Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2022:2366 ECLI:NL:RVS:2022:2366 Generato dall'IA

Appeal dismissed; temporary relief denied; proportionality argument against mandatory pre-departure authorization rejected.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2022:2366
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State dismissed the foreigner's appeal against the State Secretary's refusal of a residence permit and rejected the request for interim measures. The appellant argued that requiring pre-departure authorization violated EU proportionality principles, but the court found the lower court's reasoning sufficient. Consequently, the appeal was declared inadmissible for lacking questions of general legal interest, and the temporary relief request was refused.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 8:81 and 92 of the General Administrative Law; Article 91, second paragraph, of the Immigration Act 2000: An appeal is inadmissible if it does not raise questions of general legal interest, and interim measures are denied when the administrative decision is properly motivated and proportionality concerns are adequately addressed.

Parole chiave

Generato dall'IA
interim measures proportionality principle pre-departure authorization inadmissible appeal EU law proportionality

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 8:81 of the General Administrative Law
Article 92 of the Immigration Act 2000
Article 91, second paragraph, of the Immigration Act 2000
artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht
artikel 92 van de Vw 2000

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

202203212/1/V2 en 202203212/2/V2. Datum uitspraak: 16 augustus 2022 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) en, met toepassing van artikel 92 van de Vw 2000, op het hoger beroep van: [de vreemdeling], appellante, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Rotterdam, van 2 mei 2022 in zaak nr. NL21.4782 in het geding tussen: de vreemdeling en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.

Procesverloop Bij besluit van 30 oktober 2020 heeft de staatssecretaris een aanvraag van de vreemdeling om haar een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Bij besluit van 22 maart 2021 heeft de staatssecretaris het daartegen door de vreemdeling gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 2 mei 2022 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. A.W.J. van der Meer, advocaat te Dordrecht, hoger beroep ingesteld.

Ook heeft zij de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. Overwegingen 1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000). 1.1. Voor zover de vreemdeling betoogt dat het tegenwerpen van het vereiste van een machtiging tot voorlopig verblijf (het mvv-vereiste) in haar geval strijd oplevert met het Unierechtelijk evenredigheidsbeginsel, slaagt dit niet.

De rechtbank heeft namelijk, onder verwijzing naar het arrest van het Hof van Justitie van 7 augustus 2018, Yön, ECLI:EU:C:2018:632, terecht overwogen dat de staatssecretaris deugdelijk heeft gemotiveerd dat en waarom de door de vreemdeling aangevoerde feiten en omstandigheden niet voldoende zijn voor de conclusie dat het tegenwerpen van het mvv-vereiste onevenredig uitwerkt (vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 29 maart 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1001).

2. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. Het verzoek om voorlopige voorziening wordt daarom afgewezen. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. bevestigt de aangevallen uitspraak; II. wijst het verzoek af. Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Breda, voorzieningenrechter, in tegenwoordigheid van mr. E.L. Iedema, griffier. w.g. Van Breda voorzieningenrechter w.g. Iedema griffier Uitgesproken in het openbaar op 16 augustus 2022 915