory exceptions to this deadline.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 408 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A motion for renewal of proceedings must be filed within five years of the final judgment; failure to meet this deadline results in dismissal unless specific statutory exceptions regarding inability to act or improper representation are proven.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 143/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Anna Owczarek ze skargi pozwanego W. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 października 2006 r., w sprawie z powództwa Banku Polska Kasa Opieki Spółki Akcyjnej w W. IV Oddziału w L. przeciwko B. M., W. M. i R. M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2012 r., zażalenia pozwanego W. M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 16 kwietnia 2012 r., 1) oddala zażalenie;
2) zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz adwokat A. L. z Kancelarii Adwokackiej w L., ul. O.[…], kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu zażaleniowym. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania wniesioną przez pozwanego W. M., działając na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Uznał, że wniesienie tej skargi nastąpiło z uchybieniem pięcioletniego terminu określonego w art. 408 k.p.c., a skarżący, jako podstawę skargi, wskazał jedynie na wykrycie nowych okoliczności i środków dowodowych, a nie zarzucał pozbawienia go możności działania lub nienależytej reprezentacji w sprawie, w której doszło do wydania zaskarżonego skargą prawomocnego wyroku z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt I ACa 510/06.
W zażaleniu na powyższe postanowienie odrzucające skargę skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydano przed ustanowieniem pełnomocnika z urzędu, nadto że był on pozbawiony de facto możliwości działania sensu largo i należytej obrony swoich interesów, a wreszcie, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia uczestniczył sędzia J. N., który brał udział w wydaniu w sprawie wcześniejszych orzeczeń co do wznowienia postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Rację ma Sąd drugiej instancji, że wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r. skarga o wznowienie postępowania złożona została po upływie terminu pięcioletniego, określanego w art. 408 k.c., licząc od uprawomocnienia się wyroku Sądu Apelacyjnego wydanego w dniu 25 października 2006 r. w sprawie oznaczonej sygnaturą akt I ACa 510/06.
Uzasadniało to jej odrzucenie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. wskutek wniesienia po upływie przepisanego w art. 408 k.p.c. terminu. Zasadnie wywiódł Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że nie wystąpiły wyjątki określone w art. 408 k.p.c. i pozwalające na niestosowanie 5-letniego terminu, ponieważ skarżący nie wskazywał w podanych w skardze podstawach, aby został pozbawiony możności działania lub nie był należycie reprezentowany w postępowaniu, którego wznowienia się domaga. W podstawach skargi skarżący wskazał jedynie na podstawy restytucyjne powołując się na wykrycie nowych okoliczności i środków dowodowych, twierdząc że nie mógł z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu. 3 Okoliczność ta przesądziła o zastosowaniu pięcioletniego terminu jako maksymalnego do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z mocy art. 408 k.p.c. i uzasadniała trafną ocenę, że skargę wniesiono już po jego upływie.
Oceny tej nie podważa próba żalącego powoływania się dopiero w zażaleniu na zaniechanie poczynienia przez Sąd istotnych ustaleń, mające być przyczyną „faktycznego pozbawienia możliwości działania sensu largo…” i pozbawienia skarżącego należytej obrony swoich interesów prawnych. Sąd Apelacyjny zasadnie ocenił bowiem upływ terminu do wniesienia skargi z uwzględnieniem wskazanych w niej przez skarżącego podstaw. Również wydanie zaskarżonego postanowienia przed ustanowieniem dla skarżącego pełnomocnika z urzędu nie uzasadnia tezy, że został on pozbawiony możności obrony swoich praw, ponieważ osobiście sporządzona przez skarżącego obszerna 6-stronicowa skarga o wznowienie postępowania nie wskazuje na nieporadność działań żalącego.
Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło również do naruszenia art. 49 k.p.c., ponieważ żalący nie wykazał aby wcześniej występował z wnioskiem o wyłączenie sędziego J. N., a nadto udział tego sędziego w składzie wydającym zaskarżone postanowienie nie skutkował naruszeniem art. 413 k.p.c. Przepis ten wyłącza od orzekania w postępowaniu ze skargi o wznowienie tylko tego sędziego, którego udziału lub zachowania się w poprzednim procesie dotyczy skarga. Tymczasem sam żalący w uzasadnieniu zażalenia podnosi, że SSA J.
N.orzekał w innych wcześniejszych sprawach, ale nie w poprzednim procesie toczącym w sprawie oznaczonej odpowiednio I ACa 510/06 i I C 684/05, przed Sądami obu instancji, w których wznowienia postępowania żalący się domaga. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie § 6 pkt 7, § 13 ust. 2 pkt 2 i § § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). 4