Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2024:3166 ECLI:NL:RVS:2024:3166 Generato dall'IA

Administrative court dismisses asylum appeal regarding family reunification for adult and minor brothers in Iraq.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2024:3166
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State dismissed the appeal by three foreigners and a reference person against the Minister of Asylum and Migration. The lower court correctly found that the minister was not obligated to grant temporary residence permits to the brothers, neither the minor nor the adult, based on Article 8 of the ECHR. The appellants failed to prove the minor's dependency on the reference person or the adult's lack of alternative support in Iraq, leading to the confirmation of the original rejection.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 8 ECHR; Article 3:103a of the Aliens Act 2000: The state is not obliged to grant temporary residence permits for family reunification where the applicant cannot demonstrate dependency or lack of alternative support in the country of origin.

Parole chiave

Generato dall'IA
family reunification Article 8 ECHR temporary residence permit dependency proof asylum rejection Iraq administrative appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 8 ECHR
Article 3:103a of the Aliens Act 2000
Article 91, second paragraph of the Aliens Act 2000
artikel 8 van het EVRM
De rechtbank heeft over de broer van referent die ten tijde van de aanvragen minderjarig was, terecht overwogen dat de minister geen positieve verplichting heeft op grond van artikel 8 van het EVRM om hem in Nederland verblijf toe te staan.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

202101701/1/V3. Datum uitspraak: 5 augustus 2024 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [vreemdeling 1], [vreemdeling 2] en [vreemdeling 3], appellanten, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle, van 8 maart 2021 in zaken nrs. 20/3372 en 20/3373 in het geding tussen: de vreemdelingen en referent en de minister van Asiel en Migratie. Procesverloop Bij besluit van 21 juni 2018 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aanvragen om de vreemdelingen een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.

Bij besluiten van 2 april 2020 heeft de staatssecretaris het daartegen door de vreemdelingen en referent gemaakte bezwaar opnieuw ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 8 maart 2021 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdelingen en referent ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak hebben de vreemdelingen en referent, vertegenwoordigd door mr. J. Eliya, advocaat te Hengelo, hoger beroep ingesteld. Overwegingen 1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De rechtbank heeft over de broer van referent die ten tijde van de aanvragen minderjarig was, terecht overwogen dat de minister geen positieve verplichting heeft op grond van artikel 8 van het EVRM om hem in Nederland verblijf toe te staan.

Weliswaar bestaat er een objectieve belemmering om het gezinsleven in Irak uit te oefenen, maar dit weegt niet op tegen de belangen van de Nederlandse Staat bij het voeren van een restrictief toelatingsbeleid. De vreemdelingen hebben namelijk niet aannemelijk gemaakt dat deze broer afhankelijk is van referent en zich in Irak bij hun andere broer en zussen niet staande kan houden. Over de broer van referent die ten tijde van de aanvragen meerderjarig was, heeft de rechtbank terecht overwogen dat de minister zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat er geen bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan. 1.1.

Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).

2. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. C.J. Borman, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van S. van Dijk LLM, griffier. w.g. Borman lid van de enkelvoudige kamer w.g. Van Dijk griffier Uitgesproken in het openbaar op 5 augustus 2024 967