Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2023:4258 ECLI:NL:RVS:2023:4258 Generato dall'IA

Court allows citizenship appeal where task sentence policy violates administrative law proportionality principles.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2023:4258
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State declared the appellant's appeal against the rejection of Dutch citizenship grounds valid. The appellant argued that the government's policy regarding task sentences for Article 9 RWN was disproportionate, citing a recent ruling that found such policies unconstitutional. The court agreed, ruling that the existing administrative policy failed to distinguish between the severity of sanctions, thereby violating the principle of proportionality under general administrative law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 9, first paragraph, sub-item a of the Nationality Act; Article 3:4, second paragraph of the General Administrative Law Act: The Council of State holds that administrative policy regarding task sentences must distinguish based on sanction severity to satisfy the principle of proportionality.

Parole chiave

Generato dall'IA
Dutch citizenship task sentence proportionality principle administrative policy general administrative law public order citizenship grant

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 9, first paragraph, sub-item a of the Nationality Act
Article 3:4, second paragraph of the General Administrative Law Act

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

202206883/1/V6. Datum uitspraak: 15 november 2023 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland­-West­-Brabant van 20 oktober 2022 in zaak nr. 22/2000 in het geding tussen: [appellant] en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Procesverloop Bij besluit van 27 oktober 2021 heeft de staatssecretaris het verzoek van [appellant] om hem het Nederlanderschap te verlenen (hierna: het verzoek) afgewezen. Bij besluit van 23 februari 2022 heeft de staatssecretaris het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 20 oktober 2022 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. De staatssecretaris heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. De staatssecretaris en [appellant] hebben op verzoek van de Afdeling nadere stukken ingediend. De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 24 oktober 2023, waar [appellant], bijgestaan door mr. E. El-Sharkawi, advocaat te Den Haag, en de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr.

J. Laros, zijn verschenen. Overwegingen 1. De staatssecretaris heeft het verzoek afgewezen op grond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a, van de Rijkswet op het Nederlanderschap (hierna: de RWN), omdat ernstige vermoedens bestaan dat [appellant] een gevaar vormt voor de openbare orde. De reden hiervoor is dat [appellant] bij uitspraak van 3 augustus 2021 strafrechtelijk is veroordeeld tot 60 uur taakstraf, subsidiair 30 dagen hechtenis. Volgens de staatssecretaris doen zich geen bijzondere omstandigheden voor die maken dat hij toch het Nederlanderschap had moeten verlenen. 2. [appellant] betoogt echter terecht dat de uitspraak van de rechtbank niet in stand kan blijven, gelet op de uitspraak van de Afdeling van 30 augustus 2023, ECLI:NL:RVS:2023:3296.

Aan [appellant] is, zoals gezegd, een taakstraf van 60 uur opgelegd. De Afdeling heeft onder 5.2 en 5.3 van de uitspraak van 30 augustus 2023 geoordeeld dat het beleid in de Handleiding RWN voor artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a, van de RWN onvoldoende onderscheid maakt naar de zwaarte van de sanctie in het geval een taakstraf is opgelegd. Het beleid staat op dit punt niet in een evenredige verhouding tot de ermee te dienen doelen. De Afdeling heeft daarom geoordeeld dat het beleid in strijd is met artikel 3:4, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht.

Gelet op het voorgaande heeft de staatssecretaris ten onrechte het beleid aan het besluit van 23 februari 2022 ten grondslag gelegd. Het betoog slaagt.

3. Het hoger beroep is alleen al hierom gegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd. Het is niet nodig wat [appellant] verder heeft aangevoerd te bespreken. Het beroep is gegrond en het besluit van 23 februari 2022 wordt vernietigd. De staatssecretaris moet een nieuw besluit op bezwaar nemen met inachtneming van deze uitspraak. De staatssecretaris moet de proceskosten vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Zeeland­-West-­Brabant van 20 oktober 2022 in zaak nr. 22/2000;

III. verklaart het beroep gegrond; IV. vernietigt het besluit van de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid van 23 februari 2022, kenmerk Z1-157248597145; V. veroordeelt de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tot vergoeding van bij [appellant] in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 3.766,50, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; VI. gelast dat de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aan [appellant] het door hem voor de behandeling van het beroep en het hoger beroep betaalde griffierecht ten bedrage van € 458,00 vergoedt.

Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Breda, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. S.A. Overeem, griffier. w.g. Van Breda lid van de enkelvoudige kamer w.g. Overeem griffier Uitgesproken in het openbaar op 15 november 2023 899-1061