Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2022:1846 ECLI:NL:RVS:2022:1846 Generato dall'IA

Court dismisses appeal against administrative enforcement for mislabeled waste box, ruling burden of proof on appellant.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2022:1846
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Chamber of the Council of State declared the appellant's appeal against administrative enforcement groundsless. The appellant argued that a mislabeled waste box was placed in a public bin by someone else, claiming the old bin design allowed easy removal of contents. The court held that the box could be traced to the appellant via the address label, and he failed to provide objective evidence to rebut the presumption of guilt. Consequently, the court ruled that the appellant remained the violator and the enforcement decision stood.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Wet bestuursdwang 2012, art. 1: 1; Wet bestuursdwang 2012, art. 1: 2; When a person is presumed to be the offender of an administrative offense based on traceable evidence, they must objectively prove otherwise, and mere speculation or lack of surveillance does not suffice to rebut this presumption.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative enforcement presumption of guilt burden of proof waste regulation address label evidence rebuttal of presumption public waste bin

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Wet bestuursdwang 2012, art. 1: 1
Wet bestuursdwang 2012, art. 1: 2

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

202108162/1/R4. Datum uitspraak: 29 juni 2022 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellant], wonend te Den Haag, en het college van burgemeester en wethouders van Den Haag, verweerder. Procesverloop Bij besluit van 17 juli 2021 heeft het college zijn beslissing om op 21 juni 2021 spoedeisende bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met de Afvalstoffenverordening 2010 van de gemeente Den Haag aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen, op schrift gesteld. Daarbij heeft het college vermeld dat een gedeelte van de kosten van de toepassing van bestuursdwang, te weten € 126,00, voor rekening van [appellant] komt.

Bij besluit van 29 december 2021 heeft het college het door [appellant] hiertegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Tegen dit besluit heeft [appellant] beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 2 juni 2022, waar [appellant] en het college, vertegenwoordigd door mr. J.J. Markerink en mr. F. Naghi-Zadeh, zijn verschenen. Overwegingen 1. De toepassing van spoedeisende bestuursdwang heeft bestaan uit het verwijderen van een platgemaakte doos die op 21 juni 2021 is aangetroffen naast een bovengrondse papiercontainer ter hoogte van de [locatie] in Den Haag.

Het college is ervan uitgegaan dat [appellant] de doos verkeerd heeft aangeboden, omdat zijn naam en adres op het adreslabel op de doos staan. 2. [appellant] betwist niet dat de doos van hem afkomstig is, maar stelt dat hij hem, samen met een aantal andere dozen, in de papierbak heeft gedaan. Daarbij merkt hij op dat hij dat niet kan aantonen, aangezien hij niet beschikt over camerabeelden hiervan en ook niet van hem kan worden verwacht dat hij bij de container blijft staan totdat deze wordt geleegd. Hij vermoedt dat iemand anders zijn doos daaruit heeft gehaald om zijn of haar eigen oud papier erin te kunnen doen.

Ter zitting heeft hij aangevoerd dat de kleppen van de bovengrondse papiercontainers zo zijn ontworpen dat na het openen van de klep, het papierafval dat bovenop in de container ligt, door de vulgleuf eruit kan schuiven of eruit kan worden gehaald. Daarbij heeft hij erop gewezen dat veel papiercontainers inmiddels zijn vervangen door een type container waarbij dat niet zo makkelijk kan. Volgens hem blijkt daaruit dat het oude type container het probleem had dat papierafval dat daarin was gedeponeerd er makkelijk weer uit kon. 2.1. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling mag ervan worden uitgegaan dat de persoon tot wie de aangetroffen afvalstoffen kunnen worden herleid, ook de overtreder is, tenzij de betrokkene het tegendeel aannemelijk maakt.

Daarbij is onderkend dat het voor de betrokkene lastig of zelfs onmogelijk kan zijn om het bewijsvermoeden te weerleggen. Zie voor een uiteenzetting van deze rechtspraak de uitspraak van 18 juli 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2432. 2.2. Door het adreslabel is de doos tot [appellant] te herleiden. Dit betekent dat het college mag aannemen dat hij de overtreder is, tenzij hij aannemelijk maakt dat hij niet degene is geweest die de doos verkeerd heeft aangeboden. Met zijn stelling dat hij de doos in de papierbak heeft gedaan en zijn vermoeden dat iemand anders de doos daaruit heeft gehaald, heeft hij dat niet aannemelijk gemaakt.

Zijn eigen verklaring dat hij de doos in de papierbak heeft gedaan, is onvoldoende objectief om dat aannemelijk te maken. De omstandigheid dat het bij een bovengrondse papiercontainer mogelijk is dat juist daarin aangeboden papierafval er weer uit wordt gehaald, maakt niet aannemelijk dat iemand dat in dit geval heeft gedaan met de aangetroffen doos. Aangezien [appellant] zijn vermoeden dat iemand dat heeft gedaan, niet met bewijsstukken heeft onderbouwd of anderszins aannemelijk heeft gemaakt, heeft hij daarmee niet aannemelijk gemaakt dat hij niet degene is geweest die de doos verkeerd heeft aangeboden.

Het college heeft hem dan ook terecht als overtreder aangemerkt. Overigens heeft het college ter zitting toegelicht dat de vervanging van de papiercontainers niet te maken had met de omstandigheid dat papierafval daar makkelijk weer uit kon, maar dat de oude papiercontainers zijn vervangen door een nieuw type met een sensor die de vulgraad meet, zodat die containers gerichter kunnen worden geleegd. Het betoog faalt.

3. Het beroep is ongegrond.

4. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: verklaart het beroep ongegrond. Aldus vastgesteld door mr. W. den Ouden, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. L.S. Kors, griffier. w.g. Den Ouden lid van de enkelvoudige kamer De griffier is verhinderd de uitspraak te ondertekenen Uitgesproken in het openbaar op 29 juni 2022 687