Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2017:3049 ECLI:NL:RVS:2017:3049 Generato dall'IA

Administrative court dismisses appeal where planning permit granted despite conflicting prior assurances due to statutory mandatory rules.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2017:3049
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State dismissed the appellant's appeal against the confirmation of a planning permit for an emergency mooring site in a protected village landscape. The appellant argued the permit violated the principle of legitimate reliance on a 2008 letter promising no such construction, while the municipality contended the permit was legally required. The court held that the absence of statutory refusal grounds under the General Environmental Law mandates the permit, and the principle of legitimate reliance does not bind the authority to deny a legally required permit based on assurances given to third parties.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Wabo 2.1, eerste lid, aanhef en onder a; Wabo 2.10, eerste lid: The absence of statutory refusal grounds mandates the granting of a planning permit, and the principle of legitimate reliance does not justify denying a legally required permit based on assurances given to third parties.

Parole chiave

Generato dall'IA
planning permit mandatory legitimate reliance principle protected village landscape administrative discretion limits general environmental law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Wabo 2.1, eerste lid, aanhef en onder a
Wabo 2.10, eerste lid

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

201700036/1/A1. Datum uitspraak: 8 november 2017 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te Zaandijk, gemeente Zaanstad, tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 5 december 2016 in zaak nr. 16/1707 in het geding tussen: [appellant] en het college van burgemeester en wethouders van Zaanstad. Procesverloop Bij besluit van 25 augustus 2015 heeft het college aan de gemeente Zaanstad omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een bouwwerk ten behoeve van een calamiteitenplaats in de Zaan aan de noordzijde van de Julianabrug, tegenover het perceel Kalverringdijk 1 te Zaandam.

Bij besluit van 17 februari 2016 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 5 december 2016 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 28 september 2017, waar [appellant], in persoon en bijgestaan door mr. R.T.M. Lagerweij, en het college, vertegenwoordigd door mr.

K. Ouggaali en B. Haisma, zijn verschenen. Overwegingen 1. Het bouwwerk waarvoor ingevolge artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (hierna: Wabo) omgevingsvergunning is verleend, bestaat uit vier stalen monopalen met verschillende hoogten. De calamiteitenplaats, ook wel wachtplaats genoemd, is voorzien in de Zaan ten noorden van de Julianabrug, in gebied dat is aangewezen als beschermd dorpsgezicht. De calamiteitenplaats is bedoeld voor het aanmeren van schepen ingeval van calamiteiten aan een schip of aan de Julianabrug, zoals het niet opengaan van de brug. [appellant] woont aan de [locatie] te Zaandam en zal vanuit zijn woning en vanaf zijn perceel zicht hebben op het bouwwerk. 2. [appellant] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat het college omgevingsvergunning heeft verleend in strijd met het vertrouwensbeginsel.

Hij wijst daarbij op een brief van het college van 15 januari 2008, waarin het zijns inziens de ondubbelzinnige toezegging heeft gedaan dat de calamiteitenplaats niet ten noorden van de Julianabrug zal komen. Hij acht het, gelet op de inhoud van de brief, daarnaast onrechtmatig dat de gemeente een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwplan heeft ingediend. 2.1. De Afdeling stelt voorop dat het college dient te beslissen op een aanvraag zoals die is ingediend. Over de vraag of de gemeente als publiekrechtelijke rechtspersoon onrechtmatig jegens [appellant] heeft gehandeld door, zoals [appellant] stelt in strijd met een in de brief van 15 januari 2008 gedane toezegging, de aanvraag in te dienen, kan de bestuursrechter zich niet uitlaten.

Deze vraag kan aan de civiele rechter worden voorgelegd. 2.2. Vast staat dat het bouwwerk in overeenstemming is met het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Zaanse Schans", waarin de desbetreffende gronden zijn bestemd tot "Water". Vast staat ook dat zich geen van de in artikel 2.10, eerste lid, van de Wabo opgenomen weigeringsgronden voordoet. Het in dit artikellid neergelegde imperatief-limitatief stelsel brengt met zich dat bij het ontbreken van een weigeringsgrond de omgevingsvergunning zoals aangevraagd, moet worden verleend. De Afdeling laat in het midden of [appellant] aan de brief van 15 januari 2008 het gerechtvaardigd vertrouwen kon ontlenen dat het college geen omgevingsvergunning zou verlenen voor de bouw van een calamiteitenplaats op de aan de orde zijnde locatie.

Het vertrouwensbeginsel strekt niet zo ver dat gerechtvaardigde verwachtingen aan een ander dan de aanvrager van een omgevingsvergunning grond kunnen vormen om die vergunning die rechtens verleend moet worden, omdat weigeringsgronden als bedoeld in artikel 2.10, eerste lid, van de Wabo zich niet voordoen, desalniettemin te weigeren. Nu geen van de limitatieve weigeringsgronden van artikel 2.10, eerste lid, van de Wabo zich voordoet, heeft het college terecht de aangevraagde omgevingsvergunning verleend. De rechtbank is tot dezelfde conclusie gekomen.

Het betoog faalt.

3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen, voorzitter, mr. J.E.M. Polak en mr. A.B.M. Hent, leden, in tegenwoordigheid van mr. R. van Heusden, griffier. w.g. Scholten-Hinloopen w.g. Van Heusden voorzitter griffier Uitgesproken in het openbaar op 8 november 2017 163.