Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V KK 401/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes sentence for aggravated recidivism due to misclassification of negligent theft as intentional crime.

Numero d'incarto V KK 401/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's sentence regarding aggravated recidivism because the prosecutor failed to prove the defendant committed an intentional crime. The defendant was convicted of negligent theft (pasterstwo nieumyślne), which does not satisfy the statutory requirement for intentional offenses under recidivism laws. Consequently, the court remanded the case for retrial while ensuring the defendant's legal situation is not worsened.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 64 § 1 k.k.; Art. 292 § 1 k.k.: The provision on aggravated recidivism requires the prior and subsequent offenses to be intentional crimes; classifying negligent theft as an intentional offense constitutes a gross violation of substantive law that invalidates the conviction.

Parole chiave

Generato dall'IA
aggravated recidivism negligent theft intentional crime requirement gross violation of law reformationis in peius

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 grudnia 2012 r., bez udziału stron (art.
Art. 292 § 1 k.k.
skazanego z art. 292 § 1 k.k. w zw.
Art. 281 k.k.
64 § 1 k.k., albowiem wcześniej był skazany za przestępstwo podobne z art. 281 k.k. w zw.
Art. 157 § 2 k.k.
z art. 157 § 2 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, która odbywał w okresie od 15.02.2005 r.
Art. 443 k.p.k.
M., to w toku dalszego postępowania obowiązywał będzie zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
Art. 434 § 1 k.p.k.
Wynikający z tego przepisu zakaz wydania surowszego orzeczenia należy jednocześnie powiązać z art. 434 § 1 k.p.k., a to z kolei oznacza zakaz pogorszenia sytuacji prawnej oskarżonego w ponownym postępowaniu w stosunku do poprzednio wydanego wyroku.
Art. 535 § 5 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 grudnia 2012 r., bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.), kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego – na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 marca 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do R.
art. 292 § 1 k.k
skazanego z art. 292 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KK 405/10
wyrok sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2011 r., V KK 405/10, Prok.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V KK 401/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca) SSN Rafał Malarski Protokolant Barbara Kobrzyńska w sprawie R. M. skazanego z art. 292 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 grudnia 2012 r., bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.), kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego – na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 marca 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do R. M. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 27 marca 2012 r., oskarżony R. M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to wymierzono mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. Powyższy wyrok uprawomocnił się w stosunku do oskarżonego R. M. w dniu 4 kwietnia 2012 r. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 marca 2012 r. wywiódł – na korzyść skazanego – Prokurator Generalny, który powołując się na 2 zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 64 § 1 k.k. poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się występku z art. 292 § 1 k.k. w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w tym przepisie, wniósł w konkluzji o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna i to w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.k. Nie ulega bowiem najmniejszych wątpliwości, że skarżonym wyrokiem R. M. został uznany za winnego popełnienia występku opisanego w art. 292 § 1 k.k., a polegającego na tym, że w miesiącu maju 2011 r. „mogąc przypuszczać na podstawie towarzyszących okoliczności, że proponowane przedmioty pochodzą z czynu zabronionego, pomógł w zbyciu T. P. za kwotę 300 zł dwie wkrętarki akumulatorowe marki Makita oraz piłę elektryczną łańcuchową marki Makita, tj. przedmioty o łącznej wartości 1700 zł”, w warunkach opisanych w art. 64 § 1 k.k., albowiem wcześniej był skazany za przestępstwo podobne z art. 281 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, która odbywał w okresie od 15.02.2005 r. do 15.06.2005 r. i od 9.12.2009 r. do 17.02.2010 r.

Rzecz jednak w tym, że przepis art. 64 § 1 kk wymaga nie tylko, aby sprawca uprzednio skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, popełnił przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, ale musi to być – co istotne – „przestępstwo umyślne”. O ile z pewnością takim przestępstwem było przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które był uprzednio R. M. skazany, to takim przestępstwem umyślnym nie jest przestępstwo z art. 292 § 1 k.k. (tzw. paserstwo nieumyślne).

Typ podstawowy paserstwa nieumyślnego różni się od występku z art. 291 k.k. (paserstwo umyślne) stroną podmiotową, która charakteryzuje się istnieniem nieumyślności w odniesieniu do znamienia pochodzenia rzeczy z czynu zabronionego. Sprawca tego przestępstwa nie zdaje bowiem sobie sprawy, chociaż mógł i powinien przypuszczać na podstawie towarzyszących okoliczności, że nabywa lub pomaga do zbycia albo przyjmuje lub pomaga do ukrycia rzeczy, która pochodzi z czynu zabronionego. 3 Jeżeli zatem R. M. zarzucano, a następnie w zaskarżonym kasacją wyroku przypisano popełnienie występku z art. 292 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w sytuacji, gdy zgodnie z tym ostatnim przepisem, jednym z warunków przyjęcia recydywy szczególnej podstawowej jest popełnienie ponownie przestępstwa umyślnego, to oczywistym jest, że kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu w zakresie dotyczącym art. 64 § 1 k.k. była oczywiście błędna (zob. wyrok sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2011 r., V KK 405/10, Prok.

I Pr. – wkł. 2011/6/2). Powyższa obraza przepisu prawa materialnego miała niewątpliwie charakter rażący i mogła mieć istotny wpływ na treść wyroku Sądu Rejonowego. W toku dalszego postepowania Sąd Rejonowy winien mieć na uwadze nie tylko powyższe wskazania, ale i to, że skoro kasacja Prokuratora Generalnego została wniesiona na korzyść R. M., to w toku dalszego postępowania obowiązywał będzie zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.). Wynikający z tego przepisu zakaz wydania surowszego orzeczenia należy jednocześnie powiązać z art. 434 § 1 k.p.k., a to z kolei oznacza zakaz pogorszenia sytuacji prawnej oskarżonego w ponownym postępowaniu w stosunku do poprzednio wydanego wyroku.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu do ponownego jej rozpoznania.